Nelissen met pensioen, en nu heeft Jacques Chapel de finish bereikt… De Tour is weer iets minder leuk…
Popularity: 2% [?]
Een kleine update over IMUNA, de model-VN waar we met een groepje leerlingen zijn. Het basisidee: 3 dagen lang de VN naspelen, door als vertegenwoordiger van een land in commissies te debatteren over zaken van wereldbelang, en daar een resolutie (uitspraak) over maken.
Wij zijn Niger, en daarnaast in de NAVO-commissies Luxemburg. De leerlingen waren goed voorbereid, waardoor ik nog met een centimeter of 10 aan kopietjes rondliep vanochtend. Er was zelfs een bezoek aan de ambassadeur van Niger gepleegd om informatie in te zamelen. De eerste resultaten van het lobbywerk lijken ook goed: een aantal belangrijke punten krijgt steun van andere landen. Chapeau!
Verder is het geweldig om een paar honderd leerlingen strak in pak of mantelpakje rond te zien lopen, druk discussiërend over allerlei zaken. Met overtuiging te zien lobbyen voor hun resolutie. Bij dit soort gelegenheden leer je dingen die je op school nauwelijks leert, en daarmee is het een prachtige ervaring. Ook voor ons als docenten (MUN-directors, ofwel VIPs), om ze zo positief bezig te zien.
Terwijl de leerlingen in sessie zijn worstelen wij ons nog door de opbrengsten van de proefwerkweek. Veel correctiewerk dat ook allemaal af moet zijn. Zelfs bij het gezellige gastgezin ontkom ik er niet aan. Hopelijk is er morgen wat meer tijd om bij wat sessies te gaan kijken hoe we het verder doen. Zondag is de afsluiting met een plenaire sessie van de General Assembly. Dan kunnen we pas echt zien wat de resultaten zijn van de inspanningen van de afgelopen weken.
En alvast een leuk momentje: tijdens een vergadering een Point of Personal Privilege richting een Delegate met overgaande telefoon: “please answer it”. Lekker klooien met de vergaderorde. Ook al begrijp je het alleen als je een procedurefreak op VN-gebied bent. 
Popularity: 11% [?]
Als we weer eens gezellig aan het verzuipen zijn in de cijfers rondom de begroting wijst Pierre Mehlkopf ons terecht op de belangrijkste wijsheid: het gaat uiteindelijk altijd om geld. Het geld is belangrijk, en de kaders voor de verdeling ervan worden vastgesteld met de Voorjaarsnota. Dat is ook een moment om uitgebreid algemeen te beschouwen.
Echt veel kwam daar niet uit dit jaar, want waar drie ton aan nieuw beleid enkele jaren nog wat beteuterd werd ontvangen, bleef het nu in feite steken op 0. Alle extra geld moet in het weerstandsvermogen worden gepompt, om daarmee risico’s op te kunnen vangen. De metafoor voor het spannende begrotingsbeleid die een tijdje terug werd geïntroduceerd is “scherp zeilen”, en ongeveer elke toespeling op boten, varen en zeilen hebben we nu wel gehad. Alleen de suggestie om maar gewoon de boot te verkopen (naar een reclamespotje van alweer aardig wat jaren geleden) is nog niet langs gekomen.
In de twitter zijn de samenvattingen nog terug te vinden. Veel valt daar niet aan toe te voegen. Het verhaal van Hilde werd het meest gewaardeerd en leverde een hoop reacties op. De Kniertje-quote is mijn meest zichtbare bijdrage in deze fractieproductie, in een cynisch moment rondgemaild bij de zoektocht naar een tegenhanger van “de cost gaat voor de baet uit” uit de Voorjaarsnota.
Ik moet daarbij zeggen dat ik de betogen, voor zover ik ze echt volgde tussen het nakijken door, dit jaar over het algemeen van een beter niveau vond dan vorig jaar. En het was ook weer een makkie voor het college, want deze oppositie slaat nog geen deuk in een pakje gesmolten boter. Veel grote woorden, weinig daden, geen alternatieven, geen toekomstvisie. Ook de rest van deze periode zullen wij als coalitiepartijen dus maar - heel duaal - het college kritisch blijven volgen en zaken agenderen. Ondertussen mag de VVD sterretjes kijken, een plan over jongeren zo briljant, dat het blijkbaar niet nodig was de Jeugdraad ermee lastig te vallen, en eigenlijk het enige voorstel voor iets nieuws of anders dan het collegebeleid.
Tot slot, het lijkt een trend te worden om spreekwoorden te verhaspelen tot nieuwe gevleugelde uitspraken. Een selectie uit de leukste quotes van vorige week en gisteren:
Dat was geen gewone burger, maar een betrokken burger.
We moeten roeien met de feiten die we hebben.
Rotondes laten zich niet sturen.
(in de wandelgangen, over het positioneren van de raad in de besluitvorming rond de Spoorzone) Als ik genaaid wordt, wil ik wel meegenieten!
Wie het verleden niet eert, is het heden niet weerd.
Je kunt een olifant niet in één keer opeten, dat moet plakje voor plakje. (na verbaasd lacherige reactie: “dit was misschien niet het meest handige dier voor deze metafoor, maar dit was een vaak gebruikte uitdrukking bij mijn vorige werkgever” (”Blijdorp?”))
Dit is een joepie-bericht.
Popularity: 14% [?]
Zometeen op weg naar één van de politieke hoogtepunten van het jaar: de Voorjaarsnota. Er zijn nog een paar andere agendapunten, dus misschien wel meer dan 10 mensen die het woord gaan voeren. De rest zit erbij en kijkt ernaar, van 6 tot 11. Tussendoor wel soep & koud buffet. Via Twitter zal ik iedereen op de hoogte houden van het spektakel.
Popularity: unranked [?]
Het was 2002.
En alsof ik erop wachtte. Het jaar van Guus Hiddink, die van een stel Koreanen een echt voetbalelftal maakte. Van dat WK kreeg ik trouwens niet alles mee: ik zat in Italië voor een economisch-geografische excursie. Voor de auto-liefhebber: ik heb toen o.a. in de Maserati-fabriek rondgeneusd. Mijn eerste euro’s gaf ik uit aan een treinkaartje Waddinxveen-Gouda. En in dit jaar werd ik lid van GroenLinks, vlak voor de verkiezingen - vlak voor Pim Fortuyn werd vermoord.
Popularity: 17% [?]
Nederland is er volledig terecht uitgevlogen. Wat een schaamteloze slechte vertoning. F-jesvoetbal. Zoals ik al vreesde gaf de schutterende verdediging de doorslag. Maar het leverde wel hoopgevende taferelen op. Onderweg naar huis liep een jongen van Marokkaanse afkomst te tieren op landverrader Guus Hiddink. Het zat ‘m ook niet mee. Marokko had ook al van Rwanda verloren. Met 3-1. Geintegreerd verloren dus.
Popularity: unranked [?]
Loading ...
Massage
Een massage ondergaan kan heel prettig zijn. Maar afgelopen maandag was het meer een hardhandige massage. Het nieuwe Huis van de Stad stond op de agenda. Na een presentatie die enkele jaren duurde kreeg de raad de tijd om vragen te stellen. Murw gebeukt zagen een hoop het ineens positief in. Of kwam het door die man met dat donkere pak en dito zonnebril die iedereen my friend noemde?
Nee, veel wijzer zijn we niet geworden van het verhaal, behalve dat het nog steeds allemaal binnen budget is. Traditioneel gezien lopen grote bouwprojecten uit op financieel gedoe, hier krijg je gewoon steeds minder voor je geld. Deels logisch, want toen voor het eerst over het Huis van de Stad werd gesproken kreeg je ze nog bijna kado bij een pak vla. Nu wordt er volop gebouwd en hoeft het niet zo nodig voor de bouwers. Daar betaal je voor.
Over hoe het allemaal pijn gaat doen werden we nu geinformeerd. En ermee stoppen doet nog meer pijn, dus de keuze die we hebben is puur theoretisch. Linker wang of rechter doet er niet zo toe. Ooit werden we lekker gemaakt met mooie plaatjes, nu moet het verhaal de plaatjes goedpraten. Niet de mooie grote glazen gevel in het midden, maar een soort smal poortje met vides. Dat was goedkoper. De klassieke trappartij die het gebouw nog wat sjeu gaf ligt eruit. Was ook maar een gedoe, dan moesten al die mensen trappen opklimmen, lastig voor mindervaliden, bla bla. En nu? Nu kom je op straatniveau binnen, je meldt je bij de receptie, en… je moet een trap op! De architect glimlachte trots.
Met groei of krimp wordt geen rekening gehouden. Dat is toch allemaal onzeker. Bezuinigingsoperaties? Fusie met Waddinxveen? Zien we dan wel. Een paar plankjes over de vide en we hebben weer een paar werkplekken erbij. De luchtige manier waarop dit werd gebracht deed mij wel even schrikken. Ook de opmerking en passant dat de ruitjes meer wybertjes waren geworden, omdat het anders constructietechnisch te lastig zou zijn. Een paar van die “kleine” aanpassingen geven ook niet veel vertrouwen.
En zo kwam er nog heel wat onzin voorbij, gelardeerd met mooie 3d-plaatjes om het leuk aan te kleden. Een enkel raadslid probeerde monter op te merken dat het bijna hetzelfde was als dat waar de burgers voor hadden gekozen. U kunt onderaad “zoek de 100 verschillen” spelen. Want de klap op de vuurpijl was onze simpele vraag: wat had het nou gekost als we dat oorspronkelijke, door de burgers gekozen ontwerp zouden neerzetten? Dat zou 6 miljoen euro duurder zijn. Dat is een hoop geld, maar dan staat er ten minste nog iets fatsoenlijks - iets waar een hoop burgers voor hebben gekozen. Klein nadeel: iets duurder (zelfs over 40 jaar uitgespreid), dus de OZB zou een paar cent omhoog moeten (tenzij we iets anders niet meer doen).
Zeg het maar!
Overigens moet worden opgemerkt dat de plaatjes hierboven alleen de voorkant laten zien. De hele vorm van het gebouw is anders (was een ruime vijfhoek, wordt een kleinere rechthoek), en daarmee ook de binnenkant. Maar dat is teveel scanwerk. Afwachten tot er wat online wordt gezet.
Popularity: 29% [?]