Dat is de grote vraag waar we nu voor staan. Met de wapenstilstand in Libanon werd het tijd voor een nieuw conflict, en dat is gevonden in de Nederlandse Spelling. Het Groene Boekje bevatte zoveel rare regels en onlogische spellingen, gepresenteerd zonder dat er werd overlegd met de uiteindelijke gebruikers, dat er een heuse opstand uitbrak. Deze week werd het Witte Boekje gepresenteerd met een aantal afwijkende regels en de belofte dat het meer aansluit bij het taalgevoel. Wie de Volkskrant leest kon het niet missen, want deze krant is één van de drijvende krachten achter de taalopstand en berichtte dus over ieder accent dat werd verlegd.
Welke spelling wordt het nu? Als onderdeel van de overheid én als docent hoor ik Groen te spellen. Maar het spijt me zeer lieve Taalunie, maar appèl is met een accent en dat zal ik zo blijven spellen. Daar heb ik zelfs een fout voor over in het Groot Dictee der Nederlandse Taal. Maar dan?
In de Volkskrant stonden voorbeelden van verschillen en de bekende absurde voorbeelden uit het Groene Boekje. Appèl versus appel noemde ik al. Een andere mooie is “would-beschrijver”. Lees die maar eens hardop voor. Deze beschrijver van een would is eigenlijk een would-be-schrijver. En wie aan het eind van de regel geen ruimte heeft om “Frankrijk” voluit te schrijven moet dat afbreken als “Fran-krijk”. In de krant vroeg men zich al af of het nu ook het Krijk der Franen is.
Maar af en toe volg ik liever Groen dan Wit. Noem mij maar een koppeltekenfetisjist, maar ik spel liever re-integratie dan reïntegratie. Hoewel het Groen weer tv’loos is terwijl Wit kiest voor tv-loos. En de Groene havoër wordt in het Wit een havo’er. Beide varianten missen dus logica. Als voorbeeld een Groene en een Witte zin.
De ideeënloze sociaal-democratische would-be-schrijver, die in zijn geleaste auto nadacht over vreedzame coëxistentie in een grenzenloos Europa, besloot met zijn zoon – een havo-4-leerling met weinig bijbelkennis maar een populair-wetenschappelijke interesse in de Middeleeuwen – paddestoelen te kopen die ze ‘s avonds konden barbecuen.
De ideeëloze sociaaldemocratische would-beschrijver, die in zijn geleasete auto nadacht over vreedzame co-existentie in een grenzeloos Europa, besloot met zijn zoon – een havo 4-leerling met weinig Bijbelkennis maar een populairwetenschappelijke interesse in de middeleeuwen – paddenstoelen te kopen die ze ‘s avonds konden barbecueën.
Welke is Groen, welke Wit? In ieder geval bevatten beiden voorbeelden van mijn voorkeursspelling. Uiteindelijk zal ik dus wel lichtgroen gaan spellen. Zolang maar duidelijk is wat er staat. En een koppelteken op een rare plaats maakt me nog altijd minder uit dan het gegoochel van d’s en t’s van de gemiddelde Nederlander. “Hij bedoeld” moet eerst maar eens worden afgeleerd voordat we doorgaan voor geavanceerd apostrofgebruik. Hopelijk dringt dat gezonde verstand ook door in de Tweede Kamer, waar een aantal volksvertegenwoordigers bewijst spellingswereldvreemd te zijn door de minister op te roepen de Witte Spelling te weren uit klaslokalen. Ik zou zeggen: die zitten volgend jaar eerste rij bij het Groot Dictee. Meer dan 5 fout en inleveren die Kamerzetel.
Andere GroenLinksers over de nieuwe spelling:
Selçuk Akinci – “Home Scribens”
GroenLinks Deventer – “Maak van Spelling geen Kwelling”
Popularity: 8%
Volg me!