Ergernis over “de politiek” was één van mijn beweegredenen om de gemeenteraad in te gaan. Als zij het niet kunnen, dan ga ik me er wel mee bemoeien. Dat is een lang en taai proces, zo zag ik vandaag weer. Communicatie met burgers is een vak apart.
In de krant stond een interview met een man die huishoudelijke hulp had aangevraagd en ook toegewezen gekregen, maar er kwam niemand langs. Deze man mag van de dokter niets aan het huishouden doen na een zware operatie. Noodgedwongen doet hij dat nu toch - familie en vrienden hebben ook niet altijd de tijd om hem te helpen, en hij woont wat afgelegen.
Zowaar heeft het AD direct wederhoor toegepast (doen ze ook niet altijd - zo kan je een “relletje” wat rekken). De reactie van de gemeente kwam als volgt in de krant, kort gezegd: “wij hebben 8 weken om te beslissen en de zorgleverancier 3 weken”. Pardon? Ik hoop dat ik dat verkeerd begrepen heb. In het internetartikel wordt het wat genuanceerd: het was een administratieve fout die niet aan de man te wijten was, en er is alvast een opdracht naar de zorgleverancier gegaan.
Uiteindelijk is het dus nog netjes afgehandeld, maar bij het lezen van de reactie van de gemeente zal menig lezer zich wel over het hoofd krabben. Geen sorry, geen excuus, geen “we zoeken het direct uit”. Verschuilen achter regeltjes, bijna dreigend - het had nog langer mogen duren. Ik hoop dat het wat kort door de bocht door de journalist is opgeschreven, en dat men het zo niet heeft bedoeld. Juist bij zorg, en zeker bij iets nieuws als de WMO, moet de burger centraal staan, moet je soepel zijn en je zeker niet achter de regeltjes verschuilen. Het gaat om mensen in een zwakkere positie, de gemeente moet zelf als organisatie nog wennen, kinderziektes zijn te verwachten. Om dan aan te komen met regels in plaats van een meewerkende houding draagt niet bepaald bij aan het imago van de gemeente.
Popularity: 57% [?]
Ik was er al even mee bezig, maar nu vind ik het wel tijd om het officiëel aan te kondigen.
Behalve de acts was het ook leuk om nog even met een hoop leerlingen te praten die ik vorig jaar in de klas had gehad. Nog lang niet iedereen wist dat m’n haar tegenwoordig een stuk korter is, dus dat viel al op. En ze waren natuurlijk benieuwd wat ik van ze vond. Dat maakt dit soort avonden toch het leukst. Je ziet een hele andere kant van je leerlingen, en dankzij de strenge audities een enorme hoeveelheid kwaliteit in een paar uur. Twee weken geleden was er op het Erasmus de toneeluitvoering “SPAMalot”, een geweldige voorstelling, maar ik kende geen enkele speler. Nu wel, en dat maakt het weer net iets leuker. Je kent de leerlingen, je weet een beetje wie het is die op het podium staat, en toch word je ook weer verrast door de kwaliteit die ze laten zien.
Loading ...
Laatste reacties