Ergernis

Ergernis over “de politiek” was één van mijn beweegredenen om de gemeenteraad in te gaan. Als zij het niet kunnen, dan ga ik me er wel mee bemoeien. Dat is een lang en taai proces, zo zag ik vandaag weer. Communicatie met burgers is een vak apart.

In de krant stond een interview met een man die huishoudelijke hulp had aangevraagd en ook toegewezen gekregen, maar er kwam niemand langs. Deze man mag van de dokter  niets aan het huishouden doen na een zware operatie. Noodgedwongen doet hij dat nu toch – familie en vrienden hebben ook niet altijd de tijd om hem te helpen, en hij woont wat afgelegen.

Zowaar heeft het AD direct wederhoor toegepast (doen ze ook niet altijd – zo kan je een “relletje” wat rekken). De reactie van de gemeente kwam als volgt in de krant, kort gezegd: “wij hebben 8 weken om te beslissen en de zorgleverancier 3 weken”. Pardon? Ik hoop dat ik dat verkeerd begrepen heb. In het internetartikel wordt het wat genuanceerd: het was een administratieve fout die niet aan de man te wijten was, en er is alvast een opdracht naar de zorgleverancier gegaan.

Uiteindelijk is het dus nog netjes afgehandeld, maar bij het lezen van de reactie van de gemeente zal menig lezer zich wel over het hoofd krabben. Geen sorry, geen excuus, geen “we zoeken het direct uit”. Verschuilen achter regeltjes, bijna dreigend – het had nog langer mogen duren. Ik hoop dat het wat kort door de bocht door de journalist is opgeschreven, en dat men het zo niet heeft bedoeld. Juist bij zorg, en zeker bij iets nieuws als de WMO, moet de burger centraal staan, moet je soepel zijn en je zeker niet achter de regeltjes verschuilen. Het gaat om mensen in een zwakkere positie, de gemeente moet zelf als organisatie nog wennen, kinderziektes zijn te verwachten. Om dan aan te komen met regels in plaats van een meewerkende houding draagt niet bepaald bij aan het imago van de gemeente.

Popularity: 47%

Toevoegen aan: