Weblog van een postmaterialistisch raadslid over onderwijs, politiek, os/oss en vrije tijd.
Shakespeare heeft heel veel geschreven. Gelukkig zijn er dappere theatermakers zoals The Reduced Shakespeare Company die dit allemaal in hapklare brokken aanbieden. Inmiddels hebben ze ook de wereldliteratuur verkort uitgevoerd, en komend seizoen is het de beurt aan Hollywood.
Popularity: 33% [?]
20 en 21 juli
De reis zit erop. Het afscheid is nog warmer dan het welkom twee weken geleden. Onze gastvrouw Reema staat met tranen in haar ogen. Bij de bus wordt uitgebreid omhelsd en gezoend (4 per persoon). Mijn wang jeukt nog een beetje na van de schurendestoppelbaardjes. Nog nooit heb ik zoveel mannen gezoend.
De zondag stond in het teken van de presentaties van de workshops. Iedereen hield een verhaaltje en liet het eindproduct zien: de graffiti op de muur, de opgeknapte tuin, de foto’s, de rap, de drama-voorstelling en beide documentaires. Als lokatie was gekozen voor de straat voor het Peace House naast de muur. Die was ook gelijk bruikbaar als projectiescherm. Samen met het Palestijnse volksdansen tussendoor een dikke middelvinger naar die vreselijke apartheidsmuur.
Bij de afterparty in de Tent zaten we voor het laatst bij elkaar als groep met onze Palestijnen. In het begin vonden ze ons wel een beetje een zootje ongeregeld, maar als snel voelden ze zich verbonden met ons en beleefden ook zij 2 fantastische weken. Voor hun betekende ons gezelschap pok een hoop gezelligheid, even een ontsnapping uit het moeilijke leven hier, omringd door mensen die vrolijk en vrij zijn.
Ik denk dat het voor niemand uit de groep het laatste bezoek was. Onze gastgezinnen verwelkomen ons graag terug, we hebben hier in korte tijd een tweede familie gekregen. Ook ik ga zeker nog eens terug. Dan wel met Astrid, want 2 weken zonder elkaar is zelfs met alle afleiding hier niet leuk.
Dat was het vanuit Palestina, vanaf september gaan we de regio in om ons verhaal verder te verspreiden. Als er nog verzoeken zijn voor een presentatie, laat ze achter bij de reacties. Tot zover, en zoals ze in Palestina zeggen: bye bye.
Popularity: 44% [?]
Bij deze alvast een kleine selectie uit de honderden foto’s die ik heb gemaakt.
| www.flickr.com
|
Popularity: 48% [?]
21 juli
Op allerlei vlakken en plekken word je met angst geconfronteerd. Zeker als je met een documentaire bezig bent en je wat doorvraagt. Ook dan kom je soms muren tegen, maar dan muren die in de mensen zitten.
Het zal waarschijnlijk wel zijn opgevallen dat ik de naam van “onze Palestijn” die werd mishandeld door de Israelische politie niet heb genoemd, en zijn gezicht niet op de foto stond. Te gevaarlijk volgens veel mensen hier. Hij wilde ook zijn familie niet in beeld hebben bij de documentaire. Ons plan om de docu op youtube te zetten hebben we ook maar in de ijskast gezet. Dat is een voorbeeld van de keiharde realiteit die je hier af en toe in je gezicht slaat.
Een ander voorbeeld was vanmiddag, ook bij het filmen van de docu. Iemand die regelmatig op tv komt in Palestina, zich uitspreekt tegen de bezetting, en geen problemen heeft met publiciteit. Bij het checkpoint werd hij toch wat zenuwachtig. We stonden bij de voetgangersingang (een langwerpige kooi), en de anders niet zo eisende Osama drong er nu toch wel direct op aan om niet te lang te filmen: er hingen camera’s, je wist maar nooit of er nog ellende van kon komen. We hielden daar rekening mee en hielden het stukje hier kort. We hadden hem vlak hiervoor ook al uitgebreid thuis gesproken en veel (teveel) bruikbaar materiaal verzameld. Vooral het idee dat er al 2 keer soldaten waren langsgeweest om middenin de nacht het huis te onderzoeken maakte indruk op me. Je ziet het al voor je: klein jongetje, broer en zus en ouders, ’s nachts op straat terwijl zwaar bewapende soldaten je kamer op z’n kop zetten.
Aangezien ik door het snelle filmen nog wat tijd overhad kon ik nog wat meehelpen met het verven van de apartheidsmuur. Op een stukje staat nu een mooi strand met palmen, strandbal en een zonnende dame. Dat maakt het iets draaglijker dan het lugubere grijze beton.
We eindigden met een Nederlandse maaltijd. Geen macaroni, maar bloemkool, gehaktballen, aardappelpuree en worteltjes. Pannekoeken als toetje. We werden geholpen door Roel, die ons eerder al spontaan ondersteunde bij het voetballen. Er was genoeg eten voor een vluchtelingenkamp, het duurde ook uren voor alles gebraden, gebakken en gekookt was. 
Met anderhalf uur vertraging werd het eten geserveerd. Het viel goed en zwaar - Nederlands eten is wat minder geschikt voor dit klimaat. Als echte Nederlanders stortten de gastouders zich al snel op de pannekoeken, zodat ik niet eens de kans kreeg mijn eigen baksels te proeven. Mijn ballen waren in overvloed beschikbaar en heerlijk, al zeg ik het zelf. Een mooie afsluiting, en dan ook nog zicht op een lekker lange nacht. Morgen zijn de presentaties van de workshops, ik ben benieuwd.
Popularity: 38% [?]
20 juli
“In winter, maybe four hours, in summer at least 5, you nutters!”. Onze chauffeur verklaarde ons voor gek met onze geplande woestijnwandeling naar Jericho. Hij had gelijk, ’s zomers is het zo 35 graden in de schaduw en daar heb je bar weinig van in de woestijn.
De bus vertrok tegen 7 uur in de ochtend om nog wat relatieve koelte mee te pakken. Bij het begin van de wandeling om 8 uur was het al over de 25 graden. Na wat heuveltjes kwamen we bij de Wadi Kilt naar Jericho. Langs de wadi loopt een kanaaltje dat water van een bron naar het lagergelegen Jericho (meer dan 200 meter onder zeeniveau) brengt. Het kanaaltje is modern, maar 2000 jaar geleden lag hier al een aquaduct om het winterpaleis van Herodes van water te voorzien. Af en toe zagen we daar nog resten van.
Lopen in de volle zon met een paar kilo baggage (3 kilo water, lunch, etc) valt niet mee. Het pad was smal en bezaaid met losliggende stenen, dus uitkijken waar je loopt. Op een gegeven moment raakten we iets van het pad af, waardoor we te hoog kwamen. Om weer naar beneden te komen duurde even, want voor je het weet lig je een stuk lager.
Halverwege hadden we een rustpauze bij het St. George klooster. Even in de koelte van het gebouw uitpuffen, opdrogen en water drinken. AlleenGerben mocht er niet in, omdat hij een korte broek aan had- de vrouwen met korte broeken mochten er wel in van de oude priester bij de poort. We kregen een snelle tour door het gebouw, waarbij we vermanend werden toegesproken als iemand met z’n rug naar het altaar stond.
Het tweede deel liep ook langs de wadi, bovenaan de afgrond. De rust die we in het eerste deel hadden werd nu wat verstoord door 2 jongens op ezels die achter ons aan reden, met hun mobiel met muziek aan. Je moet de grond in de gaten houden om niet te struikelen, maar tussendoor konden we nog wel ruimschoots van het landschap en de dieren (een soort marmotten, herten, vogels) genieten. En als geograaf kon ik het ook niet nalaten de steensoorten en versteende sedimentlagen te bewonderen.
Het zwaarste stuk kwam toen we het ravijn van de wadi uitliepen, de vlakte op waar Jericho ligt. Dat is een soort heteluchtoven, ook weer zonder veel schaduw. Hier werd veel zweet vergoten, we stonden hier ook wat meer stil zodat we de resten van het winterpaleis van Herodes konden bewonderen. Er was opluchting alom toen het busje met airco ons kwam ophalen en naar een restaurant vol toeristen bracht - maar we zijn wel de bikkels die in 5 uur naar Jericho zijn gelopen. De tocht eindigde met veel versgeperst sinaasappelsap en een tripje per Teleferique naar de Mount of Temptation. Luierend met een ijsje genoten we van het uitzicht over de oudste stad ter wereld, Jericho. Je beseft je dan ook dat er nog zoveel mogelijkheden in dit land zijn voor toerisme, en hoe beperkt men hier is door de bezetting. Zo is ook elk vrij moment toch weer een confrontatie met de werkelijkheid.
Popularity: 39% [?]
Nog meer cabaret, daar is immers zoveel van. Javier Guzman is aardig bekend, al was het maar vanwege af en toe een vechtpartijtje in Amsterdam. Ook leuk cabaret, wat naast de leuke-verhalen-over-niets ook nog ergens over gaat, en waar nog wat engagement in zit.
Popularity: 30% [?]
19 juli
De ochtend werd gebruikt voor hard werk, want voor 1 uur moest er een voorstelling staan. Dat lukte, met de nodige moeite, en het is best aardig als je je bedenkt dat we zo kort de tijd hadden.
Het laatste “luister/discussie”-item stond ook op het programma, me
t de Israelische jongeren. We kregen eerst een presentatie van Breaking the Silence. Die organisatie bestaat uit ex-soldaten en verzamelt verhalen van soldaten die in de bezette gebieden hebben gediend. Daar zitten heel wat schokkende verhalen tussen. Daarbij kregen we ook heel wat achtergrond over het leger, de omstandigheden waarin de soldaten werken, de constante angst van de dienstplichtigen, waardoor die situaties kunnen onstaan. Om de bezetting te begrijpen moet je de bezetter begrijpen. Daar hielp dit verhaal wel bij. Het systeem, de cultuur van het leger (waar dan ook) is sterker dan de mens.
For example, any impatient driver, while vehicles were being checked, would be subjected to an additional wait and also verbally abused. The platoon commander often made remarks such as “go and explode yourself” or “have a good explosion”. He created an element of fear and terror during the five weeks that the platoon manned the checkpoint.
De situatie duurt mede voort door onwetendheid van Israeliers over de situatie in de bezette gebieden, door desinteresse, en door angst. 
Ondanks hun sterke leger, ondanks dat Israel duidelijk de sterkste partij is in dit conflict, leeft bij de Israeliers toch het idee dat zij de slachtoffers zijn, en de Palestijnen ze zo van de kaart vegen. En als dat als realiteit in je hoofd zit is het niet vreemd dat je bezetting en terreur inzet als middel. Zoals de ex-soldaat ook zei: dit is niet om het te rechtvaardigen, wel om het te begrijpen. Maar hij gaf ook aan dat zijn mening over de bezetting die van een minderheid is. Naar zijn mening maakte het niet uit of er een “goede” of “slechte” soldaat bij een checkpoint staat, want het checkpoint zelf is al verschrikkelijk.
Dit interessante verhaal werd gevolgd door de jongeren van het Alternative Information Centre. Dat zijn vooral linkse jongeren, hoewel je hier ook Zionistisch linksen hebt. Zij gaven ook een beeld van de Israelische maatschappij. Een paar hadden dienst geweigerd. Dat beinvloed je leven behoorlijk, je zet jezelf sociaal wel buitenspel - mensen hebben vrienden verloren en hebben geen contact met familie daardoor. Bij deze jongeren bemerkte je ook een worsteling met hun religie, omdat die zo verweven is met het hele leven hier.
Hun protesten zijn vreedzaam. Het mooiste initiatief vond ik het Smile Liberation Front. Een poging om met liefde en hoop naar vrede te gaan, ook te kijken naar het positieve in plaats van alleen naar alle ellende.
Popularity: 36% [?]
Vandaag was drama. Dat was namelijk de workshop die ik had gekozen. Met Dominique en Karim namens de Nederlanders, en Samia en Nour namens de Palestijnen. Het was op zich interressant, jammer dat Karim in slaap viel en Nour liever buiten stond te roken.
De ontspanningsoefeningen om mee te beginnen waren wel leuk. Je komt lekker los. Na de lunch gingen we echt aan de slag. Improviseren stond centraal, het was net de Lama’s. We werkten vooral met bevroren situaties, om zo te oefenen iets uit te drukken zonder woorden of beweging.
Bij de scene’s en ervaringen kwamen vooral de bezetting (met name checkpoints) en geloof terug. Dat ligt wel gevoelig hier, dus dat proberen we er een beetje uit te houden. Met alle oefening achter de rug moeten we morgen een voorstelling maken.
Na al het harde werk met bewegen en emoties stond er nog een sportactiviteit op het programma. Twee teams Palestijnse kinderen werden gedrilld voor ze tegen elkaar speelden. Dat ging vol enthousiasme, geleid door scheids Ibrahim. De grote kinderen, wij dus, mochten daarna los. Er werden zelfs speciaal schoenen gekocht door de beslipperde Floris. Hij was als Duitser ons geheime wapen voor de laatste minuut. We werden ook nog versterkt met Roel, een 26-jarige stagiair die toevallig langskwam.
Het Wilhelmus werd 2 keer gezongen, zodat Hassan het goed kon opnemen. Iedereen nam een willekeurige positie in, en we konden beginnen. Al snel bleek dat we het op snelheid en techniek moesten afleggen, maar met uitgekiend Hollands combinatievoetbal konden we de schade beperkt houden. We verloren met 8-6 of zoiets. 
Ik was kapot aan het eind, maar het was wel heerlijk om even iets leuks te doen met de Palestijnen zonder dat de bezetting weer in beeld komt. Die kwam alleen even keihard terug toen onze gearresteerde Palestijn met hand in het verband en pijn her en der opdook. Heel dubbel: blij dat hij vrij is, tegelijk geschokt door de schending van mensenrechten hier, recht onder je neus.
Popularity: 34% [?]
Wees fair, geef Michel een ster
Elke dag kan je op Planeet GroenLinks je waardering uitspreken door sterren (maximaal 3) te geven aan je favoriete blog(s).
Loading ...
Laatste reacties