Weblog van een postmaterialistisch raadslid over onderwijs, politiek, os/oss en vrije tijd.
En de Israelische politie was nog zo vriendelijk hem in te pakken ook.
Behalve dat hij geslagen was wilde hij niet zoveel zeggen. Z’n rug deed ook zeer. Op de vraag “how are you” was het antwoord “not happy”. Oh, en de politie heeft al aangekondigd nog eens langs te komen. Vast niet voor de gezelligheid.
Popularity: 10%
Veel van onze activiteiten zijn rond het Peace House. Hieronder een filmpje van het straatbeeld. Misschien dat dat helpt om een klein beetje een beeld te krijgen van wat de muur doet.
Popularity: 17%
Na alle verhalen die we hebben gehoord en plaatsen die we hebben gezocht moesten we zelf de handen uit de mouwen steken. Vandaag waren de workshops fotografie, documentaire, en het opknapproject. De fotografen gingen op pad in het vluchtelingenkamp, de opknapper gingen in de tuin aan de slag, en wij gingen op verschillende plaatsen de documentaire opnemen.
Vanwege de gebeurtenissen van gisteren besloten we om onze islamitische moslimgids in de documentaire te verwerken. Met hem gingen we vlak bij het Peace House een interview opnemen over gisteren en zijn leven hier. Dat was een indrukwekkend verhaal: op zijn 16e de gevangenis in, waar zelfs kinderen van 14 en oude mensen van 70 opgesloten zitten. We hadden het ook over zijn toekomstdromen, zijn hoop op vrede, het leven hier. Dat alles met die verschrikkelijke muur op de achtergrond, op een plek die ooit bruiste: een drukke weg met restaurants en winkeltjes. Nu een achterafsteegje, en een huis dat aan 3 kanten omringd is door de muur.
De tweede halte was het werk van Osama, onze hoofdpersoon. Hij is christen (veel christenen hebben arabische en islamitische namen) en werkt als journalist. Dat is lastig werk, omdat checkpoints je enorm vertragen of zelfs helemaal dicht zijn. Hij is daarmee ook iemand die het verhaal van vele Palestijnen vertegenwoordigt. Op zijn werk hebben we wat stukjes geschoten van zijn bureau, en in de radiostudio.
In de middag filmden we de scene waarin beide hoofdpersonen zich voorstellen. Dat ging nog lastig, want door de manier van filmen moest het allemaal in 1 keer goed erop staan. Maar de ene keer vergat de een te zeggen of hij werkte of studeerde, dan vergat de ander zijn religie te noemen, of gingen ze lopen dollen en draaiden ze hun religies om. Zo waren we uiteindelijk bijna een uur bezig in de volle namiddagzon om het goed te krijgen. Hopelijk zien we het vele werk straks terug in de documentaire. Zaterdag gaan we nog een paar scenes schieten met Osama, in zijn huis, bij de muur, en bij een checkpoint waar hij niet door mag.
Tussendoor zaten we in het Peace House, waar een van de Palestijnen druk bezig was Nederlands te leren. Hij vroeg allerlei zinnen en schreef ze fonetisch in het Arabisch op. Als hij zijn aantekeningen mee mag nemen de gevangenis in kan hij daar verder oefenen. Als afscheidskado hebben we hem een t-shirt gegeven met al onze handen en namen erop. Voor we werden opgehaald was er nog even wat tijd om te zingen en dansen.
De avond eindigde in een zwarte stemming toen het nieuws uit Nederland kwam dat de zus van Brahim een auto-ongeluk heeft gehad in Spanje. Een deel van de groep kwam terug naar het Peace House, waar iedereen vooral sprakeloos erbij stond. De leiding was ondertussen druk bezig alles met de verzekering te regelen zodat Brahim zo snel mogelijk bij zijn familie kon zijn. De kans is groot dat zijn zus zal overlijden aan de gevolgen van het ongeluk.
Op dinsdag gaan de andere moslims voor hem en zijn zus bidden in de Al Aqsa moskee. Ik ben niet gelovig, maar hoop wel dat het helpt.
Popularity: 17%
Ik heb me nog nooit zo kut gevoeld. Het werd er niet beter op toen ik me bedacht dat de Palestijnen zch zo elke dag voelen. Deze gebeurtenissen gingen zo keihard tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in dat mijn buik letterlijk zeer deed en alles tintelde.
Het gebeurde in Hebron. Met onze Palestijnse begeleiders van het AEI zouden we onder andere naar het graf van Abraham gaan. Lopend door het centrum werden we al geconfronteerd met de bezetting: in een straat ineens betonblokken en prikkeldraad, een Israelische nederzetting. De winkelstraat erlangs heeft een dak van gaas, om de Palestijnen te beschermen die met stenen worden bekogeld. Hier zijn al doden bij gevallen, zo vertelt de gids. Er ligt ook van alles (stenen, flessen, afval) op het gaas. Zo lopen we naar de moskee, tussen bebaarde mannen en gesluierde vrouwen.
De moskee met Abraham’s tombe kom je niet zomaar in. Er zijn 2 hokken met metaaldetectors. Al bij de eerste dreigt het mis te gaan. Twee van de drie Palestijnen mogen er niet door. De ene die wel mag heeft rood haar en valt dus niet op als Arabische. Na wat praten en overleggen tussen soldaten en gids mogen ze er toch in. Daar waar onze metaaldetector ondanks enthousiast piepen niets uitmaakte moesten zij ook hun riem afdoen en hun ID afgeven.
Bij terugkomst kreeg een van onze Palestijnen zijn ID niet terug. De soldaten namen hem mee een gebouwtje in, terwijl wij allemaal op een afstandje moesten wachten. Fotograferen was uit den boze. Vol woede en frustratie stonden we in de volle zon te wachten en wachten. Het deed echt pijn om te zien hoe je hier wordt behandeld als Palestijn. Met veiligheid heeft het niets te maken: we zitten hier op de Westbank, in Palestijns gebied, dus de Israeliers hebben hier behalve als toerist weinig te zoeken. Na een uur wachten kwam hij weer naar buiten, onder een applaus van ons. Hij was de held. Hij liet ons het papier zien waarop stond dat hij zich moet melden bij de Israelische politie over een paar dagen. De vorige keer dat zijn broer dat meemaakte verdween die voor 3 maanden achter de tralies. Een reden was er niet. De pijn en machteloosheid die ik voelde, voelen de Palestijnen nog erger, en elke dag weer. Nu snap ik pas echt dat er mensen zijn die er geen vertrouwen in hebben dat er een vreedzame oplossing is, en tot geweld overgaan. Ik keur het af, dat wel, maar ik kan me nu voorstellen wat de achtergrond is.
Toen ook nog eens de moslims de synagoge niet inmochten waren we er helemaal klaar mee en gingen we terug naar de bus. Op de markt was de sfeer grimmig, want op ontblote westerlingen zit ook niet iedereen te wachten in deze conservatief islamitische stad. Veel mensen zijn wezen kijken, maar de situatie is niet verbeterd. Zo af en toe vloog er dus wat groente naar iemand’s hoofd. Bijna niemand voelde zich hier op z’n gemak, inclusief de islamitische groepsleden.
Rond het avondeten hebben we het er nog uitgebreid over gehad en vertelde de tegengehouden Palestijn wat meer over zichzelf, zijn leven, zijn tijd in de gevangenis. Hij deed aan geweldloze protesten toen hij jong was, en werd gearresteerd toen hij 16 was. Zijn “bekentenis” was alleen in het Hebreeuws opgesteld, een taal die hij niet kon lezen of spreken. Hij weigerde te tekenen. Over zijn tijd in de gevangenis wilde hij liever niet praten, maar we hoorden wel van zijn vrienden dat er was gedreigd richting zijn familieleden, en dat de soldaten hem een kuil lieten zien met de opmerking dat ze hem levend zouden begraven als hij niet zou tekenen. Hij tekende niks en zat uiteindelijk 3 jaar in de gevangenis, als 16-jarig kind.
Ik hoef voorlopig niet meer terug naar Hebron. En ik hoop echt dat we van onze dappere en vreedzame Palestijnse vriend op dinsdag geen afscheid hoeven te nemen.
Popularity: 22%
14 juli
Net als gisteren rijden we over Palestijnse wegen, en komen we 2 checkpoints tegen voor we in Ramallah komen. De ID’s van onze Palestijnse begeleiders worden uitgebreid gecontroleerd. Een van de soldaten blijkt Arabisch te zijn. Voor onze begeleiders extra pijnlijk. Ze voelen zich als beesten behandeld, terwijl wij met onze Nederlandse paspoorten overal makkelijk langskomen. Het enige wat we hoeven te doen is het paspoort omhoog houden, de buitenkant is vaak genoeg. Alleen bij het eerste checkpoint moeten ze ook open en worden er een paar vragen gesteld.
Over een hobbelige weg komen we Ramallah binnen. Links van ons de muur, en door die muur krijgen de lokale Palestijnse autoriteiten geen toestemming de weg op te knappen. Steeds meer krijg je het gevoel dat wat de andere kant van het verhaal is, dat het nooit kan verklaren waarom Palestijnen zo vernederd moeten worden, hun hoop op vrede de enige strohalm die er is. De zelfmoordaanslagen keuren ze net zo hard af als de muur.
Bij de Palestinian Youth Association for Leadership and Rights Activation worden we hartelijk welkom geheten. Hier maken jongeren TV-programma’s en een krant voor Palestijnse jongeren. Zo hopen zij bij te dragen aan vrede en democratie. Journalistiek is hier moeilijk, niet alleen om wat Joris Luijendijk allemaal in zijn boek “Het zijn net mensen” aanhaalt, maar vooral omdat je als Palestijn niet kan gaan en staan waar je wilt.
Tussendoor gaan we met de groep de stad in, waar we een groep kinderen zien die voor een videoclip worden gefilmd. De tombe van Arafat is nog in aanbouw, en bij hoge uitzondering mogen we even het terrein op om te kijken. Ernaast staat het kantoor waar Arafat een paar jaar geleden werd belegerd door de Israeliers.
We krijgen verslagen te zien die zij hebben gemaakt van bijeenkomsten, onder andere in Den Haag. De documentairegroep, waar ik in zit, gaat overleggen met Pyalara over de plannen. Ze hebben hier hele sterke ideeën over hoe zij het zouden willen, maar dat lijkt ons niet de beste manier om het leven hier in beeld te brengen. Uiteindelijk krijgt ons groepje het voor elkaar ons idee, het gewone leven zoals dat hier ongewoon is, uit te werken en krijgen we een telefoonnummer van een Palestijn die onze hoofdpersoon wordt. Gelukkig bood hij zelf aan om bij een checkpoint te filmen, want na alle verhalen over vernederingen durf ik dat niet te vragen. Voor het in beeld brengen van het leven hier, de frustraties, de machteloosheid. Maar ook de hoop op een betere toekomst in vrede kunnen we in beeld brengen, door deze christelijke Palestijn met zijn islamitische vrienden op te nemen.
In Bethlehem is er ondertussen feest bij het Palestinian Heritage Centre, waar we ook Toine weer zien. Er wordt gezongen en gedanst in oude Palestijnse traditie, er is brood en koffie. De voertaal is Amerikaans Engels, want de meeste gasten zijn van de Bethlehem Association waar ook “onze oom”, de broer van Victor, lid van is. Op Toine’s weblog kan je er meer over lezen.
Ons gastgezin heeft al een paar keer gevraagd mee te gaan stappen. Nou ben ik geen stapper, maar dit wilde ik wel eens meemaken. Ook anderen in de groep hadden wel zin, en dus zaten we op zaterdagavond in de Cosmos. Daar gingen nog heel wat felle discussies aan vooraf, want er is ook nog La Casa. Voor ons was de Cosmos handiger, want die zit op amper 10 minuten lopen. Dus gingen we met de auto, op z’n Palestijns. Ik word nog steeds raar aangekeken als ik uit automatisme een gordel omdoe. Dat is toch niet nodig, insh’allah.
Uitgaan hier is anders dan in Nederland. Om te beginnen is er al nauwelijks een uitgaansleven. Voor de disco moet je bellen om een tafeltje te reserveren, en als jongen kom je er zonder meisje niet in. Het publiek is wat ouder, voornamelijk christelijk, en welgesteld. Entree is 7 euro, maar dat is samen met de drankjes nauwelijks betaalbaar voor de gewone Palestijn. Daarnaast is er niet zo’n uitgaanscultuur: veel ouders laten hun kinderen (vooral dochters) niet ‘s avonds de stad ingaan. Eenmaal binnen zou je overal kunnen zijn afgezien van de Arabische hits die gedraaid worden tussen de Top 40 muziek door is het allemaal erg westers. Het gaat er allemaal zo bedaard aan toe dat ik ook maar even op de dansvloerga staan. Even alle zorgen vergeten. Net als alle andere dansende mensen om me heen. Even geen conflict aan je hoofd.
Popularity: 17%
13 juli
Met ploppende oren zakken we af richting de Dode Zee, 400 meter beneden zeeniveau. Het bordje dat de zeespiegel aangeeft zijn we al een tijdje voorbij, het landschap verandert langzaam in een maanlandschap. Het is niet alleen een toeristisch uitje. Onderweg horen we weer veel verhalen over het leven hier. We komen langs de grootste nederzetting, en we rijden over een snelweg waar vanaf volgend jaar geen Palestijnen meer overheen mogen. De Palestijnen mogen nu al niet meer bij de Dode Zee komen. Bij een checkpoint vlakbij Jericho worden we door de soldaten welkom geheten in Israel.
Op het strand heb ik daarom een dubbel gevoel. Aan de ene kant lekker ontspannen zitten en drijven in de zee (op de bodem staan kan al bijna niet omdat je gewoon naar boven wordt gedrukt), aan de andere kant doet het pijn dat de mensen die ons zo hartelijk ontvangen hier niet mogen zijn, op wat in feite hun eigen grondgebied is. Zo is zelfs een relaxdag nog een leerzame ervaring waarbij je met je neus op de feiten wordt gedrukt.
Behalve ontspannen blijf ik toch ook aan het werk. De eerste ideeën voor de documentaire staan genoteerd, en ik kan het niet nalaten in de klei te wroeten om een paar mooie sedimentlagen mee te nemen. De zoutafzetting is te breekbaar en haalt het niet naar huis.
In de groep is een heel inburgeringsproces aan de gang en wordt keihard rifmuziek gedraaid. Ik heb de instantklassieker “Ayaw ayaw” al op mijn telefoon staan.
Ons gastgezin nodigt ons na het eten uit om naar een feestje van de Bethlehem Association te gaan. Palestijnen uit de diaspora komen van heel de wereld terug naar hun geboorteplaats Bethlehem. Eén van de hoogtepunten is het optreden van de Palestijns Amerikaanse comedian Maysoon. Ze is vrouw, maagd, moslim, spastisch en 30 jaar oud volgens haar eigen introductie. Ze is geweldig grappig, en ook voor ons zijn de grappen erg herkenbaar. Een Palestijnse man kan nog zo arm zijn, hij heeft altijd sigaretten en gel. Ze vertelde over haar reis naar Palestina vanaf het vliegveld bij New York: “so they see this shaking arab woman with crazy facial hair and a father who shouts Allah trying to board a plane to Israel”. Omdat op Ben Gurion Airport geen kerst wordt gevierd (omdat ze Joods zijn) heeft ze al haar spullen, tot aan elke sok, in kerstpapier ingepakt. Bij de controle wordt alles uitgepakt, zodat er toch nog een beetje kerst wordt gevierd. Als alles is uitgepakt en teruggestopt zegt ze “I don’t want any christmas presents, but give us back Jezus’ birthplace”. Voor haar stichting die gehandicapte kinderen helpt wordt 1000 dollar opgehaald. Na muziek en zang gaan we naar huis, het valt op dat voor middernacht al heel wat mensen zijn vertrokken. Het nachtleven is hier meer een avondleven.
Popularity: 14%
12 juli
De Israelis zijn Gaza binnengetrokken. Een klein nieuwsfeitje in Nederland, hier toch even reden voor onrust. Wat is er aan de hand? Is het ernstig? Wat betekent dat voor hier? Maar het bleef rustig in de stad. Toch word je weer met je neus op de feiten gedrukt: je bent hier in een conflictsituatie. Het leven is onvoorspelbaar, en hier helemaal.
Het berichtje kwam per sms binnen tijdens onze tour door de Salesian School, een school voor beroepsonderwijs. De 17-jarige zoon van ons gastgezin leert hier voor electricien. Bij het complex hoort een museum met tientallen kerststalletjes van over de hele wereld. Vanaf het dak heb je een geweldig uitzicht over de stad en richting de bergen in Jordanië. De school zelf is een private school, die grotendeels wordt gefinancierd via de kerk en andere katholieke organisaties. Het lesgeld is ongeveer 550 dollar per jaar – voor veel families onbetaalbaar. Bedenk dan dat dit bedrag de helft is van wat andere scholen vragen.
Er waren geen leerlingen, want het is vakantie. Om de Nederlandse leerlingen jaloers te maken: 3 maanden zomervakantie. En dan nog een maand rond kerst, een week rond pasen, en ga zo maar door. Er wordt met alle religieuze dagen van moslims, katholieken en oosters-orthdoxen rekening gehouden.
We liepen dus door legen lokalen vol machines, houtzagen, schakelborden, etc. De machines waren om machine-onderdelen te maken. Soms worden scholen met dat soort apparaten aangevallen door de Israelis, omdat die bang zijn dat er wapens en kogels mee gemaakt worden. Het geeft wel een extra dimensie aan je corvee…
In het AEI kregen we een presentatie over de muur en alle plannen eromheen. Zo mag er bijvoorbeeld niet binnen een afstand van 150-200m gebouwd worden. Als je huis dicht bij de muur staat kan je die extra verdieping voor je kinderen dus wel vergeten. De plannen van Israel omvatten verder het innemen van land door de muur voor het grootste deel (75 procent zo geschat) over Palestijns grondgebied te laten lopen. Met die situatie worden wij vaak geconfronteerd, maar ook in het oosten worden grote stukken van de Jordaanvallei afgesloten voor Palestijnen. Wij gaan morgen naar de Dode Zee, voor de Palestijnen is dat out of bounds, verboden gebied. Ondanks dat het bij de Westbank hoort. Er zijn ook wegen alleen voor joodse kolonisten. Het gaat hier hard richting een soort apartheid. De Palestijnen krijgen een klein gebied, waar vrij reizen onmogelijk wordt gemaakt, en de wereld verwacht dat ze blij zijn.
Het leek goed te gaan in de jaren ’90, maar de Palestijnse staat werd keer op keer uitgesteld, de vrijheid beperkt, en toen de Palestijnen zo geprovoceerd waren dat er ellende van kwam kon Israel makkelijk wijzen. Terwijl de sleutel voor vrede in hun handen ligt: het zijn de Israelis die de Westbank bezetten, die nederzettingen aanmoedigen terwijl dat illegaal is. De wereld kijkt toe, maar durft niet in te grijpen. Als die muur voor de veiligheid van Israel is, wat doet die dam op Palestijns gebied? Waarom mogen kolonisten land van Palestijnen inpikken, maar zitten Palestijnse vluchtelingen nog steeds te wachten tot Israel ze terug laat gaan naar hun dorp, hun grond?
Na het officiële programma haalde de buurman ons op. Hij reed met ons naar zijn schoonouders, waar we even hebben gezeten met andere familieleden. Zijn vrouw nam ons mee naar de achtertuin. Waar Nederlanders een Gamma-schuttinkje hebben staat bij hum de muur. Het land erachter is hun eigendom, daar staan hun olijfbomen, maar ze mogen er niet heen.
Popularity: 18%
Ook hier hebben we doorgekregen dat er een relletje in Nederland is over het bezoek aan Hamas door GroenLinks, SP en PvdA. Ik kan maar een ding zeggen: goed dat ze het hebben gedaan.
De situatie hier is complex. Maar een ding staat vast: de mensen hebben hier, om allerlei redenen, massaal op Hamas gestemd. Zoals wij ons niet met de verkiezingen in Frankrijk bemoeien, en het vreemd zouden vinden als Nederland geboycot werd als de ChristenUnie in de regering komt, zo is het net zo bizar hoe dit land nu kapot wordt gemaakt. Om de situatie hier nog beter te begrijpen moet je dus ook met Hamas praten. Zoals je het ook moet zien om te geloven wat mensen elkaar aan kunnen doen. Hier wordt door de internationale gemeenschap getolereerd wat in het verleden (Berlijn, Zuid-Afrika) werd afgekeurd en geboycot.
Hopelijk heb ik snel de tijd om de nieuwste belevenissen te beschrijven. Het programma is vol en ‘s avonds zijn we vaak moe, dus er ligt nog wat achterstallig schrijfwerk. Volgende keer meer over het bezoek aan de Dode Zee (verboden gebied voor Palestijnen) en Ramallah, inclusief veel checkpoints en het graf van Yasser Arafat.
Popularity: 15%
Volg me!