Een nieuw millennium (of toch niet). Vooraf werd gevreesd voor de millennium-bug, maar ondanks of dankzij de paniek ontplofte er niets anders dan vuurwerk in de eerste uren van het nieuwe jaar. Alleen mijn 2000-vormige sterretje weigerde te ontbranden. Sindsdien heb ik nooit meer vuurwerk gekocht. Later in het jaar (op de verjaardag van mevrouw Klijmij) was er nog een keer vuurwerk, maar toen onbedoeld en fataal. Het was ook een sportzomer met het EK in Nederland en België en de Olympische Spelen in Sydney. In november zat iedereen in spanning om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika. Too close to call.
Na een paar klachten werd de kunstenares gebeld dat de werken op een andere plek kwamen te hangen. Het atelier was te klein. De kunstenares ging “doorvragen”, en wat bleek? Onder de klagers bevond zich een moslim! Dat er ook anderen hadden geklaagd was slechts een excuus, een schaamlap van de gemeente. Ons land gaat ten onder!
Zelf ben ik niet vies van een beetjenaakt. Maar ik kan me best voorstellen dat een paar tieten, hoe mooi ook, uit een publieke hal worden verwijderd om iets discreter opgehangen te worden. Dat heeft niks met gezeik over de vrijheid van meningsuiting te maken, of met het mogelijk op de brandstapel gooien van de kunstenares, maar puur met een beetje fatsoen richting je burgers. Overheidsgebouwen moeten voor iedereen toegankelijk zijn.
En laten we niet vergeten dat we in Gouda nog af en toe een brief krijgen over “onfatsoenlijke” abri’s, die voor de gemiddelde Gouwenaar overigens niet onfatsoenlijk zijn. Dat soort klachten komt altijd uit dezelfde hoek, en daar zit geen mediterraan type bij. Is dat ook onthutsend? Moet je dan ook in eigen land integreren? Overigens gebeurt aan die abri’s niet zoveel, meestal zijn er zelfs geen tepels te zien.
Een dom mens, die kunstenares, die alleen wat aandacht krijgt omdat ze “moslims” roept. Hopelijk gaat ze emigreren. Ik weet nog wel een leuk progressief “land of the free”.
Met open mond werd de wethouder aangestaard. Terwijl hij het nog zo voorzichtig bracht. “Dat is al besloten, meneer”. De inspreker had zojuist gewaarschuwd dat instemmen met het bestemmingsplan Spoorzone A1 zou betekenen dat we ook akkoord gingen met de PlanMER. Maar die hadden we inderdaad al vastgesteld. Het werd even stil.
De agenda was aardig gekortwiekt, waarmee het bestemmingsplan en de jaarstukken als enige punten van belang overbleven. Op het bestemmingsplan waren 2 insprekers afgekomen, vertegenwoordigers van bewoners rond de Mijssingel. Zij hikken al een tijdje tegen de plannen in de Spoorzone aan, omdat dat voor hen grote gevolgen kan hebben voor geluid en luchtkwaliteit. Dat snap ik goed, maar het is jammer dat het eigen belang wordt verpakt in een soort algemeen belang, en daarmee hun verhaal minder sterk overkomt. Of de kosten van de plannen opwegen tegen de baten, dat bepalen wij wel, dat hoeven zij niet te vertellen. Het gaat erom wat dit voor henzelf betekent. Daarmee komt het tweede jammere puntje, namelijk dat het deelgebied waar we het vanavond over hadden niet direct ging over hun belang als bewoners, omdat dat nog een aardig eind bij hun woningen vandaan ligt. Door deze twee redenen komt het verhaal van deze insprekers niet goed over. Terwijl het punt over geluidshinder en luchtkwaliteit wel belangrijk is.
Nu kan je als gemeente van mening verschillen met bewoners, omdat er altijd een botsing van belangen is waarbij een knoop moet worden doorgehakt. Het verontrustende aan de insprekers van vanavond was de frustratie die eruit sprak. Men had inspraakavonden bezocht, zienswijzen ingediend, met ambtenaren om de tafel gezeten, en het resultaat? Het college kreeg een beschuldiging van misleiding over zich heen, en het verwijt niet te luisteren.
Er ligt een schone taak voor de wethouder om dit wantrouwen weg te nemen. Zeker omdat de onderwerpen die voor deze mensen van belang zijn nog op de agenda moeten komen. Los van inhoudelijke meningsverschillen moeten gemeente en bewoners met elkaar in gesprek blijven. De open mond bij de opmerking dat de PlanMER al in januari is vastgesteld (aldus en aldus, waarbij bij die laatste op ons verzoek de laatste zin uit punt 2 is verwijderd, zie verslag) voorspelt weinig goeds. Weer een tegenslag. Je zou haast gaan denken aan een cursus inspreken…
Tsja, raadsleden. Het kost wat, maar dan heb je ook niks. Staatssecretatis Bijleveld wil gaan bezuinigen op de lokale democratie. Er moet een “efficiencykorting” worden opgelegd, waarmee zo’n 10% van de raadsleden verdwijnt (in Gouda dus 3 a 4). De enige reden is bezuinigen.
Als er nu nog een idee achter zou zitten, was het misschien uit te leggen geweest. Maar het enige dat nu wordt gezegd is dat er sinds de dualisering teveel raadsleden zijn - tot dan toe waren wethouders ook lid van de Raad. Ook op wethouders moet worden bezuinigd, nu mag het aantal wethouders niet meer zijn dan 20% van het aantal raadsleden, straks is 15% het maximum.
Ik ben het met David Rietveld eens dat vooral het gebrek aan visie achter dit plan schrijnend is. Sterker nog, het is tegen de trend in. Gemeentes krijgen steeds meer verantwoordelijkheden. De gevolgen van decentralisatie zijn goed te merken in de Raad. Een onderwerp als de WMO kost veel tijd, en vraagt veel van raadsleden. De trend is eerder richting nog meer taken richting gemeente. Om al dat beleid te controleren heb je een sterke raad nodig. Een verkleining betekent dat de volksvertegenwoordigers, de leden van het allerhoogste bestuursorgaan van de gemeente, minder gelegenheid krijgen om het beleid te controleren, en daarnaast nog goede kaders te stellen en de stad in te gaan.
Een verkleining van de Raad betekent daarmee een verzwakking van de Raad. Dat is op te lossen door van raadsleden te vragen meer tijd in het raadswerk te steken. Zonder een passende vergoeding zal het denk ik niet lukken om voldoende mensen te vinden die ook echt de raad in willen. Dat is nu al een probleem bij alle partijen. Maar als je raadsleden meer betaalt, tsja, dan is het voordeel ook weg.
De bezuiniging op gemeenteraden is dus een bijzonder fout plan, dat een verzwakking van het lokale bestuur betekent en een verslechtering van de democratische controle op gemeentelijk beleid. Of je raadsleden raken overwerkt, of ze worden dure professionele politici zonder band met de dagelijkse werkelijkheid. Een loose-loose situatie dus.
Voor de vorige verkiezingen verdween dit plan is de ijskast. Na een tijdje in die ijskast is het meer gaan stinken en niet meer te eten. Daarvoor hebben we de prullenbak. Gooi die plannen daar maar in.
In dit jaar, nu precies 10 jaar geleden, begon mijn eindexamentijd. Ineens verschenen er weer boeken in zicht, tot verrassing van mijn ouders. Met een nette lijst (2 zessen, 3 zevens, 2 achten) haalde ik mijn diploma. In hetzelfde jaar speelde ik nog mee in het schooltoneel en begon ik met schoolgenoot Tom de satirische rubriek GAG in het cabaretprogramma Roept U Maar, later omgedoopt tot Cabaret Sauvignon. Na doorbikkelen in de zomer had ik genoeg geld om naar Australie te gaan, om een jaar te backpacken voor mijn studie begon. In het wereldnieuws ondertussen begon Wim Kok aan zijn tweede paarse kabinet (wat was politiek toen nog saai), en lag Bill Clinton onder vuur vanwege een sigaar. Voor de muziek de band die ik dat jaar op Lowlands ontdekte: Gomez.
Elke dag kan je op Planeet GroenLinks je waardering uitspreken door sterren (maximaal 3) te geven aan je favoriete blog(s).
Over Michel
Michel Klijmij is naast docent gemeenteraadslid voor GroenLinks Gouda, en voert meestal het woord over veiligheid, groen, milieu, wijkaanpak en ruimtelijke ordening. Daarnaast beheert Michel Planeet GroenLinks. Op de hoogte blijven van de raad? Lees de Gemeenteraad-nieuwsbrief. Michel Klijmij woont al zijn hele leven in Gouda en houdt van hobby's. Meer over Michel.
Laatste reacties