Als we weer eens gezellig aan het verzuipen zijn in de cijfers rondom de begroting wijst Pierre Mehlkopf ons terecht op de belangrijkste wijsheid: het gaat uiteindelijk altijd om geld. Het geld is belangrijk, en de kaders voor de verdeling ervan worden vastgesteld met de Voorjaarsnota. Dat is ook een moment om uitgebreid algemeen te beschouwen.
Echt veel kwam daar niet uit dit jaar, want waar drie ton aan nieuw beleid enkele jaren nog wat beteuterd werd ontvangen, bleef het nu in feite steken op 0. Alle extra geld moet in het weerstandsvermogen worden gepompt, om daarmee risico’s op te kunnen vangen. De metafoor voor het spannende begrotingsbeleid die een tijdje terug werd geïntroduceerd is “scherp zeilen”, en ongeveer elke toespeling op boten, varen en zeilen hebben we nu wel gehad. Alleen de suggestie om maar gewoon de boot te verkopen (naar een reclamespotje van alweer aardig wat jaren geleden) is nog niet langs gekomen.
In de twitter zijn de samenvattingen nog terug te vinden. Veel valt daar niet aan toe te voegen. Het verhaal van Hilde werd het meest gewaardeerd en leverde een hoop reacties op. De Kniertje-quote is mijn meest zichtbare bijdrage in deze fractieproductie, in een cynisch moment rondgemaild bij de zoektocht naar een tegenhanger van “de cost gaat voor de baet uit” uit de Voorjaarsnota.
Ik moet daarbij zeggen dat ik de betogen, voor zover ik ze echt volgde tussen het nakijken door, dit jaar over het algemeen van een beter niveau vond dan vorig jaar. En het was ook weer een makkie voor het college, want deze oppositie slaat nog geen deuk in een pakje gesmolten boter. Veel grote woorden, weinig daden, geen alternatieven, geen toekomstvisie. Ook de rest van deze periode zullen wij als coalitiepartijen dus maar – heel duaal – het college kritisch blijven volgen en zaken agenderen. Ondertussen mag de VVD sterretjes kijken, een plan over jongeren zo briljant, dat het blijkbaar niet nodig was de Jeugdraad ermee lastig te vallen, en eigenlijk het enige voorstel voor iets nieuws of anders dan het collegebeleid.
Tot slot, het lijkt een trend te worden om spreekwoorden te verhaspelen tot nieuwe gevleugelde uitspraken. Een selectie uit de leukste quotes van vorige week en gisteren:
Dat was geen gewone burger, maar een betrokken burger.
We moeten roeien met de feiten die we hebben.
Rotondes laten zich niet sturen.
(in de wandelgangen, over het positioneren van de raad in de besluitvorming rond de Spoorzone) Als ik genaaid word, wil ik wel meegenieten!
Wie het verleden niet eert, is het heden niet weerd.
Je kunt een olifant niet in één keer opeten, dat moet plakje voor plakje. (na verbaasd lacherige reactie: “dit was misschien niet het meest handige dier voor deze metafoor, maar dit was een vaak gebruikte uitdrukking bij mijn vorige werkgever” (“Blijdorp?”))
Dit is een joepie-bericht.
Popularity: 28%
0 Responses to “Dan verkopen we toch gewoon de boot?”