Publiekelijk tijdverdrijf

"Smakeloos"

Het was even schrikken. Duyvendak getaart tijdens zijn boekpresentatie. Maar gezien de enorme hoeveelheid politie die er was hield niemand rekening met een vlekkeloze ontvangst.

Direct na het incident zei Duyvendak dat hij geweld van links en rechts veroordeelde. Maar is een taart geweld? Het is in ieder geval een ludieke manier van geweldpleging, waarbij fysieke verwonding niet het doel is, maar vooral de afgang van de getaartte persoon. Je zet die persoon ook direct in een hoek, waarbij het lastig terugvechten is, want kom op, een taart in je gezicht, zo erg is dat toch niet?

De taart is dus een staaltje psychologische oorlogsvoering. Met taarten gooien is daarmee verwerpelijk. Het beeld van de taart is onschuldig, terwijl het uiteindelijk de (lichamelijke) integriteit van de ontvanger schendt. Taarten zijn dus inderdaad een vorm van geweld, afkeurenswaardig. Een uiting van persoonlijke frustratie, niet een van idealisme, niet iets dat een maatschappelijk debat op gang kan brengen. Idealisme is geen piece of cake, kortom. Taarten is geweld.

"Wordt dit een gevoelig diepte-interview ofzo?"

De manier waarop Duyvendak en Halsema hiermee omgingen, en het voorlopige slot van Pigeonroof-gate vormgaven, verdient waardering. Zelfs de azijnreaguurders van GeenStijl wisten ze voor zich te winnen met dit media-optreden. Koffie met taart op het partijbureau vandaag denk ik. Geweldloos.

Voor meer over geweld, over naar de Vliegende Panters.

Popularity: 28% [?]