Weblog van een postmaterialistisch raadslid over onderwijs, politiek, os/oss en vrije tijd.
Zij had dit natuurlijk kunnen weten. Maar het woordje ramp op de voorpagina van de Telegraaf roept bij haar een Pavlov-reactie op van roem, exposure, kamervragen. Ze raakt in een roes, waar geen ruimte is voor een check, voor even rondvragen.
De website Aan de Voorzitter geeft het antwoord op de schriftelijke vragen dat de minister zelf niet durft te geven. Aanrader!
Popularity: 3%
(2)Verhuizing naar Alphen, met gevolg dat daar het zwaartepunt van het nieuws kwam te liggen. Uitkleden van het journalistenbestand zodat het politieke nieuws, het sportnieuws en het regionale nieuws bijna niet meer aan bod kwam. Het op de maandag klakkeloos overnemen van de uitspraken van de rechtbank en op dinsdag slechts de politieberichten overtypen.
Popularity: 3%
(2)… of zoiets. De strijd om het voorzitterschap van GroenLinks, waar het congres op 28 november over beslist, is geopend. Onder de naam Lokale Kracht willen David Rietveld en Arno Bonte samen voorzitter worden. De naam staat voor het potentiëel dat David en Arno willen aanboren onder de afdelingen, de raadsleden, wethouders, statenleden en gedeputeerden. Niet zo heel vreemd, aangezien beide kandidaten zelf raadslid zijn.
Met de speerpunten is op zich niets mis. Het zijn wel punten die al vaak genoemd zijn: campagnevoeren via internet, vieren eigen successen, gebruik maken van kennis onder de leden. Durf daar maar eens tegen te zijn! Op de Planeet bleef het bij een licht kritisch blogje van Simon, de rest was positief gestemd.
De vraag die daarom veel interessanter is: hoe gaan jullie dat bereiken, David en Arno? Wat gaan jullie anders doen, en hoe? Scholing is er al, internet krijgt nu ook al een belangrijke plaats in campagnes, en er zijn al pogingen ondernomen tot het mobiliseren van de leden.
Het vraagt wel wat, het echt beter benutten van de lokale kracht. Bij de lokale afdelingen hang je vaak af van een klein groepje gedreven vrijwilligers, maar die kunnen ook niet alles doen. Dat werpt ook een drempel op om actief te worden – je moet de tijd wel hebben of maken. Hoe verlaag je die drempel?
Dat zijn nog wel vragen, overigens ook voor eventuele anderen die zich kandidaat stellen voor de plek van voorzitter. Los van de inhoudelijke kant speelt er nog wat mee bij mijn keuze voor bestuursleden. Dat is het wat meer ongrijpbare “stijl”. De politiek-bestuurlijke X-factor zeg maar. Wat dat betreft hebben David en Arno wel een streepje voor. Beiden ken ik via congressen, maar vooral via de digitale wandelgangen van de partij: de blogs, twitter, etc. Dat is op zich al een positief teken, bestuurskandidaten die de digitale wegen goed kennen. Daarnaast hebben ze zowel samen als voor zichzelf bewezen handig met de media om te kunnen gaan om hun boodschap onder de aandacht te brengen.
Aandacht hebben ze sowieso al direct gekregen. Dat is ook al verfrissend ten opzichte van eerdere partijbestuursverkiezingen. Het wordt nog een été indien in partijkringen!
Popularity: 3%
Eén van de krantenartikelen die ik terug van de vakantie las was “SP woest over aantijgingen“. Nu gebruiken kranten wel heel graag het woord “woest“, ook als iemand slechts verbaasd of licht verontwaardigd is, maar de toon is wel gezet – ook al nuanceerde Hans-Daniël van Alphen het artikel wel weer, iets. Het gaat allemaal om de aantijgingen dat de SP wel erg weinig aanwezig was in de raad dit jaar. Eigenlijk meer een constatering dan een aantijging, want ze waren inderdaad vaker afwezig dan aanwezig.
Ik kan daar nou juist woest over worden. Je bent gekozen als raadslid, en daar hoort een bepaalde verantwoordelijkheid bij. De drie taken van een raadslid zijn het stellen van beleidskaders, het controleren van de uitvoering van die kaders, en de “volksvertegenwoordigende rol”. De Goudse SP vindt dat de Goudse raadsleden een te beperkt beeld hebben van het raadslidmaatschap, terwijl zij juist zelf slechts 1 aspect – de volksvertegenwoordigende rol – oppakken. En dan nog maar half ook.
De SP doet alsof ze de enige partij zijn die naar burgers luistert, iets dat mij nogal ergert. Alle raadsleden luisteren naar de burgers. Alleen als kluizenaar valt dat te ontkomen. Maar vervolgens moet je als raadslid iets gaan doen. Je moet al die meningen gaan wegen, verdere informatie tot je nemen en dan een politieke keuze maken. De SP zegt geen tijd te hebben om in de raad te zitten omdat ze op straat zijn – maar daardoor horen we dus niet wie de SP op straat spreekt en wat ze voor actie qua beleid gaan ondernemen. Dan ben je de boel gewoon aan het belazeren: luisteren naar burgers en daar vervolgens niks mee doen.
Nu valt er nog iets voor te zeggen dat ziekte en verhuizingen hebben meegespeeld. Maar dat overtuigt me niet. Ze zijn met z’n tweeën, en dan is er nog de mogelijkheid een burgerraadslid af te vaardigen. Mede daarmee lukt het de SGP (1 zetel), D66 en GBG (beide 2 zetels) wél vrijwel altijd om aanwezig te zijn, zeker bij de belangrijke debatten. Terwijl die mensen ook allemaal werken, sommigen kinderen hebben, en bijvoorbeeld Daphne Bergman van D66 ook nog voorzitter van het Presidium is. Maar het lukt de SP zelfs niet om bij de debatten over Armoedebeleid te zijn, of de controle- en begrotingscyclus. “Te druk met de Europese Verkiezingen”. Ja, hallo, daarvoor word je niet betaald!
De nieuw geworven kandidaat-raadsleden van de SP krijgen een cursus. Ik hoop dat time-management een onderdeel is, en dat ze ook leren om politiek handig te opereren. Daar heeft de SP niet echt in uitgeblonken. In het begin geeft dat niet (het was voor mij ook allemaal nieuw), maar het is niet verbeterd. Op woensdagmiddag 3 moties ontvangen voor diezelfde avond en verwachten dat die ook maar enige kans maken om aangenomen te worden is gewoon dom. Zoiets moet je met je fractie bespreken, je moet de gevolgen kunnen overzien. Dan is het niet gek dat iedereen tegen is. Zo ook met het ook door Van Alphen aangehaalde onderwerp segregatie. Slecht onderbouwde voorstellen, en geen enkele ruimte om er iets goeds van te maken. Het moet op de SP-manier of niet, ongeacht of die SP-manier eigenlijk wel werkt.
Ondertussen gaat er wel elke maand zo’n €2800 richting SP-politburo voor deze twee raadsleden. Ze mikken op 5 (dus €7000 per maand) raadsleden na de verkiezingen in 2010. Voor dat geld gaan ze op straat rondlopen en met mensen praten. Als ze hun raadslidmaatschap net zo serieus oppakken als de huidige raadsleden zou ik zeggen: laat ze dat in hun eigen tijd doen. Ik hoop dat de kiezer dat ook meeneemt in de overwegingen. Het gaat er niet om hoeveel je met mensen praat, maar wat je ermee doet.
Popularity: 2%
Een vakantie is altijd een inspiratiebron. Zeker waar het gaat om de meer toeristische en culturele zaken – ik ga me niet verdiepen in het lokale stoeptegelbeleid van mijn vakantiebestemming. De vakantie naar Noorwegen leverde in elk geval één ideetje op.
Lees de rest op de site van GroenLinks Gouda.
Popularity: 2%
De jaren ’80-rage is zo voorbij denk ik. Want de Clintons (“Billary”) zijn weer helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Probleempje alleen voor Hillary: ze werd vorige week een beetje overschaduwd door haar man. Dat leverde via een vertaalfoutje in Congo een flinke uitschieter op. In Amerika gaat de discussie nu over het onministeriële voorkomen volgens de tegenstanders, en het gebrek aan emancipatie volgens de medestanders van Hillary.
Maar het is ook gewoon leuk om er grappen over te maken.
| The Daily Show With Jon Stewart | Mon – Thurs 11p / 10c | |||
| Hillary in the Congo | ||||
|
||||
Popularity: 2%
Onze vakantiebestemming voor dit jaar was Noorwegen. Dat was mede geïnspireerd door vrienden die daar een hut op een dunbevolkt eiland hebben, maar de natuur en spannende geologie van Noorwegen speelden natuurlijk een belangrijke rol. Het bood bovendien de mogelijkheid om, als we toch in Scandinavië waren, bij geëmigreerde vriendin Suzanne te buurten.
Deel 1 was het eiland, Blomsøy, op ruim 65′ NB. Met prachtige uitzichten, en vooral rust. Lekker je eigen vis vangen, doodmaken en opeten, beetje de omgeving verkennen, bergje beklimmen en sneeuw aanraken: het echte Noorse leven. Het is wel even wennen dat het niet donker wordt, maar we hebben er niet minder om geslapen. We hebben zelfs nog bijna een eland gered, een kalfje dat vast leek te zitten in de modder. Teruggekomen met de reddingsploeg (lokale garagehouder, diens broer en zoon, een jeep, lier, touwen en kettingen) bleek het kalf zichzelf de kant op te hebben gesleept. De moeder liep nog wel rond, en dan kan je beter een beetje uit de buurt blijven.
Na een paar dagen verruilden we het eiland voor het vasteland, en gingen we met z’n tweetjes verder. Via een omweg langs de poolcirkel naar het zuiden: het rustige Trondheim, de in Jugendstil herbouwde stad Ålesund, het indrukwekkende 
Geirangerfjord dat op de UNESCO werelderfgoedlijst staat, oog in oog met gletsjers in Jutunheimen National Park, een snelle foto bij het Vikingskipet in Hamar. En dat alles in een week, met wegen waar af en toe een schaap op ligt, of een kudde geiten loopt, en je sowieso niet harder mag dan 80. Wegen die worden onderbroken door ponten, of een tolbrug waar je bijna 8 euro voor moet betalen.
Deel 3 van de vakantie was een weekje Oslo, waar we de auto inleverden en overschakelden op openbaar vervoer en de benenwagen. Een flinke portie kunst en cultuur opgesnoven – het 
Vigeland Park en Munchmuseum, geschiedenis in het Volksmuseum en het Vikingschepenmuseum, en veel door de leuke delen van de stad gelopen: Grünnerløka, Damstredet, de kades van Aker Brygge. De rondleiding door het stadhuis van Oslo, ook de plek waar elk jaar de Nobelprijs voor de Vrede wordt uitgereikt, heeft weer volop inspiratie opgeleverd voor ons nieuwe Huis van de Stad. Gouda was sowieso een beetje op de achtergrond aanwezig, want we bezochten ook zusterstad Kongsberg. Wat blijkt: wij krijgen elk jaar slechts een boom, terwijl er ook onwijs veel zilver uit Kongsberg komt… Voelt toch een beetje bekocht.
Het slot van de vakantie brachten we door in Örebro, dat je tot onze teleurstelling niet als Eurebreu, maar als Eurebroe uitspreekt. Hoe meer eu’s, hoe Zweudser, maar hier niet. Onder leiding van Suzanne hebben we de stad bekeken en een lekker fietstochtje rond het meer gemaakt. Een dag voor mijn verjaardag keerden we terug, in een bus met internet richting vliegveld en vanaf daar naar Schiphol.
Popularity: 2%
Vroeger had je het nog echt: het vakantiebandje. Het bandje dat de hele vakantie werd grijsgedraaid. Op die manier zijn JJ Cale en Vaya Con Dios op plekken in mijn hersenen terecht gekomen waar ze nooit meer vandaan kunnen komen (liefst met slechts deels verstaanbare teksten: dip dip dip, railroad track).
In Noorwegen hingen we dit jaar meer van de radio af, en kwamen er twee nummers bovendrijven als vakantiehit. Een is al wat ouder, White Lies met To lose my life, de andere staat nog steeds op de A-lijst van het station NRK-P3. Een soort bizarre mix van country en hiphop, en de clip is nog raarder. Maar het is wel heerlijke muziek om met maar liefst 80 km/u (de maximumsnelheid op de meeste wegen buiten de bebouwde kom in Noorwegen) over de weg te suizen. De Paperboys met Lonesome Traveller is dus mijn nominatie voor Zomerhit van 2009.
Popularity: 2%
Volg me!