Het raadswerk heeft z’n pieken en dalen, niet alleen in stemming maar ook in drukte. Na de relatieve rust van het herfstreces knalt de behandeling van de begroting er altijd vol in begin november. En als daar ook nog een bijna 3 uur durend spoeddebat over Oosterwei bij komt weet je het zeker: lange dagen, korte nachten.

Het spoeddebat Oosterwei verliep relatief rustig. Trots op Nederland gooide nog een keer allerlei wilde beschuldigingen de lucht in, die vrijwel haaks stonden op hun bijdrage in het debat over veiligheid in juni. In mijn eigen bijdrage haalde ik dat aan, en ook de PvdA had dat verslag er nog eens bijgepakt. Mijn opmerkingen over Oosterwei als “rechtse hobby” en mijn afschuw over de uitspraak van Bas Driesen van Trots dat “de straatterreur zich verspreidt als een kankergezwel” haalden zelfs de Volkskrant. Uiteindelijk zijn jongetjes die bloembollen en chocomel gooien gelukkig voor geen enkele partij reden om alles anders te gaan doen, als over de hele linie het beleid en de inzet wel werken. Zelfs GBG maakte de inschatting dat doen alsof dat wel nodig is meer schade oplevert dan positief resultaat. Naar mijn idee hebben we nu een redelijke balans tussen dweilen en de kraan dichtdoen, en zal die vloer op de lange termijn wel droog worden.

Op donderdag kwam daar uit de hoge hoed nog het fenomeen “stadsmarinier” overheen. Een soort superambtenaar die coördineert en aanstuurt, en daarbij wat meer doorzettingsmacht heeft. Een snelle scan van de evaluatie van Rotterdamse stadsmariniers leverde geen grote bezwaren op, en op zaterdag bevestigde Arno Bonte (fractievoorzitter GL Rotterdam) dat de naam “stadsmarinier” weliswaar stoer klinkt, maar deze persoon zich in de praktijk vooral op het sociale en preventieve vlak bezighoudt. Iets vergelijkbaars met de wijkmanagers die we al hadden dus, en misschien een goede impuls, want van de wijkmanagers horen we al een tijdje weinig.

De begrotingsbehandeling kwam wat in de verdringing, met het aanvangstijdstip van 10 uur ‘s avonds na het Oosterweidebat is het soms moeilijk de volle aandacht erbij te houden. De lange betogen werden verlevendigt door interruptiedebatten erna, dus dat wordt wel een blijvertje. Veel spectaculairs komt er niet uit: er moet flink bezuinigd worden, dus ruimte voor spannende nieuwe ideeën is er niet. De echte klap moet volgend jaar nog komen, want dan moet er nog eens 10 miljoen per jaar af. Op aandringen van de provincie is dat nu wat vastomlijnder in de begroting vastgelegd, zodat duidelijk is dat de raad zich ook echt vastlegt op die bezuinigingen en de financiële toekomst van Gouda dus een steviger papieren fundament krijgt.

De interactie oppositie-coalitie liep nog wat moeizaam. Alleen de ChristenUnie en Trots op Nederland hadden voorstellen op papier gezet om het beleid nog wat bij te sturen. De zorg en het schoolzwemmen voor speciaal onderwijs zijn behoorlijke pijnpunten. De CU nam met een aantal toezeggingen genoegen en hoefde daardoor haar moties niet in te dienen. Trots deed dat wel, ondanks de beantwoording van het college, en kreeg daarbij nauwelijks steun. Gouda Positief kwam niet verder dan een motie voor een task force OEBS om instellingen uit te leggen hoe ze geld kunnen verdienen (vanuit het idee dat alle subsidies maar afgeschaft moeten worden) en een oproep tot een kerntakendiscussie. Dat laatste hadden we als raad al een keer gezegd, en wij vinden het niet erg om dat nog een keer te zeggen, dus dat konden we wel steunen. GBG kwam met 1 voorstel, namelijk om voortaan de begrotingsbehandeling op zaterdag te doen. Los van de vraag of dat nou zoveel extra belangstelling oplevert is dat iets dat normaal gesproken door fractievoorzitters en presidium wordt besproken, niet iets waar de hele raad zich over uit hoeft te spreken.

Wat vooral opviel was het gebrek aan voorbereiding vanuit een deel van de oppositie erg slecht was. Je zou toch denken dat, met de verkiezingsbeloftes nog vers in het achterhoofd, men al lang bezig was om na de voorjaarsnota zelf voorstellen te bedenken. Met een goed voorstel zou je dan een of meer coalitiepartijen kunnen benaderen om mee te stemmen, en je hebt je puntje binnen. Daar ontbrak het volledig aan. Alleen de CU had ons van te voren benaderd over hun moties. Verder niemand. Als die partijen dan ook in het debat niet willen onderhandelen om tot iets te komen dat coalitiepartijen zouden kunnen steunen, dan houdt het snel op. Door GoPo werd dat weggezet als “regentenpolitiek”, maar ja, onderdeel van die nare oude politiek is nou eenmaal dat je inhoudelijke standpunten hebt waar je op gekozen bent. Daar ga je niet zomaar tegenin. Voor GoPo geldt dat natuurlijk niet, want die hebben noch een verkiezingsprogramma, noch inhoudelijke voorstellen in de raad. Dat juist zij “huilie huilie” deden over de coalitiepartijen die niet naar ze luisterden is verbazingwekkend en zorgwekkend.

Het zet de verhoudingen wel weer op scherp. Ik ben benieuwd of met name de nieuwe partijen hier lering uit trekken voor de volgende begrotingsbehandelingen en dan wel een serieuze poging gaan doen om iets voor elkaar te krijgen. Het gaat dan om grote bezuinigingen, dus grote gevolgen. We hebben een jaar de tijd om daarover met elkaar en de stad van gedachten te wisselen. Hopelijk blijft het dan niet bij OEPS.

DWARS wil dat Europa niet grijs, maar groen kleurt. En dat kan met de kandidatenlijst van GroenLinks, gemiddeld de jongste van alle lijsten. Mijn stem gaat naar politiek talent Niels van den Berge, maar er is meerrrr…

Vanaf woensdag in de lucht: http://www.stuurjeopanietnaareuropa.nl/

[via]

Toch maar weer een blogje over Oosterwei. Niet alleen voor de bezoekersstatistieken, maar ook omdat ik er vandaag weer eens doorheen liep. Niet alleen, maar met de voorzitter van DWARS (de GroenLinkse jongeren, beter bekend als de Femkejügend), Jesse Klaver, die op multiculti-tour is.

Het werd een dag vol teleurstellingen. Niet alleen dat we langs mijn huis liepen (en duidelijk werd dat ik nu echt tot het Grootkapitaal behoor), maar vooral toen de kaart van Gouda op tafel kwam. “En dit is Oosterwei, en dit is het stukje waar de meeste overlast plaatsvindt”. De vierkante centimeter die ik aanwees verdween haast onder mijn wijsvinger.

Jesse was langsgekomen omdat hij zich interesseert voor de problematiek. Zijn ogen lichtten op toen hij hoorde over de plannen voor 10 miljoen euro – hier moest wat aan de hand zijn! Ik vertelde hem dat we 5 probleemgezinnen hebben die aan geen enkele hulpverlening wilden meewerken. Dat was dan weer minder. Gelukkig kon ik met de stapel plannen over wijkontwikkeling en veiligheidscijfers laten zien dat er wel wat aan de hand is.

Je bent radicaal GroenLinks of je bent het niet, dus we liepen naar Oosterwei, de toeristische route. Na de Joubertstraat waarschuwde ik Jesse: “pas op, we zijn nu in Oost!”. Hij bekeek de kapitale woning aan het begin van de Voorwillenseweg. Niet slecht.

De wandeling vervolgde via het Wilsonplein (lokatie multifunctionele gebouw, met o.a. Centrum voor Jeugd en Gezin, dat daar moet verrijzen) naar het hart van de wijk: de De Rijkestraat. Het was druilerig, en slechts de tufsporen op de stoep verraadden de recente aanwezigheid van hangjongeren. We zwaaien naar de camera, voor we in het portiek van mijn oude flat schuilden. Eén ding werd wel duidelijk op deze wandeling: dit is de wijk waar ik ben opgegroeid en naar school gegaan. De postbode had wel eens lastige hangjongeren gezien, maar vond de media-aandacht verder maar overdreven. Jesse friemelde aan zijn kogelvrije vest, en overwoog de helm toch maar af te zetten.

Via de nette kant van de buurt (de koopflats) liepen we terug naar het centrum, naar R&M. Hier waren wel sporen van reljeugd te zien: het slot was uit de deur gesloopt. De R van de buurtvereniging maakte ruimhartig tijd vrij om met ons te praten over R&M, de buurt, en de jongeren. Toevallig stond er ‘s middags een bezoek van korpschef Jan Stikvoort op de agenda, al maanden eerder gepland maar nu zeer actueel. Enkele Goudse Marokkanen, uit Oost en de Korte Akkeren, schoven ook aan.

Wat volgde was een interessant gesprek over zaken waar je als Gouds-Marokkaanse jongere, met goede wil en/of opleiding en/of werk tegenaan loopt. Soms eerder bureaucr-atie dan discimin-atie, maar even vervelend. Soms ook regelrechte discriminatie: je bent jong, rijdt in een BMW van de zaak en wordt vervolgens van de weg gehaald vanwege Marokkaans+jong+dikke auto. Als je collega’s aan wie je je late terugkomst verklaart daar dan ook nog de humor van inzien voelt dat enorm vernederend.

Ook de welzijnssector kwam aan bod, en toch wel ontluisterende verhalen over ideeën waar R&M mee komt, die vervolgens verzanden in bureaucratie en onwil. Natuurlijk hoor je hier maar één kant van het verhaal, maar het verontrust wel.

Al met al was de conclusie op de wandeling terug (gedeeltelijk langs de bus 3 route) dat het een zinvolle dag was. Voor Jesse (daar ging het natuurlijk om), maar ik vond het zelf ook leuk om door de wijk te lopen en een beeld te schetsen van wat er zoal speelt. Dat is nogal anders dan wat je in de media meekrijgt. En dan zie je ook dat er veel goede dingen gebeuren in Oost. Goed ook dat Jesse zich als voorzitter van DWARS hiermee bezig houdt, en op deze manier inhoudelijk bezig is. Daar profiteert DWARS ook van.

… als er wat aan leegstand wordt gedaan. Zo simpel is het. Een kraakverbod zoals voorgesteld door enkele partijen in de Tweede Kamer helpt zeker niet. Misschien dat er dan wat goedwillende kraker naar alternatieven gaan zoeken, maar de leegstand blijft en de criminele elementen in de huidige krakerswereld worden niet ineens brave huiseigenaren. Zelfs de VNG ziet het voorstel niet zo zitten.

Het willen verbieden van kraken getuigt van een kortzichtig fatsoensmoraalopportunisme. Het is een uiting van het idee dat als je iets onfatsoenlijks maar verbiedt, het onfatsoenlijke als vanzelf verdwijnt. Datzelfde idee leeft bij deze partijen over paddo’s en drugs. Verbieden = einde probleem.

In het wetsvoorstel zit en “leegstandheffing”. Ondanks dat partijen als CDA en VVD namelijk om het hardst roepen dat er minder regelgeving moet komen, hebben ze er zelf een handje van allerlei nieuwe regels te verzinnen. In hun voorstel zou de gemeente veel actiever achter leegstand aan moeten gaan, controleren, boetes uitdelen, etc. Werk dat nu al geheel wordt gedaan door de maatschappij, en met goede resultaten. Waarom vindt nou juist een partij als de VVD dat de overheid hier zo moet ingrijpen? Hoeft het een keer niet, willen ze het toch! Terwijl het resultaat klein zal zijn – leegstand wordt niet gemeld, waardoor niet wordt ingegrepen, terwijl krakers al lang een oplossing hadden kunnen afdwingen. Soms moet je gewoon hard (laten) ingrijpen. De dreiging van kraken werkt beter dan de dreiging van een gemeente die je sip aankijkt bij leegstand.

Natuurlijk zijn er problemen, en doen niet alle krakers het uit idealisme. Maar is dat een reden om kraken geheel te verbieden? Oneigenlijk gebruik van auto’s, bestek, heggescharen en andere zaken die dood en verderf kunnen zaaien heeft nooit geleid tot het verbieden ervan. Je pakt de excessen aan. Wie iemand aanrijdt, kan worden aangepakt. Wie onterecht kraakt of in een kraakpand foute dingen doet kan en moet worden aangepakt. Daarvoor volstaat de huidige wetgeving.

Maak dus geen overbodige regelgeving.

Afgelopen weekend was het weer zover: het halfjaarlijkse DWARS-congres. Dit keer als centrale thema “dierenrechten”. Vanwege de fietstocht voor nieuwe leden van de lokale Moederpartij kon ik alleen op zaterdag gaan. De hele bestuursverkiezing ging dus langs me heen.

Gelukkig viel op zaterdag genoeg te beleven. Zeker voor mijn reisgenoot, Samuel. Hij is als uitwisselingsstudent uit Huy in België voor een paar maanden in Nederland, waar hij in 6 VWO meedraait. Zijn Nederlands is vele malen beter dan mijn Frans. Hij is ook lid van de jongeren van Ecolo, de Waalse groene partij. Een hele andere club dan DWARS.

Als opening kwam het puntje “voorbereiding actie”. Op het vorige congres is al uitgesproken dat er meer actie gevoerd moet worden, en minder gepraat. De invulling hiervan was: praten over acties. Ik moet toegeven: het is nonconformistisch. Maar wel erg jammer om met 50 à 60 Dwarsers bijeen te zijn, en dan geen actie te hebben voorbereid. Naar aanleiding hiervan schreven Mieke en ik onze motie “niet lullen maar poetsen”, die enigszins chaotisch werd aangenomen en uitspreekt dat we willen actievoeren tijdens een congres, en dat het bestuur hieraan invulling moet geven (“en voert actie tegen de orde van de dag”). Bij het brainstormen over acties heb ik mijn condooms ingebracht, dus wie weet gaat daar meer mee gebeuren.

Voor het zover was werd het Dierenrechtenhandvest behandeld. Dat leverde leuke discussies op over woordgebruik (genocide/specicide/biocide/ernstige misdaad tegen de soort), waarbij regelmatig de assistentie van huisjuriste Mieke nodig was. Uiteindelijk kwam er een manifest uitrollen waarin de ideologische achtergrond duidelijk was, maar waar de onaanvaardbaar scherpe randjes (genocide) uit waren gehaald. Een manifest dat we enthousiast kunnen gaan uitdragen. Ik heb nog maar weinig vlees op sinds zaterdag.

Na het manifest was er ruimte voor actuele moties. Een paar stonden al in de congresreader, maar opgezweept door de heftige debatten stonden er nu 10 moties te wachten op behandeling. Met toch wel 2 serieus bedoelde moties. De precieze uitslagen weet ik niet, maar volgens mij hoeft het DWARS-bestuur geen oordopjes te verstrekken aan elitaire Dwarsers die in de binnenstad wonen. Vroeger was niet alles beter, we gaan ons niet de Selcuk Jeugd heten, en bestuursvergaderingen zijn openbaar en moeten ook worden aangekondigd. Een klein persoonlijk succesje in de brei aan moties was het amenderen van een motie, waarbij de hele tekst werd vervangen door een spatie. Het amendement werd in ruime meerderheid aangenomen, de motie werd vervolgens verworpen (“lege huls”).

Over het eten moet ik toch zeggen dat het DWARS weer is gelukt om voor minder geld beter eten dan de Moederpartij te serveren. Het gaf ook de gelegenheid met kameraad Selcuk bij te praten, hoewel minder lang dan gewild, iets dat ook voor al die anderen geldt die ik nog had willen spreken. Volgende keer toch maar weer het hele weekend gaan.

De avond werd afgesloten met een “debat” (meer een college) over varkensflats door de Vlaming Michel Vandenbosch en Milieudefensie-campagneleider Landbouw Wouter van Eck. Leerzaam en interessant.

En wat is nu het grote verschil tussen DWARS en EcoloJ? Wij praten meer, en voeren minder actie. Dwarsers gaan ervoor in het debat. Misschien poetsen we toch niet zo graag als we dachten. Maar we lachen wel meer!

Een geslaagde actie vanavond samen met de Jonge Socialisten. Samen met collega-jongere en -raadslid Mohammed Mohandis voerden we actie voor veilige sex en condooms. Het stadhuis werd ondergeplakt als statement: de gemeente moet haar rol op gebied van gezondheid en preventie oppakken om veilige sex mogelijk te maken. Bijvoorbeeld door condoomautomaten in scholen en cafés.

De gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst sex hebben ligt in Midden-Holland iets lager dan het landelijk gemiddelde: 16,3. Ook iets lager dan gemiddeld: het condoomgebruik bij de eerste keer ligt een paar procent lager (rond de 70%) dan landelijk. Er is dus nog een wereld te winnen. Zeker als je ziet dat zelf op een debatavond over veilige sex het aantal mensen dat een condoom bij zich heeft op één hand (met vuurwerkschade) te tellen valt. Er werd nog wat met verantwoordelijkheden geschoven (de GGD moet het doen! het Rijk moet het doen! de gemeente moet het doen!), wat aangeeft dat het de verantwoordelijkheid voor ons allemaal is om dit onderwerp bespreekbaar te maken, te zorgen voor goede voorlichting, en te zorgen voor kennis en condooms. Een goede start is er al met Sense (centrum voor seksuele gezondheid). Jammer is het wel dat we daar pas op deze avond over hoorden, je vraagt je dan af in hoeverre jongeren op de hoogte zijn van deze informatieve website.

De behoefte onder jongeren is er dus zeker. Nu is het aan ons in de politiek om hier een vervolg aan te geven.

Zie ook: Linkse Lente, RTV West (ook op teletekst), Nieuws.nl en Studio Brussel .

Ook al via Linda gespot: GroenLinkser en DWARSer Toine van de Ven is genomineerd voor “Jong Raadslid van het Jaar“, georganiseerd door de VNG.

Toine is penningmeester van DWARS, (en houder van de titel “gezelligste bestuurslid” aldaar), en is raadslid namens Vught Samen Anders, een samenwerking van GroenLinks met de PvdA. Je wordt niet zomaar genomineerd: “Het jonge raadslid moet, zichtbaar, benaderbaar, origineel en succesvol zijn”. Dat is Toine, want hij blogt en hyvet. Zichtbaar aanwezig dus.

Ben benieuwd of hij verder komt, na bij de 12 genomineerden te zitten (van de 40 – er zijn wel meer leuke jonge raadsleden, toch?). Daar zit ook Mohammed Mohandis uit Gouda bij, maar ik steun natuurlijk mijn partijgenoot

De verkiezing heeft trouwens (buiten het raadscircuit) niet zoveel aandacht gekregen. En dat is jammer. Hoewel de raad voor het merendeel uit oudere mannen & vrouwen bestaat, is het raadswerk juist ook erg geschikt voor jongeren. Het is goed te doen naast een opleiding, kan daar ook veel aan toevoegen, het is sowieso leerzaam, het is erg leuk, en jongere raadsleden hebben meestal wel hun eigen, frisse inbreng. Moet je je bij voorkeur aansluiten bij een kleinere partij, dan mag je namelijk meer doen. In Gouda zijn er 4 raadsleden die qua leeftijd in aanmerking komen voor Jong Raadslid (Laura Weger, Hans-Daniël van Alphen, Mohammed en ik), dus op zich genoeg materiaal. De komende jaren kunnen we in Gouda dus nog vaak genoeg laten zien hoe leuk en belangrijk het raadswerk voor jongeren is.

De evaluatie werd gevolgd door een serie workshops zaterdag. Die liet ik naast me liggen, want DWARS had diezelfde middag samen met GroenLinksPlus een debat georganiseerd. Het thema was, hoe kan het ook anders met deze organisatoren, “Solidariteit tussen de generaties”.

Door  een stroomstoring miste ik de helft van de inleidingen, en viel ik binnen bij het verhaal van Matthijs van FNV Jong. Dat sloot naadloos aan bij GroenLinks, wat natuurlijk mooi is. Steven de Vries haakte ook aan op dat verhaal. Behalve een sociaal-economisch punt is solidariteit tussen oud & jong ook een punt van duurzaamheid. Door bijvoorbeeld belasting op arbeid naar belasting op milieuvervuiling te verschuiven maak je arbeid goedkoper, en is het aantrekkelijker voor bedrijven om mensen in dienst te nemen.

In het discussiedeel kwam ook de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) ter sprake. Theoretisch is dat een mogelijkheid om mensen bij elkaar te brengen. Ook maatschappelijke stages werden genoemd. Alleen moeten jongeren dan niet in een verpleeghuis stage lopen, want dan krijg je het idee dat alle ouderen ziek, zwak en misselijk zijn. Van de andere kant kunnen ook ouderen zich al dan niet vrijwillig inzetten op scholen, of als mentor in het bedrijfsleven van een jongere werknemer.

Het belangrijkste punt vond ik wel dat veel jongeren en ouderen eigenlijk dezelfde behoeftes hebben op woongebied. Dicht bij het centrum, voorzieningen vlakbij in een kleinschalige omgeving. Als je dat slim combineert in wijken krijg je vanzelf een menging van jong en oud, die elkaar tegenkomen in de buurt, en waaruit iets moois kan ontstaan.

De heftige discussies en het feest van gisteravond hadden hun tol geëist bij sommigen. Ietwat duf strompelden we door elkaar, houvast zoekend bij koffie en thee.

Vandaag was de dag van de verkiezingen. Ik had de nacht doorgebracht met de andere kandidaten Groen en een kandidaat Nationaal. Waar de sfeer de dag ervoor nog wel los en gezellig was werd er nu al direct na opstaan gewerkt aan speerpunten, speeches en imago (“hoe zit m’n haar Michel?”). Voor ontbijt was weinig tijd, omdat door congrescommissielid Simon het brood bijna uit de mond werd gerukt om maar om half 10 (!!!) al met de bus richting congreslokatie te gaan. Alwaar we ruim een half uur moesten wachten tot de deur open ging. Het resultaat zag je al in mijn vorige bericht.

De verkiezingen waren spannend. Ik zat bij de eerste 2 posten waar over werd gestemd, dus kon gelijk aan de bak. Ik heb me gefocust op inhoud en ervaring, mijn sterkste punten. Na de minuut om je voor te stellen mochten er vragen worden gesteld. Aan mij uiteraard de vraag of ik niet in conflict zou kunnen komen met de Moederpartij als ik voor DWARS een ander standpunt zou moeten aanhangen. Wat mij betreft geen probleem, ik ben toch al aardig DWARS en heb een leuke fractie waar dat wel bespreekbaar is. Voorzover nodig, want bij DWARS hou ik me toch bezig met andere thema’s dan bij GroenLinks. Voor Hella waren iets minder vragen, maar zij was al wel bekend bij DWARS (o.a. voor de actie van gisteren).

Bij het stemmen besloten Hella en ik op elkaar te stemmen. Zij won uiteindelijk ruim, dus exit eerste post. Voor Groen was de concurrentie nog zwaarder, met het zittende bestuurslid en een oud-voorzitter van de JMA. Als nieuwe en onbekende kandidaat wist ik al dat daar mijn kansen kleiner waren. Ik haalde desondanks meer stemmen dan voor de vorige post, maar minder dan de andere 2. Einde kandidatuur dus.

Afgaand op wat ik rondom de verkiezingen hoorde was mijn nadeel dat ik eigenlijk te ervaren was. DWARS is voor de meeste leden toch meer om onervaren nieuwe mensen de kans te geven bestuurservaring op te doen. Misschien dat ik het daarom beter deed voor Groen, met iemand “van buiten” en een zittend bestuurslid, waardoor ik relatief nog wel meeviel. DWARS hecht ook erg aan zijn onafhankelijkheid, en als actieve GroenLinkser zit je toch teveel in de boezem van de Moederpartij. Gelukkig wilde DWARS niet van me af, en werd ook gelijk gevraagd of ik nog wel bij DWARS zou blijven. Uiteraard, dat had ik al beloofd, dus DWARS is nog niet van me af!

Dat intimiteiten met de Moederpartij in je nadeel werken merkte ook Paul Smeulders. Waar je bij mij nog kan zeggen dat ik voor DWARS-begrippen redelijk bejaard ben gaat dat voor hem niet op. Toch redde hij het uiteindelijk niet voor Nationaal, en kon hij zich aansluiten bij het rijtje verliezers. Dat rijtje werd trouwens druk bezocht door Onne, die in de kandidatencommissie zat en voor alle niet-gekozenen een meelevend/opbeurend woord had. Dat zijn de kleine dingetjes die DWARS zo prettig maken.

Door de keuzes voor de inhoudelijke bestuursleden waren er uiteindelijk 2 kandidaten over voor het Politiek Voorzitterschap. Beiden stortten zich met enthousiasme in het door Steven de Vries geleidde debat, maar konden zich moeilijk van elkaar onderscheiden. Hun inhoudelijke invalshoeken zijn verschillend (de een groen, de ander sociaal), maar qua mening en presentatie liep het weinig uiteen. Dat leverde bij de stemming 13 blanco stemmen op van de ongeveer 40, opvallend hoog. Eigenlijk het enige momentje op het congres dat ik baalde.

De middag werd gevuld met een gesprek met Ineke van Gent (de SP wilde niet meewerken aan een debat) over het thema, socialisme bij GroenLinks en DWARS. Ineke is enorm gedreven, en van het soort politicus dat we meer zouden moeten hebben bij GroenLinks. In populisme ziet ze alleen niet zoveel, en dan kom je toch weer bij het punt: hoe breng je de doordachte en genuanceerde GroenLinks ideeën naar buiten, en hoe neem je de angst voor verandering weg.

Met een biertje in de zon bedachten we tot slot alvast een motie voor het volgende congres.

Het DWARS congres,

overwegende

• dat ook bij DWARS vroeger alles beter was,

besluit

• dat vroeger alles beter was,

en gaat over tot de orde van de dag.

Onder het gebeier van de Arnhemse klokken zitten we in het zonnetje, te wachten tot de congreslokatie open gaat. Dag 2 van het congres is begonnen.

Gisteren was mijn eerste kennismaking met het fenomeen “DWARS congres“. Een kort intropraatje en daarna direct keihard vergaderen. Het Huishoudelijk Reglement moest worden aangepast voor een nieuwe organisatiestructuur. Dat leverde verhitte discussies op over hoeveel voorzitters we moeten hebben en hoe die moeten heten. Mattias Gijsbertsen hield de boel goed bij elkaar, maar het was een chaotische boel. Uit onvrede over het kommageneuk diende ik maar het amendement “Smurf & Co” in, wat voorstelde het woord voorzitter te vervangen door “Grote Smurf/Smurfin” en politiek secretaris door “smurf/smurfin”. Na uitgebreide discussie (oa met eminence grise Selçuk Akinci) haalde het voorstel het uiteindelijk niet.

Een vast onderdeel is de actie, dit keer voor www.meldleegstandanoniem.nl. We hebben een hoop gebouwen beplakt met posters, met gevaar voor eigen leven. Er werd zelfs een pinautomaat afgeplakt, maar Thijs zwichtte voor het grootkapitaal toen er een pinklant aankwam. Hierover is geen motie ingediend.

De actie duurde wat korter dan verwacht, dus was er nog tijd om in het park van het zonnetje te genieten. Niet van de frisse lucht, want in het kader van terug naar de natuur zaten we vlak naast het resultaat van het natuurlijke gedrag van een hond.

Het debat over hoe je de voordelen van socialisme en liberalisme was erg interessant. Ik heb in ieder geval weer nieuw leesvoer, over het basisinkomen.

Bij het feest verwonderden de andere ouwe lullen (Selçuk) en ik ons over de muziek, die vooral uit onze jeugd kwam. Een groepje is nog lang doorgegaan in het hostel, maar met wat collega-kandidaten gingen we vlot op 1 oor. Resultaat: redelijk fris weer op, ondanks de herrie van een groep kinderen vanaf veel te vroeg.

Later meer.

Ik was er al even mee bezig, maar nu vind ik het wel tijd om het officiëel aan te kondigen.

Ik ben kandidaat voor het bestuur van DWARS.

Het kostte even wat tijd, want na mijn eerste afwegingen volgde er uiteraard nog een gesprek met de kandidatencommissie. En ik kan je zeggen, dat was pittiger dan het gesprek dat ik had voor de lijst van de gemeenteraadsverkiezingen. De bestuursposten waarvoor ik me heb gekandideerd zijn inhoudelijk, dus dan moet je daar wel wat mee kunnen. Al die jaren studie zijn niet weggegooid geweest, blijkt maar weer.

Het advies is positief, en mijn stemming ook. Hopelijk slaat dat over op het congres komend weekend, dat de uiteindelijke keuze maakt. Ik heb in elk geval het voordeel dat zowel bestuurslid Groen, als bestuurslid Onderwijs,Cultuur&Welzijn me inhoudelijk liggen. Het congres kan bepalen of ik geschikt ben, en zo ja voor welke post. En hopelijk komt er naast het bestuurslidmaatschap ook het voorzitterschap bij. Debatteren, de lijn van Dwars uitdragen in alle breedte, het lijkt me fantastisch. Ik voel me bijna weer 18

Was het maar weer weekend!

Hmm, zou er trouwens nog een cameraploeg geïnteresseed zijn in het maken van de Michel Tapes?

Het advies:

Michel is een actieve GroenLinks’er: lid van de de gemeenteraad van Gouda en drijvende kracht achter Planeet GroenLinks. Michel beschikt over brede politieke interesse met een nadruk op onderwijs, de multiculturele samenleving en milieubeleid. Zijn kennis van GroenLinks stelt hem gemakkelijk in staat tot het creëren en onderhouden van een breed netwerk. De kandidatencommissie vroeg zich vooraf af of de tijdsdruk van de gemeenteraad te verenigen is met het bestuurslidmaatschap van Dwars, maar Michel heeft de commissie volop overtuigd van zijn mogelijkheden en wil hiertoe. De kandidatencommissie geeft Michel een positief advies voor de posten Welzijn & Cultuur, Groen en Politiek Voorzitter.

Vandaag naar de nieuwe ledendag van DWARS. Ook al word ik wat ouder. Toen ik lid werd had ik niet zo’n behoefte om ook nog lid te worden van DWARS, zelfs al was het gratis. Maar het schijnt toch wel een gezellige club te zijn, dus ik dacht: waarom ook niet? Ik ben dus nu lid van de jongeren van GroenLinks. Dat kan je blijven tot je hoogbejaard bent, omdat ze tegen leeftijdsdiscriminatie zijn.

Voor de balans vieren we dan vanavond de 40e verjaardag van onze fractievoorzitter. We gaan haar helpen om de midlife-crisis die dan onafwendbaar schijnt op te doemen soepeltjes te doorlopen. Misschien, om haar te plagen, een citaat van Churchill (wat niet van Churchill is)?

If you’re not a liberal when you’re 25, you have no heart. If you’re not a conservative by the time you’re 35, you have no brain.

Sorry Hilde, we zullen je moeten ruilen met Laura Werger.