Waarschijnlijk wel, zo is Femke ook begonnen. Maar Jolande heeft wel de mogelijkheid het beter te gaan doen dan Femke. En dat wil wat zeggen.

Zo is dat. Denk jij dat Jopanda Sap bij de volgende verkiezingen zetels gaat verliezen?
Ben van Bommel

Volgende keer gebruiken we facebook

Daar gaan we voor zorgen Ben, dat is raadsbreed uitgesproken.

Een alternatief hoeft niet per se nodig te zijn trouwens, dat hangt af van de situatie. Bij de H&M was er geen alternatief, dat had duidelijker van tevoren gezegd moeten worden. Dan hadden we de hele ellende 2 jaar eerder gehad en nu niet voor het blok gestaan.

Best Michel,
Wordt het dan eens niet tijd om daar voor te gaan zorgen?
Kijk ook even naar de binnenstad bij de eventuele bouw van H&M. Ook daar hebben bewoners geen alternatief. En dat is nodig als je iemands belangen schaadt.
Ben van Bommel

Hoi Ben,

Het probleem lijkt ‘m te zitten in projecten waarbij de gemeente geen of vrijwel geen grondpositie heeft. Dan hang je af van de welwillendheid van de ontwikkelaar/eigenaar in hoeverre burgers een stem krijgen. Dat was in ieder geval hier het geval.

Michel

Het is wederom hetzelfde liedje. Uiverplein, Westerkade en nu Stationsgebied. Bewoners krijgen geen trugkeergarnatie. Via de kaasschaaf methode worden zij langzaam uit het overleg weggedrukt. Bewoners zijn geen geaccepteerde partij in een ontwikkelgebied.
Ben van Bommel
(oud voorzitter wijkteam Korte Akkeren)

Je kan voortrajecten wat je wil, maar op het moment dat je de gemiddelde burger geen fait accompli voorschotelt heerst er de “het zal onze tijd wel duren stemming”, die direct na aankondiging van een besluit omslaat naar de “ons wordt nooit wat gevraagd” stemming.

Dit is een grove schets op basis van persoonlijke ervaring en dus waarschijnlijk een tikje overtrokken. Wat ik er mee wil zeggen is dat er een gat bestaat tussen de realiteit van “de burger” (op zichzelf al een lastig begrip) en het beslistraject dat de gemeente doorloopt. Ik vraag me sterk af of je ooit een traject zo kan realiseren dat “de burger” zich niet miskend voelt.

Er is in het voortraject wel gepraat met bewoners en dat heeft ook tot aanpassingen geleid. Maar op belangrijke punten niet.

Wanneer?

Hoi Michel, de wethouder is op bezoek geweest bij de bewoners, helaas heeft dit niet geleid tot overeenstemming.

hoi michel

Blijft natuurlijk de prangende vraag hoe deze knoop is ontstaan. Wordt er genoeg aandacht besteed aan t voortraject. waarbij alle betrokkenen betrokken zijn? Zal nu wel eerder als n fait a complis aanvoelen

grt hans

Laat ik het deze keer nu helemaal met je eens zijn Michel !

Groet Hans

Maar met persoonlijke ervaringen is het lastig beslissingen nemen. Hoe vaak zie je namelijk dat iemand juist geen geweld gebruikt dankzij vechtsporttrainingen?

Mijn beste Michel. Van mijn ouders leerde ik dat geweld nergens anders toe leidt dan ellende. Op school leerde ik dat geweld het \alleen recht is van de overheid. In mijn zefentigjarig durende leven ben ik bij tien gestopt met tellen van voorbeelden waarin zogeheten vecht- ‘sporten’ werden gebruikt om argeloze voorbijgangers te molesteren.
De opherf over agressievelingen, die met subsidie van de overheid wordt geleerd hun geweld effectiever te gebruiken kan ik billijken, maar ik ben het met je eens dat alleen maar politisch roepen (wat jij en ik nu ook doen) de wereld niet beter maakt. Ben van Bommel

Voor wie wil weten hoe het nou met Mao zit, lees http://gouda.christenunie.nl/k/n6063/news/view/486339/64628/Wat-is-er-nu-cht-gezegd.html

Beste Johan,

Beetje flauw dat je niet onder je eigen naam durft te reageren. Is dit nou hoe je het wilt doen? Je mag van alles vinden van wat ik zeg en hoe ik het zeg, maar het is wel allemaal met open vizier en onder mijn eigen naam, en ik neem voor alles mijn verantwoordelijkheid.

Michel

Update: Leuk leesvoer, dit http://webwereld.nl/nieuws/48376/boek-over-nepreacties-van-burgervader.html

De eigen werkelijkheid van hr Klijmij zullen we maar zeggen, maar dat zijn we van u gewend. Als ik de beelden bekijk zie ik vooral dat de zittende raadsleden er niet goed tegen kunnen als Gouda Positief met een onorthodoxe aanpak komt en als ze woorden citeert van het College zelf (“wij kunnen er niets aan doen”) . Vervolgens worden ze NB door de SGP die het vrouwenkiesrecht hoog in het vaandel heeft staan (maar niet heus) beticht van antidemocratie en door de ChristenUnie van Mao-isme. Pas als ze aangevallen worden door mw Werger VVD en hr Tettero verdedigen zij zich, maar dat is menselijk. Overigens hele slechte voorzitter, die niet ingrijpt als de coalitiepartijen een aanval doen, maar wel als Gouda Positief zich wil verdedigen en als ze dat doen doen ze dat keurig en met de nodige kwinkslagen. Buiten schijnen overigens hele nare dingen gezegd te zijn over een vergelijking met WO 2 enzovoort. Lijkt me wel interessant als een journalist daar eens induikt want het gonst aan alle kanten wie daarbij betrokken waren, en ook op het matje geroepen zijn, aantal prominente fractievoorzitters……

Nieuwe blog: Een stukje recsept naar de mensen toe http://michel.klijmij.net/2011/06/28/een-stukje-recsept-naar-de-mensen-toe/

Bij mijn aanmelding als technicus in september 1996, zat ook ik tegen een wat kritisch kijkende, oudere heer. Reijn van der Niet was zijn naam. We zouden elkaar nog heel vaak tegenkomen.

ook veel strijd, omdat hij een bepaalde discipline verwachtte (minstens 30 minuten voor aanvang van de uitzending aanwezig zijn , teksten op papier, etc). Je deed het maar, want hij wist het natuurlijk. Tot je ontdekte, dat jouw manier net wat beter paste, je toch wel erg bedraaide duimen kreeg van het wachten tot de uitzending begon etc.

Niet alle ideëen die je had, gingen door, anderen wel. Zo kreeg ik volmondig de kans om mijn programma ‘Going Underground’ op te zetten en te onwikkelen. Alleen al die akoesriese optredens tijdens mijn uitzendingen … . Wat haalde ik toch allemaal overhoop. Reden te proberen mij van de vrijdag naar de woensdag te krijgen. Was er toch kernteamvergadering, kon ik meteen gemonitord worden.

Deze discussie verstomde, toen Reijn het stokje programmaleider doorgaf aan Ton Bos. De kritische blik tav livebandjes in de studio, al dan niet live on air, bleef!

Maar we groeiden snel en goed naar elkaar toe: hij leerde een stuk jongerencultuur met email, mobieltjes en on the cuff-presentatie en -voorbereiding kennen en zag in dat dit voor ons werkte. Niet voor hem. We groeiden in wat we deden en daarmee de waardering voor elkaar. Ik begon ook zijn gelijk in te zien en nam adviezen, soms wat aangepast, ter harte.

Zijn bedenkingen tav mijn live-escapades bleven, maar verdwenen naar de achtergrond: ‘hopeloos om aan te kaarten’.

Onze laatste samenwerking was op 6 januari, toen hij had geregeld dat de radiosessie met Eefje de Visser werd gefilmd voor Gouwestad TV. Gefronste wenkbrauwen, toen ik de tsfel en stoelen uit de ruimte naast studio 2 sjouwde. Daarna begrip: natuurlijk: dan kan de band filmbaar en toch vrijelijk spelen. Sessie, Tv-opnamen en studioreconstructie verliepen vervolgens voorspoedig. Complimenten van Reijn per email. Zijn ‘reijn@’-email natuurlijk!

De laatste keer dat ik hem zag en sprak was 28 februari. De band van ‘Supergrass’-bassist Mick Quinn kwam de markt op voor een radiosessie. Terwijl de drummer en bassist hun spullen binnen uitstalden, reed ik met Mick naar Klein Amerika om de auto te stallen. Toen we en half uurtje later na en korte stop bij mij thuis en een vluchtige sightseeing door het centrum in de studio aankwamen, sloeg mijn hart 24.000 keer over: Reijn was er en had gezien dat ik twee volslagen vreemde mensen met veel zooi onbeheerd in de studio had achtergelaten.

Nu gaat het beginnen, dacht ik nog. Maar geen uitbrander, geen onvertogen woord, geen afkeurende blik. Alleen een vaderlijke blik, met de vraag: ‘Weet je wel zeker dat je dit wil’? Waarna hij de studio verliet voor een volgende afspraak. Geen boze mails ook achteraf.

En nu is hij er niet meer. De man die met zijn striktheid de omroep absoluut naar een hoger niveau en plan heeft gebracht. Die standaards heeft gezet, aar we nu nog profijt van trekken, zoals inhoud, opleiding en een hoger liggende drempel wat betreft aannamebeleid en programmaverlening.

Reijn met zijn uitgesproken visie, die desondanks luisterde naar andere meningen, zich hierop inleefde en van daaruit keek naar wat er bedoeld werd en hoe zijn mening er dan uitzag. Om dan pas commentaar te leveren. Of waar nodig zijn mening herzag.

Die steeds vroeg hoe het thuis was. Een heel ontroerend stuk in de krant zette na het overlijden van het geliefde paard van zijn dochter. Die mensen bleef bijsturen, mar het ook voor hen opnam, als dat in zijn ogen nodig was.

Zaterdag beluisterde ik nog zijn reportage uit 1998, over het AZC in Waddinxveen. Opgenomen met koude batterijen, zodat alles als smurfen on speed op de cassette was gekomen. In plaatsvan zijn weggooi-advies te volgen, heb ik zitten rommelen met vertraagde cassettespelers, vertraagd afgespeelfde versneld opgenomen bandrecorders en minidiscs. Het resultaat ‘Is Er Nog Plaats In De Herberg’ leverde een 3e plaats op tijdens het landelijke RTV festival voor Lokale Omroepen in Dronten.

Geboeid heb ik zitten luisteren, me realiserend, wat een enorm warm, betrokken, oprecht geïnteresseerd mens Reijn is geweest en hoe inspirerend hij is geweest.

Ik eb zo ongelooflijk veel van hem geleerd en heb hem steeds meer leren waarderen. En hij mij ook, daar ben ik van overtuigd. Ondanks al onze botsingen.

Gouwestad heeft haar vaderfiguur verloren. Dat kan je met recht zeggen. Onvergetelijk. Onvervangbaar. Onmisbaar eigenlijk ook. Laten we koesteren wat hij heeft opgebouwd en het vuur brandende houden.

Reijn, dank je wel! Ga in vrede.