De overheid is tenslotte geen kaas, en groeit altijd weer aan.

De dodebomen-NRC legt vandaag haarfijn uit waarom het plan om te bezuinigen op ambtenaren niet gaat werken. Zonder plan wat de overheid wel en niet moet doen lukt dat niet, en politici willen altijd meer – meer beleid, meer toezicht, meer onderzoek. Het vorige kabinet wilde 12.000 ambtenaren minder, de score bleef hangen op 2000. Sinds 1947 zijn er al 5 pagina’s aan titels met onderzoeken naar minder ambtenaren.

Het kan trouwens wel. In Gouda is de operatie Optima Forma gehouden. De hele ambtelijke organisatie is doorgelicht en van elke taak is gekeken of de gemeente het moest doen, danwel dat een taak uitgeplaatst of afgestoten kon worden. Honderden banen verdwenen of werden verzelfstandigd. Het geheel leverde een bezuiniging van 13,2 miljoen euro op.

Het resultaat: één van de meest efficiente gemeentes qua ambtenarencapaciteit. En een gemeenteraad en bevolking die vragen hoe het zit met de kwaliteit van dienstverlening, de controle op organisaties op afstand, de manier van onderlingen afspraken maken, en minder invloed. Dat je niet alles hoeft te doen als overheid betekent niet dat de overheid zich nergens meer mee wil bemoeien, en dat wringt. Dat wil niet zeggen dat het afstoten van taken verkeerd is, maar er valt wel nog veel te leren.

De volgende operatie moet 1,5 miljoen euro kosten en de Goudse gemeentelijke organisatie nog efficiënter maken. We gaan dus nog meer niet doen. Dat kan niet met de kaasschaafmethode, want de overheid is geen kaas. En een olifant eet je ook niet in één keer op, maar in plakjes.

Eén van de nieuwe elementen was het projectbesluit. Deze vervangt de oude “Artikel 19″-procedure. Hiermee kan een kleine wijziging in een bestemmingsplan worden gemaakt, zonder dat het hele bestemmingsplan over moet. Een projectbesluit is in de praktijk hetzelfde als een bestemmingsplan zelf.

Bestemmingsplannen zijn belangrijk: het gaat om de (juridische) zekerheid over de eigen omgeving, wat er wel en niet gebouwd mag worden. Het is dan ook niet voor niets dat de gemeenteraad over bestemmingsplannen moet beslissen. Een bestemmingsplan raakt burgers heel direct, en de verschillende belangen kunnen botsen en moeten democratisch gewogen worden.

Maar nu komt het: in de vorige periode vond een meerderheid van de Raad het prima om de bevoegdheid over een projectbesluit te beslissen bij het College te leggen. Gezien de zwaarte van een projectbesluit – vrijwel dezelfde procedures als in een bestemmingsplan – en de gevolgen – je mag pas leges innen als het projectbesluit ook in het bestemmingsplan is opgenomen – leek het de fractie van GroenLinks beter om ook het projectbesluit door de Raad te laten nemen. Ook 50+, D66 en de SP waren dat. Door de toezegging van de wethouder dat er spaarzaam met projectbesluiten omgegaan zou worden steunde een meerderheid het delegeren naar het college.

En dan kom je nu bij de vraag wat “spaarzaam” dan eigenlijk is. Inmiddels zijn er projectbesluiten langsgekomen over de Oostpolder, het nieuwe zwembad, de ambulancepost van de RAD, en een fietsverbinding met de Zuidwestelijke Randweg. Voor iets waarvan het College nog geen 2 jaar geleden aangaf dat het eigenlijk niet zo’n handig instrument is vrij veel. En dan gaat het ook nog om zaken die in meer of mindere mate ophef veroorzaken.

Wat mij betreft wordt er nog eens goed nagedacht door de raadsfracties of het delegeren van deze bijna-bestemmingsplannen naar het College vanuit onze taken als gemeenteraad – kaderstellend, controlerend en volksvertegenwoordigend – wel een gewenste zaak is, nu in korte tijd al 4 ingrijpende projectbesluiten zijn genomen.

En dan minder blauw op straat?

„Het probleem met cijfers is dat je ze niet kunt duiden als je niet weet hoe ze tot stand zijn gekomen. Politici kiezen die cijfers die in hun kraam te pas komen. Ik hoor ook vaak roepen: „keihard aanpakken”. Wat bedoelt men daarmee? Stokslagen? Uitzetten? Het is kretologie, totale onzin. Nog zoiets: we zouden de verantwoordelijkheid bij de ouders moeten leggen. Of: meer blauw op straat. Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Er moet gewoon veel meer opgespoord worden. Dát is verstandig beleid.”

Uit het artikel blijkt er wel veel ogen zijn – de wijkagent heeft vermoedens, er zijn overleggen. Maar de stap naar opsporing wordt niet gezet. Volgens Schaafsma is dat “niet spannend” en is er daarom minder interesse voor jongerengroepen. Daardoor glijden de jongeren af van hinderlijk naar crimineel. Op dat moment is er meer interesse (want spannender en gewelddadiger), maar is het punt dat je nog invloed kan uitoefenen op de jongeren eigenlijk al voorbij.

Ironisch genoeg kan het toenemen van een gevoel van veiligheid betekenen dat het in feite onveiliger geworden is, aldus Schaafsma:

Bovendien: hoe crimineler een groep, hoe onzichtbaarder die wordt voor de wijkagent. De zichtbare overlast daalt, het veiligheidsgevoel in de buurt neemt toe, maar de criminaliteit kan stijgen. Met gebiedsverboden of het opjagen van jongeren verdwijnt ook vaak de informatiebron.

Daarmee wordt ook het relatieve nut getoond van “stoere” maatregelen als gebiedsverboden. Het lijkt beter te worden, maar ondertussen ben je het zicht op de groep kwijt. Dweilen zonder dat je weet óf er een kraan open staat en zo ja, waar die kraan zich bevindt.

Ik ga zijn boekje maar eens lezen, en dan kijken wat voor vragen ik hierover kan gaan stellen. Ik ben namelijk wel benieuwd wat de Goudse politie-agenten hiervan vinden. Hebben we voldoende informatie over deze jongeren? Is de wijkagent geïsoleerd? Is er capaciteit om op te sporen, bewijs te verzamelen? Wat doen jongeren die een gebiedsverbod krijgen eigenlijk?

De gemeente Gouda laat weten sowieso op open source over te gaan. ‘We zitten nu in de voorbereidingsfase en onze intentie is dit jaar er nog mee te starten.’

via Kroes vindt open source geen vies woord meer • Binnenlands Bestuur.

Zo stond afgelopen woensdag én maandag het plan van Multi Vastgoed voor het Zuidelijk Stationsgebied (vroeger nog wel eens “Vlek D” genoemd) op de agenda. Maar, nu zult u denken: dat is toch heel belangrijk? Het gaat om een ontwikkeling die van belang is voor de uitstraling van de stad, het heeft behoorlijke gevolgen voor de omgeving, zoals jouw eigen Kadebuurt, Klijmij!

Ja en nee.

Het is een belangrijk onderwerp. Op maandag hebben we al een hele rij insprekers gehad die allemaal zinnige punten inbrachten. Dat het niet fijn is als je huis of bedrijf ineens een weg of plein is geworden bijvoorbeeld, dat de verkeersafwikkeling nogal wat vraagtekens oplevert, zowel voor het autoverkeer als de fiets. Dat de communicatie beter kon. In 4 uur tijd werden deze en andere onderwerpen besproken, samen met de verkeersplannen rondom het spoor die samenhangend hiermee stonden geagendeerd. Over die plannen was minder discussie, eerder blijdschap dat nu de verkeersdoorstroming op de wegen rond het spoor eindelijk eens goed aangepakt gaat worden. Een mooi begin van onze nieuwe wethouder Wendy Ruwhof, waar ook collega Krins al lovend over sprak.

Maar om dat dan nog eens in anderhalf uur over te doen, met waslijsten aan wensen die al geuit zijn, dat gaat wel wat ver. Want waar moeten we nou helemaal over besluiten? In het raadsbesluit zeggen we, kort door de bocht: 1) tof dat Multi dit plan heeft bedacht, 2) we zien wel dat het afwijkt van eerdere kaders uit de raad en 3) ga maar met belanghebbenden overleggen om met een goed plan te komen. Eigenlijk dus een “mooi begin, ga dit verder uitwerken en dan besluiten we inhoudelijk”, niet meer, niet minder. En dan zijn alle verhaaltjes mooi voor de bühne, maar op dit moment is het vooral aan de belanghebbenden om met Multi en de gemeente aan de slag te gaan. Dat zelfs degenen die kritiek hadden wel zeiden dat het een mooi plan was dat echt een impuls is voor dit wat verpauperde gebied zegt al veel over de kwaliteit die het plan in zich heeft. Nu nog op detailniveau.

Veiligheid
Naar het debat over veiligheid werd wel uitgekeken. Weliswaar ook hier in feite een simpel punt (controleren of het actieplan voldoet aan de kaders die begin dit jaar zijn vastgesteld), maar altijd goed voor nieuwswaardige uitspraken. Zo komt er meer politiecapaciteit voor op straat, waardoor Gouda zo blauw zou worden dat het een smurfenstad zou lijken, aldus de burgemeester. Dat werd wel eens tijd.

Er was nog even wat discussie naar aanleiding van mijn inbreng. Om te beginnen de inzet van de ME, die weliswaar effectief kan zijn maar ook negatieve kanten heeft. Zo heeft het in Oosterwei rond kerst juist bij goedwillende jongeren tegendraads gewerkt, omdat de ME ook na de sneeuwbalincidenten nog fors aanwezig was. Bij ernstige problemen zoals daar mag je best hard ingrijpen, maar je moet ook oog hebben voor de bij-effecten. Helaas wordt dat door sommige raadsleden geïnterpreteerd alsof je dan niks meer mag doen, en dat lijkt me nou niet de houding waarmee je de veiligheid echt verbeterd op lange termijn.

Een tweede punt was het betrekken van de buurt bij veiligheidsprioriteiten. Opvallend is dat aan de ene kant werd erkend dat het in Engeland resultaten heeft opgeleverd, maar aan de andere kant dat burgers de “verkeerde” prioriteiten stellen en je daar dus mee op moet passen. Heb ik ook gelijk weer wat uitzoekwerk te doen. Er wordt trouwens al heel veel gedaan met input van burgers op gebied van veiligheid, maar het kan volgens mij nog wel beter op dit punt.

Tot slot mijn ergernis over het woordgebruik in het actieplan, met name het woord “sneeuwballenterreur”. Door zo het woord “terreur” te gebruiken doe je aan terreurinflatie, dit gaat niet over bomaanslagen en doden, hoe ernstig de misdrijven die toen gepleegd zijn ook waren. Uit de beantwoording van de burgemeester bleek dat het gebruikt was omdat dat nou eenmaal het woord was dat werd gebruikt in de media en de beeldvorming, en dat het hergebruik ervan inderdaad misschien niet zo handig is.

Maar het meest opvallend was toch wel de bijdrage van Trots op Nederland, die heel anders van toon was dan in de campagne – terwijl toch echt nog steeds hetzelfde veiligheidsbeleid geldt. Vooral lovende woorden voor dit veiligheidsbeleid. En zo wordt de traditie voortgezet dat het veiligheidsbeleid in Gouda zodanig gebalanceerd is tussen preventie en repressie, dat raadsbreed steun is voor het huidige veiligheidsbeleid. En dat is, gezien de mate waarin veiligheid in de campagne terugkwam, een verademing.

In Gouda wilde verder niemand zo ver gaan met het invloed geven aan onze burgers. Het is dus nog niet van de grond gekomen. In Maastricht gaan ze het nu wel doen, aldus Binnenlands Bestuur:

In Maastricht en Venray gaan burgers binnenkort bepalen wat de prioriteiten van de plaatselijke politie moeten zijn. Via buurtvergaderingen en interviews krijgen wijkbewoners rechtstreeks inspraak.

Kijk, zo hoort het. Want veiligheid is iets dat in verschillende buurten op verschillende manieren speelt. En in die buurten is vaak het vertrouwen in de overheid verdwenen omdat bewoners niet het gevoel hebben dat er iets met hun inbreng wordt gedaan. Dat is zonde, want er gebeurt juist ontzettend veel op gebied van veiligheid. Het vertrouwen winnen is dus essentiëel, en dat zie je ook in Maastricht terug.

Eerste stap is daarom het terugwinnen van het vertrouwen dat er nu wél echt naar de burgers geluisterd wordt. ‘Als dat lukt, willen die burgers vervolgens ook best meewerken om de wijk leefbaar te houden.’ Bovendien, stelt Bessems, komt er dan ook ongevraagd informatie naar de politie die anders niet zou komen, ‘bijvoorbeeld over de aanwezigheid van hennepplantages, of beter nog, over plannen om een hennepplantage in te gaan richten.

In Engeland wordt er al langer op deze manier gewerkt, en daar heeft deze aanpak resultaat.

‘Deze aanpak deugt. Burgers voelen zich tevredener over het werk van de politie, maar er is nog een tweede effect waargenomen: de criminaliteit daalt aantoonbaar met tientallen procenten’, aldus de PvdA-bestuurder. ‘Men is er nog niet exact achter hoe dit werkt, kennelijk komt er een mechanisme van sociale controle en saamhorigheid op gang waarbij burgers zich “medeplichtig” gaan voelen voor het welbevinden van hun eigen wijk’.

Er zijn wel 2 belangrijke kanttekeningen: in Engeland is meer politiecapaciteit, en de overheid heeft directere invloed op de verschillende partners. Dat laatste hoeft geen probleem te zijn – we zijn ten slotte gewend om goed samen te werken, zoals in het Veiligheidshuis. Het eerste is al jaren een bekend probleem, er is gewoon te weinig politie.

Al met al is dit een interessante aanpak om in de gaten te houden en waar mogelijk over te nemen. Het motto van ons veiligheidsbeleid is “Gouda veilig, dat doen we samen”. Maastricht laat zien hoe je dat écht samen kan doen.

Om mijn studie Politieke Communicatie af te ronden doe ik voor mijn
scriptie onderzoek naar het profiel en de motieven van mensen die
reageren op weblogs van politici. Dit onder andere om te kijken of
weblogs (ook in de ogen van burgers) het "gat" tussen burgers en
politici kunnen verkleinen. Hiervoor heb ik een vragenlijst opgesteld
die ik wil laten invullen door mensen die reageren op weblogs van
politici (zie: http://www2.fmg.uva.nl/comlab/surveys/onderzoekblogs.html).

En dan kijk je eens wat de twitters zoal zeggen op woensdagochtend.

Niet weer toch he? Frappant is dat het nieuws door GoudaPositief de wereld in is geslingerd. Een partij die de mond vol heeft van “nieuwe politiek en nieuwe media”, maar blijkbaar alleen als het ze zelf uitkomt. Het lijkt een soort angst voor kritiek te zijn die volledig haaks staat op de campagne van GoPo. Maar door zo haaks op hun eigen campagne te opereren lokt GoPo die kritiek wel uit, veel meer dan een partij als Trots op Nederland. Die partij is consequent en inhoudelijk, en dan kan je het niet met ze eens zijn, ze snappen wel hoe de politiek werkt.

De afgelopen verkiezingen hebben laten zien hoe belangrijk de rol van nieuwe media in de politiek is. Eigenlijk niet meer weg te denken. Voor mij is het de ideale manier om ook tijdens vergaderingen te horen wat de reacties zijn en te delen wat er gebeurt. Dat is in een blog of tweet achteraf niet te vatten.

Van mijn fractievoorzitster kreeg ik dan ook een heel andere indruk:

Geen regels dus. Dat lijkt me een prima regel om me aan te houden. Zeker zolang er nog te weinig getwitterd wordt in Gouda.

Voor mij is het stemmen natuurlijk sowieso makkelijk: de partij weet ik al zeker. Dan nog de kandidaat. Ik stem niet op de lijsttrekker, maar kies altijd een andere kandidaat die me aanspreekt. Wat dat betreft heb ik het toch even lastig gehad. Jolande Sap de laatste maanden een hele sterke indruk gemaakt. Maar uiteindelijk kies ik toch liever een jonge kandidaat. Jesse Klaver redt het ook wel zonder mijn steun, en dan blijven Linda Voortman en Niels van den Berge over. Een rode en een groene kandidaat.

Maar omdat Linda Voortman erelid is van HemNet gaat mijn stem naar de nummer 10 van GroenLinks. En ik hoop haar woensdagavond bij de GroenLinks verkiezingsparty te kunnen feliciteren met een zetel!

De vragen over New York vond ik vooral leuk omdat het ging over Stuyvesant Town, een sociale woningbouwcomplex op Manhattan. Deze kerstvakantie zijn we daar geweest, dus het kwam bekend voor.

Stuyvesant Town

Ondanks het gemis van wat onderdelen van Systeem Aarde zaten daar wel een paar leuke vraagjes. Zoals deze:

bronnen 2abc

Hiervoor moet je basiskennis combineren met de atlasgegevens (vraag 16) en een beetje inzicht laten zien (vraag 15). Overigens wel grappig dat we in een klas 4 toets eenzelfde soort vraag hadden verwerkt pas geleden (maar dan met Iran, Chili en China).

Bij Zuid-Oost Azië zaten leuke vragen over de positie in het wereldsysteem, waarmee het sociaal-geografische deel van dit onderwerp goed werd gelinkt aan de basisstof Globalisering.

Hier komen verschillende invalshoeken bij elkaar en kan een leerling die de basisstof goed beheerst mooi scoren. Er zit een vleugje geschiedenis en economie in, die vanuit aardrijkskundig perspectief bij elkaar worden gebracht.

De rest van het examen en de antwoorden (op moment van schrijven van het examen Oude Stijl, zal hopelijk snel gecorrigeerd worden) staan hier.

Gisteren, zaterdagavond, werd het project afgesloten. “Anders verslonst het”, aldus één van de bedenkers van de actie. Dat geloof ik graag, maar ondertussen hoop ik wel dat Boven de 7e Verdieping of andere enthousiaste Gouwenaars met nieuwe leuke ideeën komen.

Voor menig nieuw raadslid waren die geschiedenis en het nieuwe Armoedebeleid onbekend, en gecombineerd met een uitgebreid antwoordende Kwadraad liep de bijeenkomst flink uit – en dan waren er ook nog raadsleden die liefst ook nog ruimte voor debat hadden willen hebben. Met 12 partijen gaat het hard met de tijd, daar zal bij de agendering wel rekening mee gehouden moeten worden. Aan de andere kant: iedereen is nu wel goed geïnformeerd over de stand van zaken, en kan daardoor de nieuwe voorstellen en aanbesteding van de schuldhulpverlening goed controleren.

Kennis is macht
Het vuurwerk kwam in de grote zaal in het deel na de pauze. Een deel van de oppositiepartijen had een soort spoeddebat aangevraagd over de jaarrekening en de bezuinigingen. Dat is raar, want juist rond deze tijd staan standaard al allerlei bijeenkomsten gepland over de jaarrekening (het overzicht van de financiële en beleidsmatige resultaten van het afgelopen jaar), de stand van zaken in het lopende jaar en de kaders voor de begroting van volgend jaar.

Het ging dus niet over de bezuinigingen, maar over een procedurevoorstel van Gouda Positief, Gemeentebelangen, Gouda 50+ en Trots om een informerende sessie over bezuinigen met een deskundige te doen, en een workshop ”waarin de Raad verkent welke uitgangspunten, doelstellingen en uitwerking zij voor ogen heeft bij de bezuinigingen in Gouda”.

Als GroenLinks hadden wij aan die deskundige niet zo’n behoefte (de PvdA stelde dat nog wat sterker in de vrees voor Dr Clavans). Als fractie krijg je een budget voor scholing, en als je wilt weten wat bezuinigen is en andere cursussen gemeentelijke financiën kan je dat als fractie organiseren en uit je eigen budget betalen. Dat is logisch, maar Gouda Positief reageerde direct als door een wesp gestoken. De suggestie dat ze een cursus nodig hebben (een cursus waar ze zelf om vragen) was zo schandalig dat het even wachten tot de (uitstekende) voorzitter Van den Haak hen het woord had gegeven, een tamelijk elementaire fatsoensregel in de Raad, terzijde werd geschoven.

De sfeer was al matig, aangezien niemand in de Raad graag over procedurevoorstellen in debat gaat. Daar hebben we nu juist het Presidium voor – waar nota bene Jan de Laat van Gouds Positief zelf in zit. Misschien dat daarom De Koning van GBG het nodig vond om de boel nog wat verder op scherp te zetten door ondanks duidelijke afspraken een uitgebreid inhoudelijk voorschot op de jaarrekening te nemen.

Na wat emotioneel geharrewar over het voorstel was de conclusie na zo’n drie kwartier dat het presidium maar met een agenderingsvoorstel moest komen. Ik zal wel niets van nieuwe politiek begrijpen, maar op deze manier worden de uitdagingen van de stad niet echt aangepakt. Het worden nog 4 onrustige jaren zo.

Wat zegt zo’n Stemwijzer nu nog? En wat voor nut heeft het voor partijen om een ander antwoord neer te zetten – meer ontevreden kiezers kweken? Dat de politiek niet geheel terug te brengen is tot 30, soms dubbelzinnige stellingen snap ik, maar de essentie van de partijen moet dat toch wel zijn. Wat dat betreft heeft het Kieskompas mijn voorkeur, omdat die net wat meer doet dan alleen eens/oneens/neutraal stellingen. Met wat meer nuance bij beantwoording en meer dan alleen “zoveel % eens met partij X” krijg je een beter beeld van welke partijen dicht bij je liggen.

Met al die twijfel en kritiek ben ik blij dat ik het gewoon voor de leuk kan doen. Mijn uitkomsten:

Dat ik zo recht op GroenLinks ben gekomen is wel nieuw. Bij de laatste Europese en Tweede Kamerverkiezingen eindigde ik altijd net iets erboven of links. Maar wat links of rechts is, is ook enigszins arbitrair. Ik heb niet het idee dat het GroenLinksprogramma ten opzichte van 2006 naar rechts is opgeschoven. Ach, het gaat om het leuke. Met bij Kieskompas de andere linkse partijen en D66 binnen mijn cirkel klopt dat aardig met mijn politieke beeld. Bij de Stemwijzer scoort de SP een stuk lager – toch die foute antwoorden van ze? En dat CDA/VVD/PVV/Trots landelijk een schrikbeeld van me is, is ook niet nieuw. Maar dat CDA en VVD zo dicht naar de PVV zijn gekropen is wel anders. Des te meer reden om links te stemmen!

En anders nog even met de Daily Show naar het verkiezingsgeweld kijken door Amerikaanse ogen:

The Daily Show With Jon Stewart	Mon – Thurs 11p / 10c
United Kingdom General Election
www.thedailyshow.com
Daily Show Full Episodes Political Humor Tea Party

]]> http://michel.klijmij.net/2010/05/07/uk-election-night-wint-de-silly-party/feed/ 1 51.5001526 -0.1262362 http://michel.klijmij.net/2010/04/28/gouda-wordt-weer-bestuurd/ http://michel.klijmij.net/2010/04/28/gouda-wordt-weer-bestuurd/#comments Wed, 28 Apr 2010 13:06:43 +0000 Michel http://michel.klijmij.net/?p=3071 Het zijn drukke dagen in de Raad. Maandag, dinsdag én woensdag komen we bij elkaar om de afronding van het formatieproces te bespreken. De kandidaat-wethouders zijn maandag ondervraagd, en dinsdag geïnstalleerd. Daarmee heeft Gouda vanaf vandaag weer een college, en voor de tweede keer zit GroenLinks daarbij. Dit keer met een wethouder van buiten, Wendy Ruwhof. Zij maakte maandagavond al indruk door zich soepel door de vragenronde heen te manoevreren. Ze maakte ook, tot tevredenheid van oppositiepartij Gouda Positief, duidelijk dat ze een doener is. Of dat bij het stemgedrag heeft geholpen is lastig terug te redeneren: met 27 stemmen vóór en 8 tegen zijn er verschillende combinaties mogelijk bij de oppositie.

Debat is voor mietjes
Op dinsdagavond werd eerst het coalitieakkoord besproken. Dat kan een uitstekende gelegenheid zijn voor mooie betogen en leuke debatten over de toekomst van Gouda, die zo’n avond aantrekkelijk maken voor publiek en de raadsleden zelf. Dat gebeurde dus niet. Er stonden wel interruptiemicrofoons opgesteld, maar een spreekgestoelte ontbrak. Iedereen deed het verhaal dus van de eigen plek, en de ene keer dat iemand wilde interrumperen werd dat keurig in de kiem gesmoord door de voorzitter. Door dit gebrek aan weerwoord was er dan ook weinig aandacht voor het akkoord zelf in de krant van vandaag, en des te meer voor de ongezouten en soms ongefundeerde kritiek van de oppositie.

Wat mij bijna van het pluche deed vallen van verbazing was trouwens hoe de oppositie zichzelf liever volledig buitenspel had gezet. Laten we het maar op de onbekendheid met de politiek van de meesten gooien. Want wat is er mooier als Raad dan een akkoord op hoofdlijnen? Niet, zoals de afgelopen periode, van alles dat al in detail is vastgelegd. Niet een coalitie die zich kan verschuilen achter artikel 4 lid 5 sub C van een compleet vastgelegd akkoord, maar een aantal concrete prioriteiten waarbinnen volop ruimte is voor de Raad – en dus de oppositie – om zelf met nadere doelen, indicatoren en oplossingen te komen. Om dezelfde reden moet de oppositie eerder blij zijn dat de bezuinigingen niet al tot op de komma zijn vastgelegd. Dan kan je helemaal vier jaar lang uit je neus gaan eten als raadslid.

Het meest tenenkrommend daarin was Gouda’s 50+ Partij. Om te beginnen vroegen ze zich af hoe het veiligheidsbeleid concreet ingevuld zou worden. Nou, beste collega’s, dat gaat met het Veiligheidsbeleid gebeuren, zoals dat in januari is vastgesteld en in het akkoord wordt aangehaald. Dat beleid waarvan de woordvoerder van de 50+ Partij sprak “De fractie van Gouda50+ vindt de kadernota duidelijk en goed op hoofdlijnen. De nota is een goed vervolg op hetgeen de afgelopen vier jaar is gedaan“. Even vergeten dat jullie daar voor waren? Een ander belangrijk punt dat de 50+ partij miste was het openbaar vervoer in de Korte Akkeren. Nog los van dat zoiets niet in een akkoord op hoofdlijnen past (daarin wordt de mobiliteitsvisie aangehaald, waarin OV een prioriteit is), maar waarom komt de partij dan niet met een initiatiefvoorstel of motie? Het doet nogal wat afbreuk aan ferme woorden over wat er mist als je zelf nooit actie onderneemt. Dat mag als je voetbal kijkt op TV, lekker vanaf de bank roepen hoe die voetballers het moeten doen zonder zelf te sporten, maar in de Raad ligt de lat wel wat hoger. Ik kijk dus uit naar het voorstel van Gouda 50+, met financiële onderbouwing, over het terugkeren van de bus in de Korte Akkeren.

Volgens mij betekent het hoofdlijnenakkoord juist kansen voor de Raad om initiatief te nemen en het college aan te sturen en te controleren. Hoe krijgen we Gouda in de top 10 van meest duurzame gemeentes? Hoe houden we het sociaal beleid overeind? Daar kunnen we straks in de Raad écht over in debat gaan, zonder dat alles al vastligt. De komende 4 jaar levert dat hopelijk betere besluiten en interessante politieke avonden op. Ik hoop dat de oppositie die kans grijpt. De SP snapte het in elk geval al.

Daarmee eindigt een periode van radiostilte gelukkig. Vanaf januari zijn we met de fractie en het bestuur bezig geweest om een geschikte opvolger van Arnout Menkveld te zoeken. Wendy Ruwhof stak qua kennis, ervaring en uitstraling duidelijk uit boven de andere kandidaten. Haar ervaring als directeur van de Milieudienst van het ISMH maakt haar uitstekend geschikt om onze speerpunten voor elkaar te krijgen de komende 4 jaar.

De inhoudelijke onderhandelingen verliepen in een prettige lentesfeer. Dat maakte het des te moeilijker om afscheid te nemen van één van de partijen. Dat dat de ChristenUnie werd was voor ons een moeilijk besluit, omdat het pijnlijk is afscheid te nemen van een partij met wie je goed hebt samen kunnen werken in het vorige college, en die een uitstekende wethouder hadden. Het zegt ook iets over hoe de VVD zich heeft opgesteld in het proces. Die zijn er goed in geslaagd om de irritaties uit het verleden weg te werken door zich constructief op te stellen, en hebben een kundige wethouderskandidaat naar voren geschoven.

Het akkoord bevat voldoende sociale, groene en tolerante punten. De sterkste schouders dragen de zwaarste lasten, duurzaamheid als een van de 6 speerpunten met de vervuiler betaalt en streven naar een CO2-neutrale stad, en blijven strijden tegen discriminatie en uitsluiting.

We gaan wel een flinke uitdaging tegemoet. Er moet 15 miljoen euro structureel bezuinigd worden, op een begroting van 200 miljoen euro. En in zo’n begroting ligt heel veel geld al vast. We hoeven niet gelijk volgend jaar op 15 miljoen euro te zitten, maar we zullen wel snel die plannen moeten uitwerken. In de onderhandelingen hebben we het onderlinge vertrouwen gekregen dat we daar wel uit gaan komen. Het gaat een spannende, uitdagende tijd worden, waarin we zeker ook als Raad echt het verschil kunnen gaan maken!

De presentatie was vanochtend, hieronder de beelden van West – compleet met de spindoctorende twitterbrigade.

Gouds onderhandelaarsakkoord

Gouda wordt de komende vier jaar bestuurd door een college van PvdA, VVD, CDA, D66 en GroenLinks. Dat zijn de onderhandelaars van deze partijen maandagavond 19 april overeen gekomen. Ook zijn de onderhandelaars het eens geworden over een coalitieakkoord op hoofdlijnen. Dit akkoord wordt de komende twee dagen besproken binnen de betrokken partijen. Daarna zullen de partijen hun kandidaten voor het wethouderschap en de portefeuilleverdeling bekend maken.

Tot 19 april waren zes partijen bij de onderhandelingen betrokken. Op die maandag hebben de onderhandelaars van de ChristenUnie – de partij met het minst aantal stemmen van de zes collegekandidaten – aan de formateur laten weten verdere deelname aan de coalitiebesprekingen niet meer zinvol te vinden. Hoewel de ChristenUnie veel van haar standpunten in het concept-onderhandelaarsakkoord kon terugvinden hechtte de partij aan het leveren van een wethouder voor de komende collegeperiode. Het gezamenlijk uitgangspunt om het college te laten bestaan uit maximaal vijf wethouders, belette die mogelijkheid.

Formateur Marion Suijker: “We gaan zware tijden tegemoet. We zullen stevig moeten bezuinigen vanwege de recessie. Ik ben dan ook verheugd dat we tot een coalitie zijn gekomen met een breed draagvlak. Met respect voor het standpunt van de ChristenUnie is het spijtig dat de partij zich niet aansluit bij de coalitie en het daarbij behorende akkoord waarin zij veel van haar standpunten kan terugvinden.

Op donderdagochtend om 09.00 uur vindt in het Goudse stadhuis een bijeenkomst plaats over het nieuwe coalitieakkoord. Dan worden ook de kandidaat-wethouders gepresenteerd met de bijbehorende portefeuilles. Naar verwachting worden de wethouders dinsdag 27 april benoemd door de gemeenteraad.

Steven de Vries haalt de meeste knelpunten al naar voren. Procedureel was er vooral veel verbazing over de manier waarop over de lijst werd gestemd. Er lag een advies per blok (1, 2-15, 16-25) met binnen de blokken ook een “hoog” of “laag” kwalificatie. Het is echter aan de kandidaat om te bepalen vanaf wanneer hij of zij beschikbaar is. Dat betekent dat op het hoogtepunt voor een plek uit 11 kandidaten gekozen moest worden. Gezien de regel dat een kandidaat minstens de helft van de stemmen moet krijgen leverde dat elke keer een tweede ronde op. Het stemmen duurde daarmee erg lang, en je raakt het overzicht snel kwijt over de gekozen kandidaten waardoor het lastig is om de goede kandidaat te kiezen. Hoe het beter kan vraag ik me wel af. Afhakende kandidaten heb je altijd, zeker als je meer kandidaten voorstelt dan er plekken zijn. Wat mij betreft wordt het gezocht in betere informatie voor het congres en snellere stemprocedures.

Qua procedure viel nog iets anders op: zo vond Marijke Vos het nodig om het congres erop te wijzen dat ze het fout deden. Er waren immers nog kandidaten die een zeer hoog advies hadden gekregen, die het congres maar niet wilde kiezen. Een rare move die slecht overkwam, en daardoor eerder in het nadeel dan het voordeel van die kandidaten. Sommigen daarvan hadden het nadeel dat ze er niet in slaagden in twee minuten het congres te overtuigen. Er hangt veel af van die twee minuten, en dan zou het handig zijn als de partij je van tevoren uitlegt dat je beter niet kan zeggen dat het je eerste congres is, om maar een voorbeeld te noemen.

Inhoudelijk liep het eigenlijk allemaal vlotjes. Het grootste deel van het verkiezingsprogramma was er voor de lunch al doorheen, met amendementen die conform advies partijbestuur waren aangenomen. Misschien dat daarom de onrust uitbrak bij het hoofdstuk over democratische vernieuwingen. Hier was blijkbaar geen rekening mee gehouden, want de verdediging van het programma kwam slecht over op de zaal. Het lukte nog nipt om de afschaffing van de Eerste Kamer in het programma te houden (6 stemmen verschil). Het terugbrengen naar 100 leden van de Tweede Kamer kwam in de verdediging al net zo naïef en ondoordacht over als het in het programma stond, en dat punt sneuvelde dus. Vervolgens slaagde DWARS er wel in om het referendum uit het programma te amenderen, met een ietwat elitaire argumentatie (alles is toch te ingewikkeld om per referendum te laten beslissen). Toen Dick Pels dat ook nog een beetje toegaf lag het referendum eruit – dat Femke Halsema met een initiatiefwet hieroverbezig was kwam niet aan de orde. Op 3 stemmen verdween het referendum uit het programma.

Het mooiste moment was na de stemming over plek 1, waarbij Femke Halsema zoals verwacht werd gekozen. Zij nam die gelegenheid om Naïma Azough en Kees Vendrik uit te zwaaien. De emotie daarbij was voelbaar bij iedereen in de zaal.

Voor de kandidatenlijst had ik mijn eigen lijst als hulpmiddel bij het stemmen. Dat het congres 5 zittende kamerleden op de eerste 5 plekken heeft gezet is absoluut een minpunt. Dat de balans vrouw-man in de top zoek is ook – HemNet kan haast serieus aan de slag gaan. Maar alles overziend is de lijst mooi en vergeleken met mijn lijst hebben de leden zich goed aan mijn advies gehouden.

1. Femke Halsema, fractievoorzitter (duh)

2. Jolande Sap, Kamerlid (conform mijn lijst)

3. Tofik Dibi, Kamerlid (conform mijn lijst)

4. Mariko Peters, Kamerlid (bij mij lager op 6)

5. Ineke van Gent, Kamerlid (bij mij lager op 10)

6. Liesbeth van Tongeren, directeur Greenpeace (bij mij hoger op 4)

7. Jesse Klaver, voorzitter CNV jongeren (bij mij op hoger 5)

8. Bruno Braakhuis, manager Van Lanschot Bankiers (conform mijn lijst)

9. Arjan El Fassed, programmamanager Oxfam Novib (conform mijn lijst)

10. Linda Voortman, vakbondsbestuurder FNV Bondgenoten (bij mij hoger, op 7)

11. Rik Grashoff, wethouder Rotterdam (niet op mijn lijst, maar zeker een goede)

12. Niels van den Berge, beleidsmedewerker Tweede Kamerfractie (bij mij hoger, op 11)

13. Natasja van den Berg, publiciste en columniste (stond niet op mijn lijst)

14. Bert van Boggelen, voorzitter CNV a.i. (stond niet op mijn lijst)

15. Carla van Os, juridisch medewerker Defence for Children International (stond niet op mijn lijst)

Niet in de top 15, wel bij mij: Arno Uijlenhoet (12, staat nu op 17); Symone de Bruijn (bij mij op 13 maar was maar beschikbaar tot 10 dus niet op de lijst); Hayat Barrahmun (bij mij 14, nu op 21); Jenneke van Pijpen (bij mij op 15, niet op de lijst).

Het meest blij ben ik voor de jonge kandidaten Jesse Klaver, Linda Voortman, Niels van den Berge en Paul Smeulders. Veel talent dat ik de afgelopen jaren heb leren kennen via DWARS en andere GroenLinkse circuits. We kunnen weer even vooruit.

Vooropgesteld: er zijn bijna alleen maar sterke kandidaten verkiesbaar, dus als dit het niet wordt kan het ook een goede lijst worden. Voor mezelf had ik wel een aantal criteria: afwisseling op de lijst, generalisten en specialisten, en natuurlijk sowieso mijn favoriete kandidaten erbij: Jesse Klaver, Linda Voortman, Ineke van Gent en Niels van den Berge horen in de top 15. Van sommige dingen ben ik weer minder gecharmeerd: het alleen beschikbaar zijn voor plek 2 t/m 6, zoals Jaap Dirkmaat doet, vind ik een vorm van druk zetten op het congres die bij mij een tegengestelde reactie oplevert. Ik heb liever Van Tongeren in de top 6, en Dirkmaat valt dan gezien de andere kandidaten erbuiten, en dus van mijn lijst.

Omdat de economische uitdaging het grootste wordt is het juist belangrijk om de kandidaten vanuit de ondernemerswereld als de vakbonden goed te vertegenwoordigen. Voortman, Van Gent, Braakhuis, Uijlenhoet en Van Pijpen heb ik om die reden op mijn lijst staan. De keren dat ik Jolande Sap in actie heb gezien geven mij het volste vertrouwen dat zij een nieuwe Kees Vendrik kan worden: deskundig en duidelijke taal.

Tot slot is politieke (volksvertegenwoordigende) ervaring voor mij een belangrijke factor. Los van de zittende kamerleden hebben Voortman en De Bruin die ervaring het meest. Daarmee komt deze top 15 eruit rollen:

1. Femke Halsema
2. Jolande Sap [financieel/economisch]
3. Tofik Dibi [tolerant]
4. Liesbeth van Tongeren [groen]
5. Jesse Klaver [sociaal/economisch]
6. Mariko Peters [internationaal]
7. Linda Voortman [sociaal/economisch]
8. Bruno Braakhuis [financieel/economisch]
9. Arjan el Fassed [internationaal]
10. Ineke van Gent [sociaal/economisch/ruimte]
11. Niels van den Berge [groen]
12. Arno Uijlenhoet [ondernemers/economisch]
13. Symone de Bruin [sociaal/economisch/tolerant]
14. Hayat Barrahmun [tolerant]
15. Jenneke van Pijpen [sociaal/economisch]