De dodenherdenking op 4 mei blijft een gevoelig onderwerp. Terecht, bij iets dat zo’n belangrijke en ingrijpende gebeurtenis als de Tweede Wereldoorlog en de slachtoffers daarvan herdenkt. Er zijn nog velen die dit zelf hebben meegemaakt, en nog meer die er indirect de gevolgen van hebben ondergaan. Die nagedachtenis moet centraal blijven staan.

Maar dat betekent niet dat je al te krampachtig moet doen. Daarom ben ik ook blij dat gisteravond een delegatie uit zusterstad Solingen in Gouda was om de twee minuten stilte met ons mee te maken. Het had van mij ook gerust 10 jaar eerder al gekund, maar blijkbaar was nu pas de tijd rijp voor dit moment.

Het Duitsland van nu valt niet te vergelijken met 70 jaar geleden. Het verleden van toen drukt nog wel zwaar op het geweten van een hoop Duitsers. Als we samen stil kunnen staan bij de slachtoffers, in de wetenschap dat de huidige generatie Duitsers evenzeer stil zal staan bij de slachtoffers van het nazi-regime, met de wil om zoiets nooit meer mee te hoeven maken, dan helpt dat zowel ons als de Duitsers bij het herdenken.

Dat vanuit het 4 en 5 mei Comittee steun was hiervoor maakt me ook weer trots op onze stad. Wat mij betreft staan we voortaan jaarlijks samen stil bij de Dodenherdenking en vieren we samen de vrijheid. In ieder geval de komende 67 jaar.

Ik moet zeggen, ik was erg skeptisch toen ik hoorde dat GroenLinks mee ging onderhandelen over de komende begroting. Zal het wel lukken om de GroenLinkse voorstellen voldoende duidelijk in het akkoord te krijgen? Hoe hard zijn “we” nodig voor een meerderheid? Gaan inderdaad onze principes voor de macht, en zo ja, durf je dan ook nee te zeggen? En als je toch uiteindelijk niet meedoet, wat zijn dan de gevolgen?

Het kon uiteindelijk allemaal haast niet beter lopen. Een akkoord met natuurlijk wat pijnpunten, maar met het terugdraaien van bezuinigingen op passend onderwijs, persoonsgebonden budgetten en natuur en extra inkomsten uit hogere inkomens en milieuvervuilende activiteiten is hier een grote slag geslagen. En eindelijk eens een grote beperking van de hypotheekrenteaftrek.

Er ligt een akkoord dat ik wel durf te verdedigen bij de verkiezingskramen de komende tijd. Dat ook past bij hoe we lokaal als GroenLinks onze coalitieverantwoordelijkheid dragen: soms moet je harde beslissingen nemen, maar je zorgt er waar mogelijk voor dat de pijn wordt verzacht en belangrijke zaken op groen en sociaal gebied worden ontzien. Zodat niet de slachtoffers maar de veroorzakers van de crisis de dupe worden.

Lang was het verwijt van kiezers dat GroenLinks haar verantwoordelijkheid niet nam. Nu is dat gebeurd en dat op een herkenbare groene en linkse manier. Dat de PvdA en SP langs de zijlijn blijven staan is jammer – dit was dé kans om invloed uit te oefenen als sociale partijen. Hopelijk zien de kiezers dat ook en wordt GroenLinks voor haar durf en voor het bereikte beloond.

Wanneer is een motie overbodig? In de fractie zijn we daar altijid coulant mee omgesprongen. Een motie drukt het gevoel uit van de Raad richting het College, en zelfs als een wethouder van alles toezegt kan je alsnog zo’n motie aannemen als Raad. Vandaar dat we als fractie meestal vóór een motie stemmen die overbodig wordt verklaard. Uit principe, vanuit je taak als raadslid.

Laatste raadsvergadering werd die insteek tot het uiterste getest door de ChristenUnie. Zij kwamen met een motie over de statiegeldregeling voor blikjes en kleine flesjes. Dat speelt nu in de Tweede Kamer. Statiegeld op klein verpakkingsmateriaal kan veel afval schelen, dus beter voor het milieu. Ook beter voor de portemonnee van de burger, want het opruimen van die zooi wordt via de afvalstoffenheffing gewoon doorberekend. Alleen, het is dus een zaak van “Den Haag”. De motie van de ChristenUnie vroeg om de minister een briefje te sturen om te zeggen hoe belangrijk die statiegeldregeling is.

En dan gaat het knagen. Zeker als je vervolgens hoort dat wethouder Ruwhof de petitie - van de ChristenUnie - al heeft ondertekend. En de VNG, de koepel van gemeentes, draagt hetzelfde standpunt uit. Wat voor zin heeft zo’n briefje dan nog? Behalve een leuke campagne-actie van de CU steunen?

Dan kom je wel in een spagaat als raadslid. Stem je tegen, dan lijkt het alsof je tegen de statiegeldregeling bent. Dat is dus niet zo. Stem je voor, dan stimuleer je alleen maar meer van dit soort onzinmoties. In plaats van bezuinigen op het ambtelijk apparaat kunnen we dan iemand extra gaan aannemen om alle “Lieve minister”-briefjes te gaan versturen.

Deze motie staat niet op zichzelf. Vele partijen, ook GroenLinks, maken zich er schuldig aan de gemeentepolitiek in te zetten als campagneteam. De PvdA, SP en CU maken zich er ook wel eens of vaker schuldig aan. Om vervolgens trots te melden hoeveel gemeenten motie X hebben gesteund. Soms verschijnt er ook een motie in de ingezonden stukken, als partijen heben opgedragen een aangenomen motie naar alle gemeentes te versturen. De werkelijkheid verandert er meestal niet door, omdat het geen directe gemeente-aangelegenheden betreft. Wat mij betreft gaat het in de Raad over wat we in Gouda kunnen doen, niet over wat we vinden wat ze in de Tweede Kamer moeten doen – daar hebben we onze landelijke Kamerleden voor. Tenzij het direct de belangen van Gouda aangaat natuurlijk, maar dan zijn er ook andere kanalen.

Gelukkig bleek er in de Raad geen steun voor de motie, dus kwamen we niet in het dilemma hoe we moesten gaan stemmen. Met de ondertekening van de wethouder was bovendien de inhoud van het voorstel al gesteund. Het enige dat overbleef was een oprisping van de VVD die zich afvroeg of de wethouder wel mandaat had om de petitie te ondertekenen. Los van het feit dat duurzaamheid een van de zes speerpunten van dit college is mag je toch verwachten dat zoiets in dit college wel goed is geregeld. En dan gaat het ook nog eens over een maatregel die de lasten voor burgers moet beperken. We hadden als GroenLinks toch meer steun van onze liberale collega’s van de VVD verwacht. Maar in plaats van een briefje aan de minister zagen zij liever een briefje met mandaat. Daar zou ook eens statiegeld op moeten.

Als je de media mocht geloven zou het een spannond dagje worden in de Rode Doos, bij het jaarlijkse congres van GroenLinks. Rondom Kunduz waren de spanningen hoog opgelopen. Het agendapunt van ongeveer een half uur werd zelfs opgeblazen tot het hele congres. Wie de congressen een beetje kent weet dat dat allemaal wel losloopt. De fanatieke voor- en tegenstanders zijn beter in herrie maken in de pers dan mobiliseren van congresdeelnemers.

Maar, los van de verkiezingen van een nieuwe voorzitter en nieuw bestuurslid, de algemene fractieverantwoordingen, de workshops en het invoeren van een ledenreferendum om de kieslijsten vast te stellen was Kunduz wel het grootste inhoudelijke punt. Voor de liefhebber ontvouwde zich een mooie politieke show: eerst de indieners van de moties om de missie te beëindigen, die nog steeds amper in staat zijn de handen op elkaar te krijgen – een meerderheid leek vooral al uit den boze, maar het had een stuk krapper gekund als de heren een sterker verhaal hadden neergezet.

Dan, de kanonnen. De Tweede Kamerfractie had duidelijk de dreiging van een onmogelijke positie (steun aan missie intrekken is geen optie, en zou het einde van Jolande Sap betekenen) serieus genomen. Achtereenvolgens werden Tof Thissen, Kathalijne Buitenweg en als toetje Ineke van Gent opgevoerd om steun aan de moties te ontraden. Het woord “samen” viel veel te vaak, evenals “eenheid”, maar het was wel terecht. Het denderende pleidooi van Ineke van Gent, als tegenstander van de missie het meest geloofwaardig, om de eenheid te bewaren en na steun uitgesproken te hebben niet te draaien kwam aan. Eigenlijk konden we toen al over naar de stemmingen. Mariko Peters moest hard werken om haar enthousiasme voor de missie te temperen om de twijfelaars over de streep te trekken. Opvallend dat zij er stond: misschien had Sap er zelf beter kunnen staan.Peters verpestte het niet, de indieners sputterden nog wat, waarvan er één met de woorden “collaboreren met de vijand” nog wat missietegenstanders richting fractie joeg, Peters omarmde in haar slotwoord nog de motie tegen uitbreiding van de missie (vond de fractie toch al), en zo werden de moties om de missie te beeindigen met een 2/3 meerderheid verworpen. Ook ik stemde tegen het intrekken van steun aan de missie, en vóór het uitsluiten van uitbreiding.

Daarvoor waren er nog wat andere politieke puntjes gescoord. Met nietszeggende moties over GroenLinks als democratische debatpartij, wat herinneringen aan diverse verkiezingsprogramma’s (GroenLinks is voor studieloon, en tegen de crisis), en vage oproepen (laten we zin hebben in de toekomst) wisten diverse leden zich in de kijker te spelen voor toekomstige posities in de partij. En dan waren er natuurlijk de traditionele “GroenLinks waarschuwt Israel voor de laatste keer”-motie (verworpen) en “laten we alleen maar met de SP en PvdA samenwerken” (verworpen) moties. In het eerste geval jammer (ik waarschuw met liefde iedere keer Israel voor de laatste keer), in het tweede goed, omdat samenwerken moet gaan op basis van ons eigen programma, en daarbij kan je geen enkele partij uitsluiten.

De strategiën verdwenen vervolgens als sneeuw voor de zon toen er weer eens een nieuwe manier om de kieslijsten samen te stellen werd bediscussiëerd. Het begint simpel, met een kieslijst op volgorde van de kandidatencommissie (nu hebben we blokken). Dan wordt het ingewikkeld met een internetreferendum onder de leden, waarbij iedereen z’n eigen lijst samenstelt, en daar komt dan De Lijst uit die direct ook vaststaat. Dat laatste ging mij en anderen te ver, een meerderheid was er wel maar niet de vereiste 2/3 meerderheid. Er leek geen enkele regie vanuit het bestuur te zijn om dit voorstel erdoorheen te loodsen – vreemd. Het leverde gelukkig nog wel even wat procedurele verwarring op – ook zo’n vast item op het congres.

Met dank aan scheidend voorzitter Henk Nijhof (tabaat!), een van de beste voorzitters die we hebben gehad, en wat speeches al dan niet met applausmomenten konden we naar de borrel & afterparty van DWARS. Het was weer een mooie dag.

Volgend congres: een motie dat GroenLinks Israel voor de laatste keer waarschuwt, een oproep tot exclusieve samenwerking met SP en PvdA, een discussie over een nieuw kiessysteem, een vleugje Kunduz, en wie weet ga ik toch een motie indienen om de fracties op te roepen voor Wereldvrede te zorgen. Kan ik het congres daarna vragen waarom ze dat nog niet is gelukt.

Het nieuwe jaar is nog niet zo oud, maar ik heb al twee keer gestaakt voor kwaliteit in het onderwijs en lagere werkdruk. Soms kan je gelukkig kiezen voor een hogere werkdruk en tegelijk kwaliteit aan het onderwijs toevoegen. Dat was afgelopen week het geval. Met 6 geweldige leerlingen mocht ik een krappe week op pad naar Doha, Qatar. Onder het motto “daar kan je ook debatteren”.

Sinds enkele jaren ben ik (mede-)begeleider van de debatclub van het Coornhert Gymnasium en bezoeken we Model United Nationsconferenties. Dat is politiek debatteren, in de stijl van de Verenigde Naties, in het Engels, in pak, met alle politieke randverschijnselen (compromissen, onderhandelen, coalities sluiten) die daarbij horen. Als internationaal fenomeen kan dat overal. In 2010 gingen we daarvoor naar Istanbul, nu dus naar Qatar.

Om iedereen jaloers te maken vertel je dan vooral over het luxe 5-sterrenhotel, het buitenzwembad, de temperatuur die met 20 graden toch zo’n 30 graden boven die van Nederland lag, de gezellige souk, weldadige ontbijten en woestijnsafari met jeeps. Zo’n reis is ook in je eentje de verantwoordelijkheid over een groep pubers ver weg van huis, korte nachten, veel rondlopen en organiseren.En je gezin weer een week in de steek laten.

Maar het levert ook veel op: een onvergetelijke ervaring, en heel veel geleerd. Bijna 5 dagen Engels praten tussen (near) native speakers, bezig zijn met internationale diplomatie, het moeten aanspreken van een veelvoud van vaardigheden. En dan ook nog eindigen met twee verkozen Best Delegates. Kwaliteit, uitdaging, en alles behalve een zesjesmentaliteit. Precies wat iedereen wil, en precies waar deze regering en deze verschrikkelijk slechte minister van onderwijs geen geld voor over hebben. Zonder een hoop vrijwilligerswerk zijn dit soort dingen niet mogelijk. En dat is jammer, want ik zie in de loop van de debatjaren leerlingen groeien, zich ontwikkelen, en bij hun diplomauitreiking vertrekken met een hoeveelheid extra bagage waar ze de rest van hun leven profijt van hebben – en daarmee de samenleving.

Om maar positief te eindigen: het is weer gelukt om een fantastische reis te hebben gemaakt met een groep goede leerlingen. Ik kan weer trots zijn op wat we hebben gepresteerd. En ik heb een uurtje in de zon aan de rand van een zwembad kunnen liggen. Dat is het slaaptekort en de inhaalslag qua gemiste lessen wel waard.

Onderstaande column schreef ik voor de nieuwsbrief van de gemeenteraad.

Wat mij daarbij het meeste zorgen baart is het gebrek aan debat in Nederland. Vorige week hoorde ik op Radio 1 een van de makers van “Debat op 2″. Zij laten, ten gunste van het debat, soms controversiële standpunten horen. In boze brieven schelden mensen erop los, “hoe durven jullie een radicaal/pedo/linksmens/rechtsmens aan het woord te laten?”. Terwijl de beste mening wordt gevormd als je een zaak van alle kanten bekijkt, hoe ranzig of verwerpelijk zo’n kant ook is.

De taak voor politici is dan ook om voorop te gaan in de verbale strijd, en niet bang te zijn om af en toe tegen de stroom in te gaan, zo lang dat maar onderbouwd, respectvol en met alles inachtnemend gedaan wordt. En laat die kracht van het debat ons goede voornemen voor 2012 zijn.
Michel Klijmij-van der laan, Groenlinks

Als het over hondenbelasting gaat is het wachten tot Theo Krins aanslaat. Het blijft wachten op een bruinboek. Maar vergeleken met de stank van Koudasfalt valt hondenpoepoverlast nog wel mee – en dat wil wat zeggen. Al sinds jaar en dag zorgt het bedrijf voor een flink deel van zuidelijk Gouda voor herrie en stank. De provincie, die verantwoordelijk is voor de handhaving van de vergunning uit 1975 (!) deed niets, en toen de provincie wat ging doen werd de vergunning flink verruimd.

Geen wonder dat de omwonenden naar de Raad van State zijn gestapt. Nu is iedereen boos: de omwonenden omdat die nog steeds met de overlast zitten, Koudasfalt omdat ze de regels nog te streng vinden.

Als overheid hoor je in zo’n geval duidelijk te zijn: een industriële activiteit in zo’n sterk stedelijke omgeving, aan de rand van de Goudse binnenstad, hoef je geen vrij baan te geven. Wees daar helder in, en handhaaf ook je eigen regels. Het kan niet zo zijn dat je in moeilijke situaties je kop in het zand steekt en dan de regels maar laat zitten. Het kan ook niet zo zijn dat de belangen van zo’n overlastgevende industrie zwaarder wegen dan dat van de omwonenden en het historische centrum van Gouda. Dat is ook je economische belang. Wat GroenLinks betreft schaart de gemeente zich dan ook vol achter de omwonenden en komt er een einde aan deze stinkende zaak.

Ik zou het woord “win-winsituatie” kunnen gebruiken, maar dat is te foute managementspeak. Laten we zeggen: iedereen profiteert ervan. Vorige week hield Cyclus een conferentie voor gemeentebesturen over onder ander Diftar – een afko van gedifferentiëerde tarieven. Oftewel: de vervuiler betaalt.

De afvalstoffenheffing in Gouda is nu aan de hoge kant. Of je zuinig bent en amper afval veroorzaakt, of elke week een bomvolle container neerzet, maakt niet uit voor wat je betaalt. Dat is niet alleen slecht voor de portemonnee, maar ook voor het milieu. Allerlei afval, zoals papier en plastic, wordt nu onnodig verbrand terwijl het ook hergebruikt zou kunnen worden.

De meest logische oplossing is dat wat we bij water, elektriciteit en ongeveer elk andere product dat je koopt normaal vinden: betalen naar gebruik. Als ze bij de kassa je bananen kunnen wegen in plaats van een standaardtarief rekenen, dan kan dat met afval ook. Dat is ook veel eerlijker: wie de gemeente het meest op kosten jaagt draagt ook het meeste bij. En wie weinig afval produceert wordt beloond met een lagere rekening.

Helaas is die logica nog niet overal doorgedrongen. In het coalitieakkoord hebben we al afgesproken dat we de belastingen gaan vergroenen. Bij de conferentie was er, naar aanleiding van het positieve voorbeeld van Waalwijk, veel animo om diftar in te gaan voeren. Want als vervolgens iedereen daardoor aan de slag gaat met recyclen en minder weggooien gaan de gemiddelde woonlasten fors omlaag.

Binnenkort discussieren we er met de raad over. Er zijn verschillende vormen waarin je diftar kan gieten. Betalen per kilo (het eerlijkst, maar praktisch ook het lastigst), betalen per keer dat je je container aanbiedt (voorkomt dumpen bij de buren), alleen nog betalen voor restafval en alle herbruikbare afval gratis, etc. Daarnaast moet voorkomen worden dat mensen gaan dumpen, en moet de privacy wel gewaarborgd blijven als afvalcontainers aan adressen gelinkt worden.

Voer voor discussie dus, maar het is nu wel duidelijk tijd om de oude afvalstoffentarieven bij het grof vuil te zetten!

Het werd na alle politiek wel weer eens tijd voor een onderwijsblogje. Naast alle activiteiten waarbij ik leerlingen naar raadsvergaderingen meesleep, debatteer, en als mentor begeleidt, geef ik ook nog wel eens aardrijkskunde.

Met het voordeel van een laptop per leerling is het makkelijk om ICT in te zetten. Een les niet gelaptopt is een les niet geleefd, soort van. Zeker als je vak zich afspeelt buiten de muren van het klaslokaal en je die wereld via internet binnen kan halen.

Toch knaagde er altijd iets. Social media zijn hip, leven onder leerlingen, maar een manier om het in te zetten in het onderwijs heb ik nog niet gevonden. Genoeg reden om het niet te doen natuurlijk. Of wel.

Vandaag kon ik mijn kans grijpen in 2d (de deltaklas, voor hoog/meer/andersbegaafden, met topdown/bottomuponderwijs). Een simpele opdracht: verschillen tussen tornado’s en orkanen opzoeken en noteren, om die centraal via het bord te bespreken. Tot een bijdehante leerling vroeg of het ook via twitter mocht. Natuurlijk, waarom niet, als je maar ergens je gedachten en vondsten schrijft vind ik het prima, als het daarna ook maar in je schrift komt, was mijn reactie. Oh, en natuurlijk wel een makkelijke hashtag gebruiken: #akkm (mijn vak en mijn afkorting). Dat vonden er wel meer leuk. In no-time vlogen de (meestal goede) antwoorden over mijn scherm. Ik kon direct gaan meeschrijven. Vervolgens vlogen ook nog de toetsstof, goede vragen en wat andere uitleg over twitters. Helaas werd #akkm nét niet trending.

Los van het soms wat moeten indammen van enthousiast twitterende leerlingen was het voor mij wel een leuke manier om social media te gebruiken. Om snel wat antwoorden los te krijgen is het een prima manier. De grote uitdaging voor de deltaklas wordt nu: verzin zelf maar hoe twitter of andere sociale media in een Praktische Opdracht over het volgende onderwerp (Europa/EU/knoflookcrisis) gebruikt kunnen worden.

En dan wordt school weer leuk.

Er was bloed geroken, maar niet gevloeid. Dat hoort niet. Als de media een bestuurder afslachten, dan hoort die bestuurder te vertrekken, ongeacht de feiten. Gelukkig trok de gemeenteraad zich daar niets van aan gisteravond. In een ongekend waardig debat werd duidelijk dat de ruime meerderheid vertrouwen hield in de burgemeester, en niemand voelde de behoefte om een motie van wantrouwen in te dienen. In dit geval was geen besluit ook een besluit.

Wie de media had gevolgd is daar misschien verbaasd over. Wie het rapport had gelezen waarschijnlijk een stuk minder. Feitelijk was er juist gehandeld: Cornelis had geen financiëel voordeel. Een groepje enthousiaste leerlingen verbaasde zich vooral dat er zo’n drukte over was ontstaan. Maar er stond natuurlijk wel een andere belangrijke zin in het rapport: de burgemeester had de schijn van belangenverstrengeling niet expliciet gemeden. Vandaar dat daar harde woorden over vielen. Vandaar ook dat op dat punt de burgemeester diep door het stof moest. Zijn eerste reactie dat er ook de schijn van belangenverstrengeling is als je als burgemeester een brood koopt deed geen recht aan de zwaarte van de beschuldiging. Door het huis tijdens ziijn ambtstermijn te kopen in een regio waar Gouda actief is, met hulp van mensen die ook bij de projectrelatie betrokken zijn, roep je de problemen over je af – hoe open je ook verder bent met bonnetjes. Door daar spijt over te betuigen, en toe te geven dat hij dom was geweest, gaf Cornelis aan dat hij hiervan had geleerd. En dat is wat we wilden zien.

Door op dat punt toe te geven, en ook nog zijn portefeuille mondialisering neer te leggen, was voor iedereen de kou wel uit de lucht. Aangezien er verder geen persoonlijk voordeel is geweest, kon de conclusie niet anders zijn dan dat wegsturen onzin is. Dat is lastig uit te leggen als de media elkaar overschrijven zonder het rapport te lezen, en het publieke oordeel “zelfverrijking” al klaar ligt. Maar de werkelijkheid is nou eenmaal de 57 bladzijdes van het rapport, en niet wat boze kolommen in de Telegraaf.

En nu kunnen we ons weer richten op de echte problemen: de grote bezuinigingen die de crisis en dit kabinet ons opleggen, en het zoveel mogelijk behouden van de kwaliteiten van onze stad.

Wie dacht dat ze alleen in Den Haag de kroegpraat importeren in de parlementaire debatten komt bedrogen uit. Ook in de raadszaal van Gouda worden grote woorden bij de kleinste zaken niet geschuwd, zoals woensdag bleek. Hoewel de fractie van Trots op Nederland positief was over het veiligheidsbeleid van de gemeente verweten ze het college “naïviteit” en “wereldvreemd” gedrag bij de discussie over vechtsportlessen. Het trainen van sportschooldocenten in pedagogische vaardigheden om beter met moeilijke jongeren om te gaan is blijkbaar stom volgens Trots. En dat volledig tegen alle onderzoeken in. Niet nadenken, maar vol op de onderbuik, en dat in bewoordingen met persoonlijke kwalificaties die niet passen in een gemeenteraad. Treurig dat ze zichzelf en de Raad zo niet serieus nemen.

Voor onze fractie is de beantwoording van de vragen over dit onderwerp duidelijk. Het gaat niet om gratis weggevertjes voor probleemjongeren maar het verbeteren van de kwaliteit van vechtsportlessen waarbij probleemjongeren beter geholpen kunnen worden uit de ellende te blijven. Wetenschappelijk onderzoek hierover (zoals het rapport over Tijd voor Vechtsport, met veel literatuurverwijzingen) laat zien dat met name de kwaliteit van de docent invloed heeft op het verminderen van aggressief gedrag. Grappig is daarbij dat een onderzoek wordt geciteerd dat een toename van alcohol- en sigarettengebruik bij sporters – de invloed van de kantine is groot, zeker bij voetbal en hockey.

Om hierover te debatteren is wat ons betreft niet nodig. Het is zinvoller om het veiligheidsbeleid en de voortgang ervan vaker te agenderen dan eens per 2 jaar dan één kleine maatregel te overbelichten. Dan besteed ik liever die tijd aan de enorme bezuinigingsopgave en de gevolgen voor de inwoners van Gouda, dat raakt aan veel meer burgers.

Een ander onderwerp dat woensdag werd besproken was de H&M. Ook iets dat burgers raakt, zowel degenen die niet kunnen wachten tot de winkel zich aan de Kleiweg vestigt als de omwonenden die zich gepasseerd en miskend voelen bij hun bezwaren. Daar valt nu niets meer aan te doen, tegen een H&M zeg je geen nee en een alternatief plan kon niet, maar zo voor het blok gezet worden wil mijn fractie niet meer. Samen met de CU en de PvdA hebben we een motie door de Raad geloodst om ons als Raad eerder te betrekken bij dit soort zaken, zodat we eerder een signaal richting wethouder kunnen geven. Voor de bewoners van de Slapperdel en omgeving te laat, maar wellicht voorkomt het toekomstige problemen. Daarnaast komt de participatieverordening en hoe die wordt toegepast op de agenda van de Raad, zodat we ook naar andere mogelijkheden kunnen kijken om deze trajecten te verbeteren.

De hele Raadsvergadering is hier te bekijken.

Iedereen wil iets, en toch loopt het niet goed. De komst van de H&M heeft heel wat stof doen opwaaien. Ondernemers en jeugd kunnen niet wachten tot deze keten aan de Kleiweg komt. Een leuke winkel erbij, een trekker voor de binnenstad en leuke kleren waarvoor je niet meer naar Rotterdam of elders hoeft. Maar toch.

Omwonenden hebben problemen met het plan. Te groot, veroorzaker van een onveilig hoekje, en mogelijk verlies van parkeerplaatsen op de Slapperdel erachter. Ze willen wel een H&M, maar niet op deze manier.

Tijdens de verkennende sessie woensdag bleek dat de loopgraven zijn ingenomen. De projectontwikkelaar ging het plan niet meer aanpassen, en of we een beetje op wilden schieten want het duurde allemaal al zo lang. Bewoners voelen zich niet serieus genomen. Desondanks blijven ze bereid te praten over de mogelijkheden.

Komende woensdag is het debat en mogen we als raad deze gordiaanse knoop gaan doorhakken. Keuren we de vergunning goed, dan worden de omwonenden boos op de gemeente. Vragen we om uitstel, dan komt er mogelijk geen H&M en wordt de rest van de stad boos.

Zoals ik afgelopen zaterdagochtend in Morgenstond al zei: als de wethouder slim is, gaat hij zo snel mogelijk om de tafel met omwonenden. Formeel, of informeel, met een biertje erbij (afhankelijk van het tijdstip). Want er valt nogal wat vlot te trekken. En hoe mooi zou het dan zijn als we woensdag bij het debat horen dat er een tussenweg mogelijk is, die de H&M mogelijk maakt op een manier waar iedereen mee kan leven. Een mooi gebaar naar de bewoners, zodat de keuze vóór een H&M wat makkelijker wordt gemaakt. Zodat ook duidelijk is dat het belang van onze burgers serieus wordt genomen, ook als de grote jongens uit ondernemersland op de stoep staan.

“Zou jij naar een coffeeshop gaan als die dichtbij school is?”, vroeg ik een (18-jarige) leerling onlangs. “Nee, veel teveel gedoe, zonde van je pauze”. Zo zie je maar, puberale luiheid is dankzij ons liberale softdrugsbeleid belangrijker dan een verboden genot. Desondanks vinden partijen als Trots op NL en het CDA dit een mooi puntje voor wat symboolpolitiek. In het regeerakkoord is afgesproken dat coffeeshops minstens 350 meter van scholen af moeten liggen. Net als de animal cops een belangrijke maatregel voor de veiligheid van ons land. Of zoiets.

Al meer dan 90% van de coffeeshops voldoet aan die norm, hoe willekeurig die ook is. In  Gouda is dat lastig (evenals vrijwel iedere andere grotere stad), want het is een compacte stad met aardig wat scholen verspreid door de stad. Meer dan 25 basisscholen en 8 middelbare scholen (en nog wat speciaal onderwijs) is die norm lastig te handhaven. Aangenomen dat er geen overlap is, heb je het over meer dan 30 maal een oppervlakte van 385.000 vierkante meter. Dan is ongeveer driekwart van Gouda verboden gebied voor coffeeshops. Al die verplaatsingen moeten natuurlijk betaald worden, en zo ben je als gemeente dus weer een hoop geld over de balk aan het gooien.

En waarvoor? Een coffeeshop in de buurt van een school maakt qua gebruikers niet uit. De minimumleeftijd is 18, dus hooguit een klein deel van de zesdeklas van het VWO kan legaal naar binnen. En als een school daar niet op handhaaft heeft de school een probleem, net als wanneer leerlingen alcohol zouden kopen in een supermarkt (dat mag al vanaf 16 – of de regering daar ook wat aan wil doen!) onder lestijd. Sluiting van coffeeshops in de buurt van scholen zorgt dan ook niet voor een afname van blowende leerlingen.

Drugsgebruik in de wereld, bron: University of NSW, Australia

Nederland heeft juist een drugsbeleid om trots op te zijn, en effectief. In Nederland worden minder drugs gebruikt dan in andere landen met een strenger beleid. Dat is goed nieuws voor de volksgezondheid. Nederlanders behoren tot de gezondste mensen ter wereld. Onze jeugd wordt dankzij de coffeeshops niet blootgesteld aan vage straatdealers met fout spul. Laten we daar nou trots op zijn, in plaats van onze voorsprong weg te geven.

Zijn er dan geen problemen? Natuurlijk wel. Er zijn regelmatig klachten van omwonenden over parkeeroverlast rondom coffeeshops. De Wilhelminastraat is daar een bekend voorbeeld van. Maar als daar een afhaalchinees zou zitten zou je dezelfde problemen kunnen krijgen. Dat is een kwestie van handhaven. Of, als blijkt dat de eigenaar best mee wil werken aan een verhuizing, gewoon regelen dat hij ergens anders kan zitten waar de buurt minder overlast ervaart. En maak de eigenaar maar mede-verantwoordelijk voor het terugdringen van de overlast, dan zorgt hij daar wel voor.

Maar we moeten ons niet gek laten maken met symboolpolitiek uit Den Haag die de veiligheid en gezondheid van onze inwoners verslechtert, of iets onmogelijks van ons vraagt. Een norm van 350 meter is in een dichtbevolkte stad als Gouda onhaalbaar en is koren op de molen van illegale drugsdealers. In Haarlem wordt er wel nagedacht: via een keurmerk worden coffeeshops veiliger gemaakt. Dat zou ook iets voor Gouda kunnen zijn. Maar laten we beginnen met simpelweg het huidige beleid goed te handhaven, dat scheelt al veel meer problemen dan die 350 meter kan veroorzaken.

Al zo’n vijf jaar worden overal in het land vechtsportactiviteiten gebruikt om met name allochtone jongeren te betrekken bij sportclubs, integratie te bevorderen en sociale problemen te voorkomen. Dit kwam voort uit een programma van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en de evaluatie hiervan was positief:

Zowel de harde cijfers als de inzichtgevende verhalen uit interviews en observaties laten zien dat vechtsport een belangrijke bijdrage kan leveren aan weerbaarheid, agressiebeteugeling en persoonlijke groei. Juist voor maatschappelijk kwetsbare jeugd biedt vechtsport mogelijkheden tot het verbeteren van hun psychosociale welzijn en maatschappelijke (re)integratie. Gekwalificeerde vechtsporttrainers met sportinhoudelijke én pedagogische kennis en vaardigheden vormen hierbij een sleutelrol. De opgetekende ‘harde’ en ‘zachte’ resultaten laten zien dat vechtsport geen wondermiddel is dat altijd werkt, maar tonen vooral ook de inspirerende persoonlijke én maatschappelijke beloften van vechtsport.

Genoten van karate?

Ergens in maart werd bedacht om met deze ervaren organisatie in zee te gaan om probleemjongeren discipline bij te brengen op een manier die bij hun beleveniswereld aansluit. Dat past helemaal in het veiligheidsbeleid (preventie en perspectief bieden), waarbij criminelen worden bestraft maar je probeert om te voorkomen dat jongeren tot criminaliteit afglijden. Je zou het zelfs kunnen zien als een onorthodoxe maatregel. Aangezien de meeste overlast wordt veroorzaakt door Marokkaans-Nederlandse jongeren zijn die de doelgroep die prioriteit krijgt hierbij. Ook dat is beleid, en dat wordt breed gedragen – van Trots op Nederland tot en met GroenLinks.

Het NIVM (Nederlands Instituut voor Vechtsport en Maatschappij) krijgt de opdracht en brengt dit eind juli naar buiten. Ook op Forum Gouda kwam het nieuws langs, waarna het een week lang stil bleef. Geen reactie, geen verontruste politici, helemaal niets. Tot het AD kopte over Marokkaanse probleemjongeren, met de melding dat het niet voor criminele jongeren bedoeld is. GeenStijl denkt “dat kan sappiger” en verzint er fietsendieven en verkrachters bij die graties naar de karate mogen. En all hell breaks loose.

Ineens worden er vragen gesteld, ineens ontploffen de Goudse twitteraccounts. Want je moet wel laten zien als politicus dat je “not amused” bent. En natuurlijk wordt er schande gesproken hierover. Dat het al op andere plekken in het land gebeurt doet er niet toe. Het gaat over Marokkanen en Gouda, dus het is totale gekte. Of het effectief is wordt al bijna niet meer gevraagd in de publieke opinie, het gaat alleen nog maar over “voor hun is het graties en voor ons niet”. En dat terwijl we moeten bezuinigen!

Om die laatste ballon maar gelijk lek te prikken: zo simpel is het niet. Ja, we moeten bezuinigen. Maar omdat veiligheid nou eenmaal een belangrijk issue is in Gouda is afgesproken dat op veiligheid niet wordt bezuinigd. In die pot geld zit bovendien nog wat geld van het Rijk dat alleen maar aan veiligheid mag worden uitgegeven, naar aanleiding van een busoverval in 2008. Dat geld kan dus niet naar armoede, zorg of de gewone sportsubsidies. Dus gaat het naar een project dat de veiligheid kan verbeteren. En ja, Marokkaans-Nederlandse jongeren hebben prioriteit omdat daar meer problemen zijn, dus dan wordt het daaraan besteed.

Ja maar, waarom voor hun gratis en niet voor mij? Ook simpel. Er gaan jaarlijks al miljoenen euro’s naar alle Goudse kinderen, via sportclubs, onderwijs, culturele instellingen, enzovoort. Het geld zit verspreid over allerlei potjes dus vergeef me dat ik het exacte bedrag niet weet, maar reken maar op tientallen tot honderden euro’s per Gouds kind (de volledige begroting is zo’n 2500 euro per Gouwenaar) voor zaken waar ieder kind gebruik van kan maken. Plus potjes als de Geld-Terug-Regeling zodat je je kind ook kan laten sporten als je niet zoveel geld hebt.

Een hoop gedoe dus om een plan dat op meerdere plaatsen voorkomt, past in ons beleid en niet ten koste gaat van de gewone Gouwenaar. Dat wordt verziekt in de media door halve waarheden, aannames en tendentieuze berichtgeving, waardoor het enige criterium waarop je dit af moet rekenen (hoe effectief is het? en zelfs Theo Krins is daar positief over) uit het oog verdwijnt. De ironie is ook dat de bevolking enerzijds vraagt om de veiligheid te verbeteren, met name waar het gaat om de problemen met Marokkaans-Nederlandse jongeren, maar als dat dan daadwerkelijk gebeurt de eerste reactie is “waarom wordt er voor hun nou wel wat gedaan?”.

Je zou er haast agressief van worden. Is daar een cursus voor?

In Gouda wordt vaal geklaagd over parkeerproblemen. Te duur, te weinig plek, eigenlijk alles met “te” behalve tevreden. In Vilnius weten ze wel hoe ze de parkeerproblemen moeten oplossen. Iets voor Gouda?

Geert Wilders gedraagt zich als ’politieke handlanger’ van Anders B., de christenextremist die vorige week tientallen sociaal-democratische jongeren vermoordde.De uitlatingen van de politicus draagt bij „aan een klimaat van haat en geweld tegen moslims en linkse partijen”, aldus bronnen. „De PVV heeft blijkbaar niks geleerd van de moord op Pim Fortuyn”.

Men denkt dat dit ’demoniseren en verketteren’ komt omdat de angst voor het succes van moslims en de linkse partijen groot is. „Als er ooit wat gewelddadigs gebeurt tegen moslims of linkse partijen en haar aanhangers, dan weet iedereen vanaf nu dat Wilders aan een klimaat heeft bijgedragen waarin dat voor sommige gekken gerechtvaardigd leek, mede op grond van hun demoniserende opmerkingen.”

Te makkelijk en flauw? Zeker. Maar het mag toch wel ironisch genoemd worden dat dit grotendeels de woorden van Geert Wilders zijn. Maar wat schieten we hiermee op? Weinig.

Ondertussen is het debat over de kracht van woorden vervallen tot de zoveelste links-rechtsdiscussie. Op links een soort revanche voor “de kogel kwam van links”, op rechts claims dat Beivik was geïslamiseerd en dat links door al die moslims maar toe te laten eigenlijk de schuldige is. Zucht. Vanuit de loopgraven wordt enthousiast heeen weer geschoten, en wie het genuanceerde midden opzoekt raakt verzeild in een spervuur van meningen van beide kanten. Het bovenstaande stukje laat alleen maar zien dat niemand beter is dan de ander.

Woorden doen ertoe. Wie de tegenstander een “minderwaardig mens” noemt, of een cultuur “achterlijk”, ontneemt de tegenstander zijn waardigheid en maakt het daarmee makkelijker om net een stapje verder te gaan. Daarnaast zorgt zo’n stellingname ervoor dat op je woorden terugkomen haast niet mogelijk is. Wie de PvdA als “shariasocialisten” neerzet kan daarna moeilijk oprecht overkomen als er een hele groep overhoop geschoten wordt. Wie het heeft over “massa-immigratie” kan, zelfs met de feitelijke cijfers bij de hand (nauwelijks immigratie) zijn ongelijk niet meer toegeven. Beide kanten raken gevangen in hun eigen gelijk.

Los van de invloed op dwazen met wapenvergunningen, het levert ook minder bloedige praktische problemen op. In de USA botsen de Democraten en Republikeinen keihard over het voor de 102e keer verhogen van het schuldenplafond. De angst voor de paar extreme, compromisloze kiezers is groter dan de angst voor het ineenstorten van de Amerikaanse, en daarmee de wereldeconomie.

Wat we nu nodig hebben zijn politici die over de fantasiegrens tussen links en rechts kunnen stappen, terug de realiteit in. Die keuzes durven maken in het algemeen belang – gefundeerd op de eigen ideologie, maar met handreikingen naar de ander. Geen dictatuur van de meerderheid maar de democratie van het hele volk. Ongetwijfeld zijn er genoeg kiezers die het links vs rechts geneuzel zat zijn. Het gaat er immers niet om waar de kogel vandaan kwam, het gaat erom dat er een kogel is en dus een probleem om op te lossen.

Het is het politieke hoogtepunt van het jaar: de Voorjaarsnota. In dat document geeft de gemeenteraad de kaders aan van de begroting: waar moet geld bij, waar kan geld af, en wat willen we daarmee bereiken. Deze Voorjaarsnota stond geheel in het teken van de bezuinigingen. Er moet 15 miljoen per jaar structureel bezuinigd worden. Daar wordt al sinds vorig jaar over gepraat, en we zijn inmiddels al heel wat sessies met burgers en instellingen verder die veel hebben opgeleverd. De speelruimte is dus beperkt.

Het leuke van dit jaar was dat Trots een tegenvoorstel had gemaakt. Leuk voor het debat dan, want daar waar de keuzes waren uitgewerkt waren het niet de mijne. Bezuinigen op jongerenwerk, buurtbemiddeling en ander welzijnswerk levert allerlei veiligheidsproblemen op die we nou juist willen voorkomen. Bij wat doorvragen bleken een aantal keuzes ook niet uitgewerkt, en bleef het wel erg stil als het ging over de maatschappelijke gevolgen of het realiteitsgehalte van de bezuinigingen van Trots. Het klinkt wel leuk om 100 ambtenaren te ontslaan, maar wat betekent dat? Langer wachten op je paspoort? Nog minder controle op onderhoud door Cyclus? Geen ondersteuning voor wijkteams en andere vrijwilligers?

Maar goed, daarbij ging het nog over de inhoud. Vrijwel iedere partij kwam met een beschouwing op de financien en het beleid van de gemeente. Zo hebben wij onze zorgen uitgesproken over de bezuiniging op het ambtenarenapparaat (wat betekent dat voor de kwaliteit van de dienstverlening, is het wel haalbaar?) en het risico dat belangrijke voorzieningen omvallen door de forse bezuinigingen. Tegelijk lof voor het meedenken van bibliotheek, museum en andere instellingen waardoor de bezuinigingen met goed draagvlak en duidelijke keuzes doorgevoerd kunnen worden.

De enige partij die uit de toon viel was GoPo. Een minutenlange tirade dat iedereen zo gemeen tegen ze was, vervolgens boos op de klok omdat de tijd op was (alsof je je verhaal niet uuittest qua spreektijd), geen inhoudelijke keuzes of voorstellen en persoonlijke aanvallen alom. De kledingkeuze van Laura Werger, een kittig rood jurkje, werd aan de besmettelijkheid van linkse partijen geweten, en de PvdA Gouda moest zich verantwoorden voor alle stakers van Nederland. Het was werkelijk beschamend. Nu vielen er ook harde woorden richting GoPo, en termen als “dictatoriaal” zijn wat overdreven, maar dat viel wel te verwachten gezien de houding van de partij. Door democratisch genomen besluiten in de Raad niet te erkennen, en dan een zielige brief naar de provincie te schrijven dat het allemaal gemeen is, zet de partij zichzelf politiek buitenspel en geven ze te kennen zich niet neer te kunnen leggen bij wat de meerderheid van de Goudse bevolking vindt.

Maar goed, met drie zetels kunnen ze tijd verspillen, maar de rest van de raad kan gelukkig nog steeds een inhoudelijk debat voeren en de stad besturen. Sterker nog, met het tegenvoorstel van Trots en veelvuldig gebruik van de interruptiemicrofoons in de eerste termijn was dit ondanks alles toch een van de leukste Algemene Beschouwingen die ik tot nu toe heb meegemaakt in de
Raad. Eindelijk de klefheid voorbij en gewoon het debat aangaan in de arena die daarvoor bedoeld is. Zodanig leuk dat ook dit keer weer een groepje leerlingen tot het bitter(ballend)e einde heeft meegenoten van het politieke spel. Ik kan nu al niet wachten tot het eind van het reces!

Niet zo heel lang nadat Yasmine geboren was kreeg ik ineens te horen dat het niet goed ging met Reijn. Heel erg niet goed. Bijna dood niet goed. Dat was even raar. Ik had pas nog met hem gemaild en hij was nog regelmatig bij de gemeenteraad geweest.

Reijn van der Niet was programmaleider van Gouwestad Radio toen Tom en ik besloten dat we iets leuks op de radio wilden gaan doen, iets met actueel cabaret over Gouda. Dan moest je dus met Reijn bellen. Een vriendelijke maar strenge stem sprak ons toe. Dat ging zomaar niet.

Zo’n eerste kennismaking bepaalt toch je beeld. Een wat strenge man, die niet zomaar in een avontuur springt. Die misschien niet zo radio maakte als dat je als jonge hond zou willen, maar wel met minstens dezelfde passie bezig was met deze hobby. Die trots was op de kwaliteit van Gouwestad, bereikt met alleen vrijwilligers. Waarvan hij een van de belangrijkste was. Reijn was er namelijk altijd. In de studio, maar ook daarbuiten. Als er wat speelde bij je, dan wist hij dat. En hij luisterde alles.

Subtiel kwam hij een keer binnen na een uitzending van Cabaret Sauvignon. het woord “kutsmoesje” was besmuikt gevallen. “Ik hoorde een woord dat ik liever niet hoor”. Verder niets. Het woord viel niet meer in de jaren erna. Toch maar niet.

Toen we daarna een jongerenmagazine gingen maken met alle jonkies van Gouwestad was Reijin, inmiddels bijna met pensioen, vaste luisteraar en Astrid’s grootste fan. Af en toe gebruikte hij voor zijn eigen programma een interview of reportage.

Nadat ik de raad in ging en mijn Gouwestad-activiteiten op een lager pitje kwamen te staan zag ik Reijn alleen nog op de publieke tribune en bij andere activiteiten rondom de Raad. Altijd alles volgend, altijd vragen hoe het gaat. Een echte gentleman, zo hoorde ik vrijdag als treffende omschrijving.

Ineens zou hij dood gaan, en amper 6 weken verder is hij er niet meer. Je gunt het niemand, maar zeker Reijn niet. Hij was van het soort zoals die nu niet meer gebouwd worden. Hij wordt gemist.

Het leek er even op dat ik dinsdagavond nog de kroeg in kon om te fractievergaderen, maar pal voor Central kon ik terugkeren wegens gebroken vliezen. Om tien over half 2 vannacht, 20 april, is vervolgens Yasmine Klijmij geboren. 2900 gram, 47 centimeter en ontzettend lief