Wijkaanpak – hoe pak je dat aan?

“De wijkteams zijn belangrijk, dus trekken we een hele avond uit om hierover te praten”. Dat klinkt allemaal reuze sympathiek. Het levert in de praktijk niet zoveel op.

In 2008 is er na uitgebreide discussies een nieuwe nota Wijkaanpak tot stand gekomen. Daarin werden, op basis van een evaluatie van het voorgaande beleid, nieuwe afspraken vastgelegd over hoe de wijkaanpak moest werken, op welke voorwaarden budgetten zouden worden verstrekt en wat wijkteams daarmee mogen doen. Dat is alweer vier jaar geleden, dus werd er nu gekeken hoe het allemaal werkt en of er, zeker met de bezuinigingen, nog iets anders moest. Een paar kleine aanscherpingen in de afspraken en de nieuwe financiële kaders werden samen met de wijkteams besproken. Het resultaat: een voorzitter van het wijkteamvoorzittersoverleg die blij is met dit beleid, en een raadsbesluit dat amper nieuw genoeg is om überhaupt in de Raad besproken te hoeven worden.

Nu zijn de wijkteams fantastisch. Mensen die zich belangeloos inzetten om de leefbaarheid van hun eigen leefomgeving te verbeteren via leuke acties, projecten, buurtfeesten etc. Die zich sterk maken voor de belangen van hun medebewoners. Die zelfs met de flinke bezuiniging constructief mee blijven denken met de gemeente.

Maar moet je er dan uitgebreid over praten? Na de eerste woorden van Wilma Neefjes was ik eigenlijk al klaar. Beleid dat aansluit bij de eerder vastgelegde doelen van wijkaanpak, wat duidelijkere spelregels over besteding en verantwoording, zonder dat er teveel wordt gevraagd van vrijwilligers. Ik was daar blijkbaar wat vroeg mee, want er werd ruim 2 uur gevraagd en half gedebatteerd. Tot aan genante vragen aan toe – “Wat is een wijkcoördinator, bent u dat?” richting Wilma Neefjes (oud-voorzitter wijkteam Nieuwe Park, nu voorzitter wijkteamvoorzittersoverleg), terwijl de uitleg daarover (de ambtenaar die contactpersoon is voor de wijkteams kort gezegd) een keer of 100 in de stukken staat. Met het geproest van wat wijkteamvoorzitters op de achtergrond probeerde Neefjes het nog uit te leggen ook, maar toen het raadslid van Trots op NL zich halverwege de uitleg omdraaide en niet meer reageerde hield dat ook op.

Ondanks de urenlange bespreking vond een enkel raadslid het nog nodig om misschien een debat te houden. Een debat waarin je het eigenlijk allemaal met elkaar eens bent dus. Want niemand leek echt iets anders te willen dan het besluit. Soms moet je als raadslid toch even een stapje opzij doen, en als je verantwoordelijkheden bij burgers legt daar dan ook niet langer over praten dan nodig is, maar die mensen lekker aan de slag laten gaan.

Geplaatst in Andere partijen, Gemeenteraad, Gouda, GroenLinks, Politiek | 2 reacties

Eindelijk samen herdenken

De dodenherdenking op 4 mei blijft een gevoelig onderwerp. Terecht, bij iets dat zo’n belangrijke en ingrijpende gebeurtenis als de Tweede Wereldoorlog en de slachtoffers daarvan herdenkt. Er zijn nog velen die dit zelf hebben meegemaakt, en nog meer die er indirect de gevolgen van hebben ondergaan. Die nagedachtenis moet centraal blijven staan.

Maar dat betekent niet dat je al te krampachtig moet doen. Daarom ben ik ook blij dat gisteravond een delegatie uit zusterstad Solingen in Gouda was om de twee minuten stilte met ons mee te maken. Het had van mij ook gerust 10 jaar eerder al gekund, maar blijkbaar was nu pas de tijd rijp voor dit moment.

Het Duitsland van nu valt niet te vergelijken met 70 jaar geleden. Het verleden van toen drukt nog wel zwaar op het geweten van een hoop Duitsers. Als we samen stil kunnen staan bij de slachtoffers, in de wetenschap dat de huidige generatie Duitsers evenzeer stil zal staan bij de slachtoffers van het nazi-regime, met de wil om zoiets nooit meer mee te hoeven maken, dan helpt dat zowel ons als de Duitsers bij het herdenken.

Dat vanuit het 4 en 5 mei Comittee steun was hiervoor maakt me ook weer trots op onze stad. Wat mij betreft staan we voortaan jaarlijks samen stil bij de Dodenherdenking en vieren we samen de vrijheid. In ieder geval de komende 67 jaar.

Geplaatst in Gouda | Getagged | 1 reactie

BAM akkoord

Ik moet zeggen, ik was erg skeptisch toen ik hoorde dat GroenLinks mee ging onderhandelen over de komende begroting. Zal het wel lukken om de GroenLinkse voorstellen voldoende duidelijk in het akkoord te krijgen? Hoe hard zijn “we” nodig voor een meerderheid? Gaan inderdaad onze principes voor de macht, en zo ja, durf je dan ook nee te zeggen? En als je toch uiteindelijk niet meedoet, wat zijn dan de gevolgen?

Het kon uiteindelijk allemaal haast niet beter lopen. Een akkoord met natuurlijk wat pijnpunten, maar met het terugdraaien van bezuinigingen op passend onderwijs, persoonsgebonden budgetten en natuur en extra inkomsten uit hogere inkomens en milieuvervuilende activiteiten is hier een grote slag geslagen. En eindelijk eens een grote beperking van de hypotheekrenteaftrek.

Er ligt een akkoord dat ik wel durf te verdedigen bij de verkiezingskramen de komende tijd. Dat ook past bij hoe we lokaal als GroenLinks onze coalitieverantwoordelijkheid dragen: soms moet je harde beslissingen nemen, maar je zorgt er waar mogelijk voor dat de pijn wordt verzacht en belangrijke zaken op groen en sociaal gebied worden ontzien. Zodat niet de slachtoffers maar de veroorzakers van de crisis de dupe worden.

Lang was het verwijt van kiezers dat GroenLinks haar verantwoordelijkheid niet nam. Nu is dat gebeurd en dat op een herkenbare groene en linkse manier. Dat de PvdA en SP langs de zijlijn blijven staan is jammer – dit was dé kans om invloed uit te oefenen als sociale partijen. Hopelijk zien de kiezers dat ook en wordt GroenLinks voor haar durf en voor het bereikte beloond.

Geplaatst in Algemeen | Getagged , , | 4 reacties

Lieve minister,

Wanneer is een motie overbodig? In de fractie zijn we daar altijid coulant mee omgesprongen. Een motie drukt het gevoel uit van de Raad richting het College, en zelfs als een wethouder van alles toezegt kan je alsnog zo’n motie aannemen als Raad. Vandaar dat we als fractie meestal vóór een motie stemmen die overbodig wordt verklaard. Uit principe, vanuit je taak als raadslid.

Laatste raadsvergadering werd die insteek tot het uiterste getest door de ChristenUnie. Zij kwamen met een motie over de statiegeldregeling voor blikjes en kleine flesjes. Dat speelt nu in de Tweede Kamer. Statiegeld op klein verpakkingsmateriaal kan veel afval schelen, dus beter voor het milieu. Ook beter voor de portemonnee van de burger, want het opruimen van die zooi wordt via de afvalstoffenheffing gewoon doorberekend. Alleen, het is dus een zaak van “Den Haag”. De motie van de ChristenUnie vroeg om de minister een briefje te sturen om te zeggen hoe belangrijk die statiegeldregeling is.

En dan gaat het knagen. Zeker als je vervolgens hoort dat wethouder Ruwhof de petitie – van de ChristenUnie – al heeft ondertekend. En de VNG, de koepel van gemeentes, draagt hetzelfde standpunt uit. Wat voor zin heeft zo’n briefje dan nog? Behalve een leuke campagne-actie van de CU steunen?

Dan kom je wel in een spagaat als raadslid. Stem je tegen, dan lijkt het alsof je tegen de statiegeldregeling bent. Dat is dus niet zo. Stem je voor, dan stimuleer je alleen maar meer van dit soort onzinmoties. In plaats van bezuinigen op het ambtelijk apparaat kunnen we dan iemand extra gaan aannemen om alle “Lieve minister”-briefjes te gaan versturen.

Deze motie staat niet op zichzelf. Vele partijen, ook GroenLinks, maken zich er schuldig aan de gemeentepolitiek in te zetten als campagneteam. De PvdA, SP en CU maken zich er ook wel eens of vaker schuldig aan. Om vervolgens trots te melden hoeveel gemeenten motie X hebben gesteund. Soms verschijnt er ook een motie in de ingezonden stukken, als partijen heben opgedragen een aangenomen motie naar alle gemeentes te versturen. De werkelijkheid verandert er meestal niet door, omdat het geen directe gemeente-aangelegenheden betreft. Wat mij betreft gaat het in de Raad over wat we in Gouda kunnen doen, niet over wat we vinden wat ze in de Tweede Kamer moeten doen – daar hebben we onze landelijke Kamerleden voor. Tenzij het direct de belangen van Gouda aangaat natuurlijk, maar dan zijn er ook andere kanalen.

Gelukkig bleek er in de Raad geen steun voor de motie, dus kwamen we niet in het dilemma hoe we moesten gaan stemmen. Met de ondertekening van de wethouder was bovendien de inhoud van het voorstel al gesteund. Het enige dat overbleef was een oprisping van de VVD die zich afvroeg of de wethouder wel mandaat had om de petitie te ondertekenen. Los van het feit dat duurzaamheid een van de zes speerpunten van dit college is mag je toch verwachten dat zoiets in dit college wel goed is geregeld. En dan gaat het ook nog eens over een maatregel die de lasten voor burgers moet beperken. We hadden als GroenLinks toch meer steun van onze liberale collega’s van de VVD verwacht. Maar in plaats van een briefje aan de minister zagen zij liever een briefje met mandaat. Daar zou ook eens statiegeld op moeten.

Geplaatst in Andere partijen, Gemeenteraad, Gouda, Politiek | Getagged , , , | 4 reacties

Dagje politieke strategie op het congres

Als je de media mocht geloven zou het een spannond dagje worden in de Rode Doos, bij het jaarlijkse congres van GroenLinks. Rondom Kunduz waren de spanningen hoog opgelopen. Het agendapunt van ongeveer een half uur werd zelfs opgeblazen tot het hele congres. Wie de congressen een beetje kent weet dat dat allemaal wel losloopt. De fanatieke voor- en tegenstanders zijn beter in herrie maken in de pers dan mobiliseren van congresdeelnemers.

Maar, los van de verkiezingen van een nieuwe voorzitter en nieuw bestuurslid, de algemene fractieverantwoordingen, de workshops en het invoeren van een ledenreferendum om de kieslijsten vast te stellen was Kunduz wel het grootste inhoudelijke punt. Voor de liefhebber ontvouwde zich een mooie politieke show: eerst de indieners van de moties om de missie te beëindigen, die nog steeds amper in staat zijn de handen op elkaar te krijgen – een meerderheid leek vooral al uit den boze, maar het had een stuk krapper gekund als de heren een sterker verhaal hadden neergezet.

Dan, de kanonnen. De Tweede Kamerfractie had duidelijk de dreiging van een onmogelijke positie (steun aan missie intrekken is geen optie, en zou het einde van Jolande Sap betekenen) serieus genomen. Achtereenvolgens werden Tof Thissen, Kathalijne Buitenweg en als toetje Ineke van Gent opgevoerd om steun aan de moties te ontraden. Het woord “samen” viel veel te vaak, evenals “eenheid”, maar het was wel terecht. Het denderende pleidooi van Ineke van Gent, als tegenstander van de missie het meest geloofwaardig, om de eenheid te bewaren en na steun uitgesproken te hebben niet te draaien kwam aan. Eigenlijk konden we toen al over naar de stemmingen. Mariko Peters moest hard werken om haar enthousiasme voor de missie te temperen om de twijfelaars over de streep te trekken. Opvallend dat zij er stond: misschien had Sap er zelf beter kunnen staan.Peters verpestte het niet, de indieners sputterden nog wat, waarvan er één met de woorden “collaboreren met de vijand” nog wat missietegenstanders richting fractie joeg, Peters omarmde in haar slotwoord nog de motie tegen uitbreiding van de missie (vond de fractie toch al), en zo werden de moties om de missie te beeindigen met een 2/3 meerderheid verworpen. Ook ik stemde tegen het intrekken van steun aan de missie, en vóór het uitsluiten van uitbreiding.

Daarvoor waren er nog wat andere politieke puntjes gescoord. Met nietszeggende moties over GroenLinks als democratische debatpartij, wat herinneringen aan diverse verkiezingsprogramma’s (GroenLinks is voor studieloon, en tegen de crisis), en vage oproepen (laten we zin hebben in de toekomst) wisten diverse leden zich in de kijker te spelen voor toekomstige posities in de partij. En dan waren er natuurlijk de traditionele “GroenLinks waarschuwt Israel voor de laatste keer”-motie (verworpen) en “laten we alleen maar met de SP en PvdA samenwerken” (verworpen) moties. In het eerste geval jammer (ik waarschuw met liefde iedere keer Israel voor de laatste keer), in het tweede goed, omdat samenwerken moet gaan op basis van ons eigen programma, en daarbij kan je geen enkele partij uitsluiten.

De strategiën verdwenen vervolgens als sneeuw voor de zon toen er weer eens een nieuwe manier om de kieslijsten samen te stellen werd bediscussiëerd. Het begint simpel, met een kieslijst op volgorde van de kandidatencommissie (nu hebben we blokken). Dan wordt het ingewikkeld met een internetreferendum onder de leden, waarbij iedereen z’n eigen lijst samenstelt, en daar komt dan De Lijst uit die direct ook vaststaat. Dat laatste ging mij en anderen te ver, een meerderheid was er wel maar niet de vereiste 2/3 meerderheid. Er leek geen enkele regie vanuit het bestuur te zijn om dit voorstel erdoorheen te loodsen – vreemd. Het leverde gelukkig nog wel even wat procedurele verwarring op – ook zo’n vast item op het congres.

Met dank aan scheidend voorzitter Henk Nijhof (tabaat!), een van de beste voorzitters die we hebben gehad, en wat speeches al dan niet met applausmomenten konden we naar de borrel & afterparty van DWARS. Het was weer een mooie dag.

Volgend congres: een motie dat GroenLinks Israel voor de laatste keer waarschuwt, een oproep tot exclusieve samenwerking met SP en PvdA, een discussie over een nieuw kiessysteem, een vleugje Kunduz, en wie weet ga ik toch een motie indienen om de fracties op te roepen voor Wereldvrede te zorgen. Kan ik het congres daarna vragen waarom ze dat nog niet is gelukt.

Geplaatst in GroenLinks, Politiek | Getagged , , , , , , , | 2 reacties

De mooie kanten van het onderwijs

Het nieuwe jaar is nog niet zo oud, maar ik heb al twee keer gestaakt voor kwaliteit in het onderwijs en lagere werkdruk. Soms kan je gelukkig kiezen voor een hogere werkdruk en tegelijk kwaliteit aan het onderwijs toevoegen. Dat was afgelopen week het geval. Met 6 geweldige leerlingen mocht ik een krappe week op pad naar Doha, Qatar. Onder het motto “daar kan je ook debatteren”.

Sinds enkele jaren ben ik (mede-)begeleider van de debatclub van het Coornhert Gymnasium en bezoeken we Model United Nationsconferenties. Dat is politiek debatteren, in de stijl van de Verenigde Naties, in het Engels, in pak, met alle politieke randverschijnselen (compromissen, onderhandelen, coalities sluiten) die daarbij horen. Als internationaal fenomeen kan dat overal. In 2010 gingen we daarvoor naar Istanbul, nu dus naar Qatar.

Om iedereen jaloers te maken vertel je dan vooral over het luxe 5-sterrenhotel, het buitenzwembad, de temperatuur die met 20 graden toch zo’n 30 graden boven die van Nederland lag, de gezellige souk, weldadige ontbijten en woestijnsafari met jeeps. Zo’n reis is ook in je eentje de verantwoordelijkheid over een groep pubers ver weg van huis, korte nachten, veel rondlopen en organiseren.En je gezin weer een week in de steek laten.

Maar het levert ook veel op: een onvergetelijke ervaring, en heel veel geleerd. Bijna 5 dagen Engels praten tussen (near) native speakers, bezig zijn met internationale diplomatie, het moeten aanspreken van een veelvoud van vaardigheden. En dan ook nog eindigen met twee verkozen Best Delegates. Kwaliteit, uitdaging, en alles behalve een zesjesmentaliteit. Precies wat iedereen wil, en precies waar deze regering en deze verschrikkelijk slechte minister van onderwijs geen geld voor over hebben. Zonder een hoop vrijwilligerswerk zijn dit soort dingen niet mogelijk. En dat is jammer, want ik zie in de loop van de debatjaren leerlingen groeien, zich ontwikkelen, en bij hun diplomauitreiking vertrekken met een hoeveelheid extra bagage waar ze de rest van hun leven profijt van hebben – en daarmee de samenleving.

Om maar positief te eindigen: het is weer gelukt om een fantastische reis te hebben gemaakt met een groep goede leerlingen. Ik kan weer trots zijn op wat we hebben gepresteerd. En ik heb een uurtje in de zon aan de rand van een zwembad kunnen liggen. Dat is het slaaptekort en de inhaalslag qua gemiste lessen wel waard.

Geplaatst in Algemeen, Onderwijs | 2 reacties

Gelukkig Nieuwjaar!

Geplaatst in Algemeen, Gemeenteraad, Politiek | Reacties uitgeschakeld voor Gelukkig Nieuwjaar!

Audite et alterem partem

Onderstaande column schreef ik voor de nieuwsbrief van de gemeenteraad.

“Vindt u het niet vervelend, die mensen die de hele tijd negatief zijn over alles wat met de gemeente te maken heeft?” Deze vraag werd mij gesteld door een vriendelijke vrouw, nadat een aantal mensen in de zaal zich wantrouwend over de (gemeentelijke) overheid hadden uitgelaten. Ik haalde mijn schouders op. Het hoort erbij. Liever dat mensen even stoom kunnen afblazen, om daarna het gesprek aan te gaan, dan dat iedereen zijn ontevredenheid opkropt. Vaak blijken zij later wel de nuance te vinden.

Het laat wel zien dat je rol als politicus anders is dan in de vorige eeuw. Je moet als politicus tegen een stootje kunnen. Je moet ook tegengas kunnen geven. Rekening houden met boze burgers betekent niet dat ze altijd gelijk hebben. Helaas zijn er nogal wat politici die het debat niet aan durven gaan, ondanks dat je in de politiek altijd meer weet, alle kanten van een zaak moet bekijken en op basis daarvan belangen afweegt. Dan mag je ook met verve je standpunt verdedigen, ook als dat negatieve reacties oplevert.

Wat mij daarbij het meeste zorgen baart is het gebrek aan debat in Nederland. Vorige week hoorde ik op Radio 1 een van de makers van “Debat op 2”. Zij laten, ten gunste van het debat, soms controversiële standpunten horen. In boze brieven schelden mensen erop los, “hoe durven jullie een radicaal/pedo/linksmens/rechtsmens aan het woord te laten?”. Terwijl de beste mening wordt gevormd als je een zaak van alle kanten bekijkt, hoe ranzig of verwerpelijk zo’n kant ook is.

De taak voor politici is dan ook om voorop te gaan in de verbale strijd, en niet bang te zijn om af en toe tegen de stroom in te gaan, zo lang dat maar onderbouwd, respectvol en met alles inachtnemend gedaan wordt. En laat die kracht van het debat ons goede voornemen voor 2012 zijn.
Michel Klijmij-van der laan, Groenlinks

 

Geplaatst in Algemeen | 2 reacties