Ik doe het

DWARSIk was er al even mee bezig, maar nu vind ik het wel tijd om het officiëel aan te kondigen.

Ik ben kandidaat voor het bestuur van DWARS.

Het kostte even wat tijd, want na mijn eerste afwegingen volgde er uiteraard nog een gesprek met de kandidatencommissie. En ik kan je zeggen, dat was pittiger dan het gesprek dat ik had voor de lijst van de gemeenteraadsverkiezingen. De bestuursposten waarvoor ik me heb gekandideerd zijn inhoudelijk, dus dan moet je daar wel wat mee kunnen. Al die jaren studie zijn niet weggegooid geweest, blijkt maar weer.

Niet de persoon, maar de inhoud!Het advies is positief, en mijn stemming ook. Hopelijk slaat dat over op het congres komend weekend, dat de uiteindelijke keuze maakt. Ik heb in elk geval het voordeel dat zowel bestuurslid Groen, als bestuurslid Onderwijs,Cultuur&Welzijn me inhoudelijk liggen. Het congres kan bepalen of ik geschikt ben, en zo ja voor welke post. En hopelijk komt er naast het bestuurslidmaatschap ook het voorzitterschap bij. Debatteren, de lijn van Dwars uitdragen in alle breedte, het lijkt me fantastisch. Ik voel me bijna weer 18 😉

Was het maar weer weekend!

Hmm, zou er trouwens nog een cameraploeg geïnteresseed zijn in het maken van de Michel Tapes?

Het advies:

Michel is een actieve GroenLinks’er: lid van de de gemeenteraad van Gouda en drijvende kracht achter Planeet GroenLinks. Michel beschikt over brede politieke interesse met een nadruk op onderwijs, de multiculturele samenleving en milieubeleid. Zijn kennis van GroenLinks stelt hem gemakkelijk in staat tot het creëren en onderhouden van een breed netwerk. De kandidatencommissie vroeg zich vooraf af of de tijdsdruk van de gemeenteraad te verenigen is met het bestuurslidmaatschap van Dwars, maar Michel heeft de commissie volop overtuigd van zijn mogelijkheden en wil hiertoe. De kandidatencommissie geeft Michel een positief advies voor de posten Welzijn & Cultuur, Groen en Politiek Voorzitter.

Geplaatst in DWARS, GroenLinks, Persoonlijk | Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , | 9 reacties

Femke Halsema neemt advies van Michel Klijmij over

Na de partijraad van gisteren was er een discussie over de coalitieonderhandelingen en het niet meedoen van GroenLinks. Ik kwam alleen voor dat onderdeel (ik ben geen lid van de partijraad), wat achteraf wel jammer was als ik afga op de verslagen van die spannende bijeenkomst.

Zowel de vragen als de antwoorden die aan de orde kwamen bevatten weinig nieuws. Veel leden zijn ontevreden over het snelle afhaken, de grote vraag blijft wat GroenLinks had kunnen bereiken door te onderhandelen, en de houding van de PvdA verdient geen pluim. De oproep van Harmen Binnema om meer uit te gaan van onze eigen kracht, en niet alleen maar naar de traditionele linkerkant te kijken, kreeg ook aardig wat bijval. Femke Halsema had niet de meest makkelijke positie om te verdedigen, en je zag ook wel dat ze wat zat te balen van de discussie. Dat ze er toch zat om het maar weer uit te leggen vind ik dan wel knap, ook al blijf ik het oneens.

Mijn belangrijkste vraag was: wat hebben we hier nou van geleerd? Daar kwam niet echt een antwoord op, hoewel Femke Halsema wel aangaf dat als het allemaal overnieuw gedaan zou worden er wel dingen anders zouden gaan. Wat mij betreft doen we wat minder “lief” bij dit soort dingen. Door het besluit om “nu nog niet” mee te doen met de onderhandelingen was het voor de PvdA makkelijk om naar ons te wijzen als degenen die niet wilden. Terwijl, als er vanuit die partij informeel wordt aangegeven dat ze graag de enige “linkse” partij zijn in de regering, je ze ook klem kan zetten door hun formele oproep mee te doen met enthousiasme te beantwoorden. En dan kijken wat die liefde waard is. En niet braaf weglopen als de andere kindertjes eigenlijk niet met ons willen spelen. Femke gaf aan dat de fractie zich de komende tijd minder “lief” zal opstellen, dus ik ben benieuwd.

Na de discussie bleef ik nog wat napraten, om uiteindelijk met Paul en Linda nog even de politiek & het leven door te nemen, over andere partijen te klagen en wilde plannen te smeden voor wereldheerschappij.

Geplaatst in GroenLinks | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Femke Halsema neemt advies van Michel Klijmij over

Glitter & Glamour

Ik ben net terug van de Glamournight op het Coornhert. En weer diep onder de indruk.

Even terug zijn op m’n ouwe school is altijd leuk. Ik ben daar niet alleen oud-docent maar ook oud-leerling. Nu ik weer regelmatig naar de Glamournight ga denk ik nog wel eens terug aan die eerste. Een vage herinnering, maar het voelt toch wel mooi: dit jaar is de 15e editie, maar ik was mooi bij die aller, allereerste.

Glamournight 2006In de loop der jaren is wel het een en ander veranderd, maar de basis blijft: muziek, dans, cabaret en wat verder ter podium komt door leerlingen en docenten, van brugklas tot de zesde. En het niveau is hoog. Ook dit jaar kon ik weer vol trots en verbazing kijken wat de leerlingen op het podium zetten. Strak gechoreografeerde dans, met als hoogtepunten de 10 dames van 2e (“mijn” oude 1e) , en de “stripact” met UV-licht. Cabaret met Ronald (“Het was niet zo moeilijk, want ik kan toch niet zingen of dansen”), veel en diverse zang & muziek, met ook weer leerlingen waarvan je niet zou denken dat er zó’n stem in zou schuilen (Twan met Ordinary People bijvoorbeeld, de zusjes Vos, rockster Anouk, Louise en Nadine), en de niet te classificeren gebarentaal-act bij Torn van Natalia Imbruglia door Jasper en Gilles, oorspronkelijk van David Armand:

Klijmij moet blijven!Behalve de acts was het ook leuk om nog even met een hoop leerlingen te praten die ik vorig jaar in de klas had gehad. Nog lang niet iedereen wist dat m’n haar tegenwoordig een stuk korter is, dus dat viel al op. En ze waren natuurlijk benieuwd wat ik van ze vond. Dat maakt dit soort avonden toch het leukst. Je ziet een hele andere kant van je leerlingen, en dankzij de strenge audities een enorme hoeveelheid kwaliteit in een paar uur. Twee weken geleden was er op het Erasmus de toneeluitvoering “SPAMalot”, een geweldige voorstelling, maar ik kende geen enkele speler. Nu wel, en dat maakt het weer net iets leuker. Je kent de leerlingen, je weet een beetje wie het is die op het podium staat, en toch word je ook weer verrast door de kwaliteit die ze laten zien.

Volgend jaar weer.

Geplaatst in Gouda, Onderwijs, Persoonlijk | Getagged , , , , , , , , | 3 reacties

Rijden rijden rijden in een wagentje

En als je dan niet rijden kan dan … neem ik flankerende maatregelen!

Het was een lange zit gisteravond. Een drukbezochte commissie met 2 grote onderwerpen: het Mobiliteitsvisieplan en Gouda Fiets Beter Door. Twee onderwerpen die de hele stad raken, die leven bij de inwoners. Met 9 insprekers en 10 partijen kan je al uitrekenen dat dat wel even wat tijd kost. Dat heeft bij mij in ieder geval een onbevredigend gevoel achtergelaten. De gewone inspreekmogelijkheden, een inloopavond en dat was het. Nog een geluk dat voorzitter Kraft van Ermel de discussie goed in de hand hield, maar het is geen setting waarbij burgers ook echt worden betrokken bij de besluitvorming.

De verhalen waar de insprekers mee kwamen waren divers. Toekomstige bewoners van de Jan van Riebeecklaan  waren bang voor de toename van het verkeer op de Mijssingel. Over de openstelling van de Ommeslag waren zowel voor- als tegenstanders aanwezig. De Veerstal moet zo snel mogelijk autoluw. Er waren vragen over geluidshinder en milieunormen. Genoeg (fijn)stof om over na te denken. Alleen gebeurt dat niet, want voor zo’n commissievergadering hebben de meesten hun positie al ingenomen. Alleen Cees Wouters zei “wij wachten de discussie af”. Hilde voerde het woord, ik kon naast meeluisteren, meeschrijven en meedenken af en toe achterover leunen, me verbazend over de details waarin wij raadsleden soms treden.

Het plan dat voor ons lag bevat eigenlijk 2 delen. De visie en strategische keuzes, het kader dus, en de oplossingsrichtingen – de maatregelen om het verkeer te laten doorstromen volgens die kaders. Daar is hard aan gerekend. Knipje hier, extra strookje daar, net zo lang tot er een samenhangend pakket aan maatregelen uit de modellen kwam rollen. We weten dus hoe het autoverkeer er in 2020 uit zal zien, als ook Westergouwe, de Zuidwestelijke Randweg en dergelijke er allemaal zijn.

Er zitten nog wel wat pijnpunten in het plan. Duidelijke keuzes worden er niet gemaakt. Dat betekent dat er in 2020 fors meer autoverkeer door de stad “moet”. Verhoudingsgewijs gaat er erg veel energie naar de auto, ook op plekken waar we die auto eigenlijk niet willen hebben. Want één van de kaders is: “de fiets is lokaal het snelste vervoermiddel”. Daarom moet de Ommeslag dus ook afgesloten blijven. Dan moet je met de auto omrijden, en kan je met de fiets de directe route rijden. Terecht dat de wethouder daar dus ook aan vasthoudt. Maar in de plannen staat wel een nieuwe megasluiproute: een weg van de toekomstige Mijstunnel naar het station. Een weg die vervolgens ook weer een hoop verkeer op de Singels oplevert – een route die toch al weinig kan hebben.

Het autoverkeer neemt toe. De hoeveelheid wegen in Gouda niet zo. Daar is geen ruimte voor. Dan kan je lijdzaam toezien hoe je stad steeds voller wordt, en de kinderen maar gaan leren auto’s te ontwijken (via een verkeersleerkracht), je kan ook actief de instrumenten die je hebt gebruiken. Dat hoeft niet veel meer te kosten dan extra wegen. Zorg voor goed Openbaar Vervoer (en dat is echt meer dan de RijnGouweLijn), zorg dat je met de fiets niet zoals nu veel moet omrijden en lang moet wachten voor stoplichten (of VRI’s zoals sommigen die noemen), houd niet allerlei sluiproutes in stand. Want als die auto’s kunnen rijden, dan doen ze dat, ook dwars door woonwijken en langs scholen. Als daardoor milieunormen geschonden worden hebben we een groot en duur probleem. Dat besef lijkt nog niet zo doordrongen te zijn. Een flink deel van het autoverkeer gaat om afstandjes van minder dan 5 kilometer. Fiets- en loopafstand dus. Dring dat terug en je creëert lucht voor anderen.

Als wij echt een fietsstad willen zijn, en er echt voor willen zorgen dat Gouda bereikbaar blijft, dan zullen we dus veel harder op zoek moeten gaan naar flankerende maatregelen. Zodat de stad bereikbaar blijft voor iedereen Рwandelaars, fietsers ̩n automobilisten.

Geplaatst in Gouda, GroenLinks, Politiek | Getagged , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Wie is de mol (9 en slot) – Inge dus

Inderdaad, Inge is de Mol. Dankzij de hint met de gebaren zat het er ook wel in. Knap dat die gekraakt is.

Inge de Mol

De mol heeft het niet zo moeilijk gehad dit jaar.  Bij de terugblik bleek wel dat er plannen genoeg waren, maar de groep wist het iedere keer zelf al te verpesten. Het enige dat Inge hoefde te doen is de boel nog verder verwarren.

Dat is zowel de kracht als de zwakte van het programma. Wie de mol is raad je niet, omdat een groep mensen bij elkaar het IQ heeft van de domste in de groep gedeeld door het aantal mensen in die groep. De mol heeft het dus vaak makkelijk. Dan nog heeft Inge het goed gespeeld, want alleen Paul verdacht haar. De rest gokte op Paul, ook al lag hij er eigenlijk al uit.

De series was weer geweldig, ik ben nu al benieuwd naar volgend jaar. Dan met Pieter Jan Hagens – hopelijk is hij minstens zo goed als Karel de Graaf en Angela Groothuizen.

Geplaatst in Persoonlijk | Getagged , , | Reacties uitgeschakeld voor Wie is de mol (9 en slot) – Inge dus

Boeiuh!

Voor de lezer die zichzelf ook wel eens heeft verweten meer interesse te hebben in zichzelf dan in de wereld om hem heen, rest dus een geruststellende boodschap: u bent jong van geest. Zelfbeklag is sowieso niet nodig, het is de tijdsgeest die ertoe noopt. De jongste generatie is immers de spiegel van de samenleving waarin zij leeft. De spiegel waar iedereen wel eens in kijkt, soms met misprijzende blik, soms met stiekeme jaloezie, maar altijd vol herkenning.

Aldus de 24-jarige Rob Wijnberg in het artikel Boeiuh is ons toverwoord, chilluh onze hobby in NRC.next. Een hoeveelheid mistroostigheid die je normaal gesproken alleen van 50-plussers verwacht, met bijbehorend hoofdschudden.

Jongeren zijn volgens Wijnberg niet geëngageerd genoeg. Een stelling die gebaseerd is op het onderzoek dat slechts 3,6% van de jongeren het journaal kijkt, maar 1% lid is van een politieke partij, en 41% cannabis gebruikt.

Ik ben blij dat ik in ieder geval bij 1 van die statistieken bij de veilige meerderheid hoor.

Verweer is niet mogelijk, want:

Ontkenners sluiten hun ogen voor de realiteit en wijzen steevast naar die ene oprichter van Coolpolitics. Goedpraters noemen jongeren ánders betrokken: praktisch idealisme heet het wanneer je gaat winkelen in New York en tegelijkertijd twee bomen plant in een regenwoud. Verwijters spelen de oude nar en bekritiseren de jeugd uit onwetendheid en verveling, zoals dat sinds Plato al gemeengoed is. Zelden wordt een poging ondernomen onze passieve houding te doorgronden.

Ik ben jongere. Aan engagement geen gebrek. Ik ga dus namens een deel van mijn generatie ontkennen, goedpraten en verwijten. Uit idealisme, voor mijn generatie.

Ik ontken!
Actie DWARSJongeren hebben idealen. Juist jongeren. Als ik in mijn klas over onderwerpen als milieu of de multiculturele samenleving begin hebben jongeren een mening, van VMBO tot en met VWO. Die mening is vaak prettig ongenuanceerd. Je kan het met ze eens zijn of niet, het kan geïnformeerd zijn of niet, maar ze zijn eerlijk en recht voor z’n raap. Een 15-jarige heeft nog niet het filter dat de 40-jarige wel heeft. Daarom komt verandering ook juist vanuit jongeren – die denken buiten de lijntjes, die denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden. Wie het milieu verpest of dieren mishandelt moet keihard aangepakt worden, no ifs or buts. Vanuit die overtuiging voegen jongeren ook de daad bij het woord. Veel jongeren doen vrijwilligerswerk, ondertekenen en mailen petities rond, steunen goede doelen, gaan de barricades op. Het is ook geen toeval dat ook terroristen voornamelijk jongeren zijn. Ook dat is een typisch voorbeeld van de niet-lullen-maar-poetsen-mentaliteit van jongeren. Gelukkig kan dat ook op wat vriendelijkere manieren. Zoals gisteren het Jeugdkabinet werd opgericht. En zo zijn er nog meer voorbeelden dan alleen Coolpolitix. Hoezo geen engagement?

Die voorbeelden zijn maar een paar van alle andere initiatieven die jongeren nemen. Dan is het maar net hoe je ernaar kijkt. Er zijn genoeg passieve jongeren die het allemaal wel best vinden, die het maar boeiuh vinden. Hebben we die niet altijd al gehad? Stond in de jaren ’60 iedereen op de Dam? Was in de jaren ’80 iedereen kraker? Volgens mij niet. Als je naar passieve jongeren kijkt zie je chillende jongeren. Als je naar actieve jongeren kijkt zie je idealisten. Die laatste groep zal altijd kleiner zijn dan de eerste. Wat dat betreft zijn jongeren net volwassenen.

Ik praat het goed!
Aan wat voor voorwaarden moet je eigenlijk voldoen om een geëngageerde jongere te zijn? Moet je daarvoor naar het journaal kijken, of de krant lezen? Jongeren zijn ook zonder die media prima op de hoogte. Het internet opent werelden. In hun eigen leefomgeving zijn jongeren actief, en ook daarvoor hoef je niet dagelijks de NRC op de mat te hebben. Als je jong bent en je hebt het gevoel dat er door de gemeente niet naar je wordt geluisterd, dan richt je een jeugdraad op of ga je actie voeren. Dat gebeurt, en met succes. Maar er zijn ook andere manieren.

Jongeren zijn inderdaad anders betrokken. Wat is er mis met praktisch idealisme? Dat is juist een zegen, want ik ben liever praktisch idealist dan dat ik mezelf ga kwellen zonder aanwijsbaar nut. Zo denken veel jongeren erover. Dat kan ook, want de tijd dat je alleen idealistisch kon zijn door onder een boom te gaan liggen wachten tot het fruit op natuurlijke wijze in je mond valt is wel voorbij. Je kan op steeds meer plekken verantwoorde produkten kopen, vlees eten is niet per se fout met biologische scharrelbeesten, autorijden hoeft niet meer alleen op benzine, en het Malieveld is al lang niet meer de enige plek om je mening luid en duidelijk te geven. Voor vorige generaties was idealist zijn afzien, en ik wil ze dan ook van harte bedanken voor alles wat ze bereikt hebben, maar als wij hetzelfde kunnen bereiken op een andere, meer comfortabele manier, dan is dat alleen maar mooi meegenomen. Daar verlies je je idealen niet van.

De issues waar jongeren mee te maken hebben zij nu ook wezenlijk anders. In de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw, de gouden tijden van het Idealisme, waren er nog een hoop Grote Idealen om voor te vechten. De vrijheid om jezelf te zijn, om zeggenschap te hebben over je eigen lichaam. De woningnood. Emancipatie. Grote thema’s die nu ook nog spelen, maar niet meer als De Jongeren tegen Het Establishment. Iedereen heeft daar nu z’n eigen mening over, de strijd is nu meer onderling dan tegen de regels. Grenzen hoeven minder te worden verschoven om het Ideaal te bereiken. Er is vrijheid, met af en toe schermutselingen op de grenzen daarvan. Mag Danny als 14-jarige meedoen aan de Gay Pride? Moet de overheid betuttelend optreden bij abortus? Mag een ambtenaar weigeren de wet uit te voeren vanwege gewetensbezwaren? Het grote idealistische grondgebied is veroverd, en dan wordt de groep idealisten die strijd om de resterende meters vanzelf kleiner.

Als je dan Idealist wordt, heb je ook nog eens veel meer keuze. Je hoeft je ook niet vast te leggen op 1 ideaal. De huidige generatie jongeren is gewend om keuzes te maken. De dagelijkste stroom informatie is zo groot, je moet wel. Ik heb de keuze gemaakt om me via de politiek in te zetten. Maar waarom zouden andere jongeren dat ook moeten doen? Nog los van het feit dat je soms meer bereikt buiten de politiek om, waarom zou je je vastleggen aan 1 groepering? Wat levert het op? Dat zijn afwegingen die jongeren maken. Als het lidmaatschap van een politieke partij of een krant niet zoveel opschiet, dan doe je het niet. Een vrijheid waar jaren geleden terug, door die bewierookte Echte Idealisten Van Vroeger, voor is gestreden. De verzuiling is voorbij, idealisme kan ook anders.

Ik verwijt!
Ja, j’accuse. Plato (het kan ook Socrates geweest zijn) was een oude man en vond de jeugd van toen maar niks. De jeugd houdt alleen van luxe, heeft geen respect voor ouderen, en zijn constant aan het kletsen. Er is maar weinig veranderd in die 2000 jaar. Jongeren zullen altijd anders zijn dan hun ouders, in hun zoektocht naar hun eigen identiteit. Tot ze zelf ouder zijn en vaak vergeten hoe ze dachten tijdens hun jeugd. Dat ouderen kritiek op jongeren hebben betekent alles in orde is. Zodra jongeren op zichzelf kritiek gaan uiten wordt het wat vreemd. Gelukkig is die kritiek niet terecht.

Jongeren van nu groeien op in een omgeving waar veel scherpe kantjes vanaf zijn. Je kan jezelf zijn, en behalve relatief kleine groepen extremisten levert dat steeds minder gedoe op. De meeste jongeren in Nederland zijn gelukkig. Het land is rijk, de vrijheid groot, er blijft weinig te klagen over. Voor veel jongeren is het Ideaal al bereikt. Voor een hoop jongeren nog niet, en die strijden door. Als vrijwilliger in een buurthuis, in een jeugdraad of opleidingscommissie, en zelfs ook nog bij politieke partijen. Voor wie de wereld wil verbeteren is er keuze genoeg. Ik zie die idealisten wel om me heen. Hopelijk komt Rob Wijnberg ze ook nog eens tegen. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Geplaatst in Persoonlijk | Getagged , | 3 reacties

Hoog water in het dorp

Vroeger had ik nog wel eens zo’n broek waar je eigenlijk net uit bent gegroeid. Draag je die, dan verschijnt bij onverhoedse bewegingen plotseling een been. “Hoog water in het dorp?” was dan gelijk de vraag.

Zo’n broek zal in Westergouwe adequaat genoeg zijn bij een dijkdoorbraak. “Hoogstens 20 cm water in Westergouwe” bericht het AD vandaag.

Als de dijken langs de Gouwe en de Hollandsche IJssel het begeven staat er twintig centimeter water in de toekomstige Goudse wijk Westergouwe.

Dat is een zorg minder. Twintig centimeter, dat is maar iets meer dan wat ik hier in Oosterwei kan verwachten. Nu zo’n 11 centimeter, in 2100 een halve meter bij de huidige zeespiegelstijging. In Westergouwe worden allerlei maatregels genomen om het water een goede plek te geven. Mocht de dijk doorbreken (op zichzelf al een klein risico), dan zorgen de opbouw van de wijk en de hoogte van de vloeren ervoor dat de overlast zo minimaal mogelijk is.

Wie meer wil weten over Westergouwe kan 19 april vast in de agenda noteren. Dan organiseert de steunfractie een informatieve bijeenkomst over de nieuwe wijk. Zoals bij elke steunfractie zullen de resultaten door ons gebruikt worden bij debatten in de raad. Details volgen binnenkort.

Geplaatst in Gouda, GroenLinks | Getagged | 3 reacties

Een nieuwe lente… het geluid van kettingzagen?

Sinds gisteren is het lente. Op het balkon, met de leesstapel bij de hand: bijlages Volkskrant. Het Betoog blader ik meestal vluchtig door, maar nu opende het direct met een artikel over De Ruimtelijke Agenda. Een soort vervolg op de Sociale Agenda van vorige keer. Lezers mogen nu de 7 belangrijkste vraagstukken aangeven, waar vervolgens antwoorden op geformuleerd worden. Dat wordt een leuke discussie, want terecht wordt al in het openingsartikel het dilemma vastgesteld: we moeten kiezen, en niet iedereen zal blij zijn met de gemaakte keuzes. Iedereen (nou ja, bijna iedereen) wil een huisje met een tuintje, in een rustige groene woonwijk – maar wel dichtbij snelweg of treinstation, met winkels en uitgaansleven om de hoek, en 2 parkeerplaatsen, en dan niet in de grote stad maar in een plattelandsgemeente. Op deze ruimtelijke agenda kom ik zeker nog terug.

In Gouda hebben we de laatste weken/maanden zo onze eigen Ruimtelijke Agenda die nu “goed” zichtbaar wordt. Goed tussen aanhalingstekens omdat niet iedereen daar blij mee is. Er zijn ontzettend veel bomen gekapt in de afgelopen periode. De meest in het oog springende voorbeelden zijn de Burgemeester Jamessingel en het plantsoen naast begraafplaats IJsselhof. Veel Gouwenaren krijgen het gevoel dat de stad wordt kaalgeslagen.

Kaalslag Spoorzone (foto Stadsdichter weblog)Dat kappen gebeurt niet zomaar. De begraafplaats IJsselhof moet uitbreiden, en daarvoor moeten de bomen wijken. Als de grond eenmaal geschikt is om mensen in te begraven zullen de bomen ook weer terugkeren – een kale vlakte als begraafplaats is geen gezicht, dat weet men bij de IJsselhof ook wel. In de Spoorzone gaat een hoop gebeuren de komende jaren. Een nieuwe bioscoop, een nieuw busstation, de RijnGouweLijn over de straat (Leiden Volente), woon- en kantoorruimte, en het nieuwe Huis van de Stad. Om dat mogelijk te maken moet de Jamessingel worden verlegd, en dan moeten de bomen wijken. Er wordt al (terecht) geklaagd over de boomwortels die fietspaden tot een oncomfortabel gehobbel maken, een boom middenop de weg is ook geen pretje.

In het collegeakkoord, waar GroenLinks zich met CDA, PvdA en CU heeft verbonden, staat duidelijk: Voor iedere boom die wordt gekapt planten we zo dicht mogelijk in de buurt een nieuwe terug. In de plannen voor de Spoorzone zijn dan ook heel veel nieuwe bomen gepland. De afspraak is duidelijk, en wij vertrouwen het college dat zij deze afspraak ook na zullen komen, en ons als raad in staat stellen dat ook te controleren. We weten hoeveel bomen er in de stad staan (zo’n 22.000), dus is het vrij makkelijk rekenwerk om dat aantal gelijk te houden. Maar zonder burgers kunnen wij niet alles controleren. Blijf dus ervaringen mailen!

Zeker bij grote projecten waarbij veel bomen gekapt worden is het wel belangrijk om de burgers, in ieder geval de omwonenden, goed te informeren. Waarom worden de bomen gekapt, en hoe worden ze vervangen? Die informatie schijnt niet altijd goed over te komen. En als er gekapt wordt, moet er ook actie worden ondernomen: er moet binnen een jaar zichtbaar worden gewerkt. Anders hadden die bomen nog wel wat langer kunnen blijven staan. Vanwege het broedseizoen mag er nie gekapt worden tussen 15 maart en 15 juli. U zult dus uiterlijk augustus moeten kunnen zien dat de bomen niet voor niets zijn gekapt. Want het is de bedoeling dat het gebied er uiteindelijk mooier gaat uitzien, als een volwaardige entrée van Gouda met voorzieningen die passen bij een stad van deze grootte.

Geplaatst in Gouda, Politiek | Getagged | 4 reacties