Het stakingsvee bijeen gedreven

Amper een jaar lid van de vakbond, en vandaag voor het eerst staken. Over met de neus in de boter vallen gesproken!

De actie is nodig omdat de VO-raad, de vertegenwoordigers van de schoolbesturen, het door hun getekende akkoord over de nieuwe CAO niet wilde voorleggen aan hun leden. Terwijl juist in deze CAO eindelijk afspraken waren gemaakt over o.a. de werkdruk: iets dat bij de vorige CAO nog was doorgeschoven. Die CAO was dan ook tijdelijk. Door de weigering van de VO-raad om mee te werken ligt er nu nog geen nieuwe CAO. De vakbonden hadden zich al wel achter het onderhandelingsresultaat geschaard.

Na 2 jaar wachten op harde afspraken mag je wel wat meer doen dan “he jeetje” zeggen. Er werd dus gestaakt. Eerst een estafettestaking, die voor mij nogal onhandig viel en ik dus maar even liet schieten. Dat leverde (terecht trouwens) wel wat commentaar op van andere docenten. Die staakten wel, op eigen kosten (niet gewerkte uren worden niet uitbetaald), maar zien graag wat terug van die solidariteit. Het gaat uiteindelijk om een lagere werkdruk en meer salaris voor alle docenten, en een betere positie van het ondersteunend personeel (OOP). Dat is hard nodig, want ook al doet onze school het iets beter dan gemiddeld, het blijft een loodzwaar beroep.

Vandaag was de animo een stuk groter, zo’n 13.000 stakers hadden zich geregistreerd. Een kwart daarvan was naar de Veemarkthallen gegaan. Mij leek het wel wat om eens zo’n echt traditionele stakingsactie mee te maken. Met z’n allen in de bus naar Utrecht, klagend over werkdruk, schoolbestuur en directie, en vervolgens de hal in. Ik schoof automatisch achter de ervaren stakers aan, die linea recta richting de gadget-stands gingen. Trouw aan mijn eigen vakbond (AOb) sloeg ik de CNV-sjaaltjes nog wel af, maar menig collage was al snel met 3 sjaals getooid. En zo koud was het nou ook weer niet.

De beste goodies had de Abvakabo, de bond waar veel OOP-ers lid van zijn. Ze hadden heuse stakingswuppies, die al snel massaal werden gehamsterd onder de smoes “ik heb kinderen”. Ik had er maar een op m’n schouder en m’n hoed gezet. Daar bevond zich ook al een soort badmuts van de AOb, iets dat ik nooit zo op m’n hoofd zou zetten. Verder heb ik een fluitje gescoord, om op willekeurige momenten te gebruiken om afkeer en/of steun te betuigen, een OOP-keycord om morgen mee te slijmen bij de clavigers, een soort banzai-lint voor om je hoofd, en een pen (geen rode).

De middag bestond vooral uit stilstaan en luisteren naar een Antilliaanse band die Frans Bauer-repertoire zong, actietoespraken die amper verstaanbaar waren (toch fluiten en joelen), en van leeg koffiepunt naar leeg koffiepunt sjokken. En dan weer staan en wachten.

Vlak bij onze hoek stond nog een cameraploeg van RTL-Z, die op de hele uren een live-impressie gaf. Om 2 uur maakten we van de gelegenheid gebruik om daar even langs te lopen. Collega Rn en ik liepen onopvallend, druk overleggend een paar keer heen en weer achter de verslaggever langs. Helaas niet online terug te vinden, dus letterlijk 15 seconds of fame.

Vandaag staken we voor beter onderwijs. Maar toch denk je in deze drukke weken dan: “zal ik mijn nakijkwerk meenemen voor in de bus naar Utrecht?”…

Mijn vermoeden dat het niet bij deze acties zou blijven lijkt waarheid te worden:

Leraren in het voortgezet onderwijs leggen 19 november massaal het werk neer als er geen akkoord is bereikt.

Nu was ik er niet trots op dat ik afgelopen dinsdag niet heb gestaakt, maar me wel voorgenomen dat ik wel mee zou doen aan een vervolgactie. Dat zou dus de 19e kunnen worden.

Alleen… op woensdag sta ik niet voor de klas. Dat is mijn raadsdag. Ik zal trouw naar actiebijeenkomsten gaan, maar het enige dat ik uit staking kan doen is mijn lessen niet voorbereiden.

Hopelijk geven de werkgevers gewoon toe.

Overigens, gisteren een lollige column van Bert Wagendorp in de Volkskrant (helaas niet online beschikbar). Een paar quotes:

Toevallig maak ik de werkdruk in het onderwijs dagelijks van nabij mee – het lijkt wel of er elke avond een overbelaste minister binnenkomt met een loodgieterstas vol werkstukken en rapporten, maar het is een lerares Nederlands. Daar kan best 3 procent af, maar wat moet ik me daarbij voorstellen? Ik zou het niet weten.

Als bij ons op de krant de cao-onderhandelaar thuiskomt met -3 procent werkdruk, jonassen we hem trouwens zo het IJ in, die loser.

‘Niet doen! Ze wilden maar tot -2,5 procent gaan! Ik heb er -0,5 procent werkdruk extra uitgesleept door me keihard op te stellen en met stakingen te dreigen!’

Hoppa!

Van de komende acties zal in elk geval duidelijk gemaakt moeten worden waar het om gaat. Details als 3% werkdruk doen er dan niet toe. Het gaat om goed onderwijs tegen een redelijke beloning, zodat de kinderen goed onderwijs kunnen krijgen.

Vandaag werd er dus gestaakt. Een beetje dan, want de animo was niet groot. Overigens niet zo’n representatief artikel, omdat er vrijwel alleen directieleden aan het woord komen. Onze directie had zich al achter de VO-Raad geschaard, logisch dat die niet enthousiast worden van de actie.

Een aantal docenten van onze school is gelukkig wel gaan staken. Zoals gezegd had ik er de tijd niet voor. Sterker nog, vandaag was zo’n dag dat je om kwart over drie je eerste pauze hebt. Ja, dat was pas na mijn laatste uur. Tussendoor les gegeven, mee naar het museum geweest met een brugklas, zand- en kleipracticum gedaan met een klas, en voor een excursie zaken geregeld. Door het museum had ik geen pauze (ik moest daarna nog stencils kopiëren), en de andere pauzes gingen op aan vragen beantwoorden over werkstukken en toetsen, en met leerlingen praten. Allemaal zaken die er ook bij horen (en in het geval van gezellig kletsen de lekkere krenten in de pap zijn van je werk). Half 5 was ik zo ongeveer klaar.

Ik sta volledig achter de actie, ook al kon ik niet meedoen. En een dag als deze maakt weer duidelijk dat er wel iets moet gebeuren. Voor de kwaliteit van het onderwijs is het funest, want zodra je leuk wilt lesgeven, met gebruik van de middelen die we tegenwoordig tot onze beschikking hebben, ben je gewoon meer tijd kwijt.

Nu nog even die laatste boterham eten.

Het is alweer een tijdje geleden, maar nu zijn er weer ouderwets stakingen in het onderwijs. Vaak wordt het als laatste redmiddel gebruikt, want docent word je toch vooral vanuit een soort idealisme. En daar past het niet bij om waardevolle lessen uit te laten vallen. Je hebt de leerlingen ermee, en jezelf – de stof moet immers een andere keer ingehaald worden.

Als het dan ook nog lastig valt, in een week vlak voor de proefwerkweek waarin ik al een volle dag moet missen voor een raadsconferentie, houdt het gewoon op. Dat zou me voor een vijfdeklas een week kosten. Voor mij geen kleurig petje en sjaaltje. Ondanks mijn vakbondslidmaatschap laat ik deze staking maar even schieten.

Het doel is wel belangrijk: een betere beloning, voor minder lessendruk. Volgens sommigen valt die werkdruk wel mee, maar mijn ervaring is wel anders. Als je een beetje leuk les wilt geven, ben je veel meer uren kwijt dan je feitelijke taak. Ja, je hebt vakanties, maar die zijn vooral om bij te komen van de druk doordeweeks. In tegenstelling tot een kantoorbaantje moet je als docent elke les vol aan de bak. En dan nog heb je amper de tijd om elke leerling even de aandacht te geven die hij of zij verdient.

Van je pauze gaat standaard 5 minuten af, eer iedereen je lokaal uit is, of langer als leerlingen langskomen met vragen of gewoon voor de gezelligheid. Vervolgens snel heen en weer rennen voor een kop koffie, zwaaien naar de collega’s en weer volop aan de slag. In een tussenuur liggen er altijd wel kleine klusjes te wachten. Een lesje voorbereiden, kopiëerwerk, overlegje…

De ironie wil dus dat ik het te druk heb om te staken tegen de hoge werkdruk. En dat ondanks dat volgens onze directie bij ons op school de lestaak al rond de eis van de bond ligt. Ik zal nog wel proberen solidair te zijn ‘s middags, maar ach, gelukkig is het geen straf om toch lekker voor de klas te staan.

Bron: AOb

‘Als het alleen zou gaan om een steunbetuiging aan het principe van persvrijheid, dan had ik destijds inderdaad getekend. Dat zou ik ook nu nog doen, als ik nu nog voorzitter van Milieudefensie zou zijn’

Aldus minister Cramer over de gewraakte advertentie van Bluf!, waarin steun werd uitgesproken voor de actie om achtergehouden informatie over kerncentrales openbaar te maken. Ruim 20 jaar na dato wilde het blogcircuit, onder leiding van GeenCommentaar, een actie starten om persvrijheid te verdedigen, in de stijl van Bluf. Het doel: een advertentie in De Pers. Helaas vond De Pers de advertentie te politiek en werd deze niet geplaatst, tot grote ergernis. Onderstaand het persbericht dat daar vandaag over is verstuurd. Wil je de advertentie bestuderen en misschien zelfs tekenen, kijk dan op bluf2008.nl. Had ik misschien als Michel Clijmij moeten tekenen vanwege de toekomst?

Dagblad De Pers weigert advertentie weblog

Het Dagblad De Pers heeft gisteren tegen eerdere toezeggingen in een advertentie van het politieke weblog GeenCommentaar geweigerd omdat deze “te politiek getint” zou zijn. De advertentie leek uiterlijk op de befaamde Bluf!-advertentie uit 1986, die onlangs zoveel ophef veroorzaakte. In de advertentie riep GeenCommentaar, onder andere gesteund door de websites Sargasso, Davidrietveld.nl en Hiram.nl en door Fransisko van Jole, burgers op alsnog de Bluf! publicaties te steunen door te tekenen op www.bluf2008.nl. Daarnaast werden linkse en rechtse partijen én de media in de advertentie verweten niet duidelijker op te komen voor persvrijheid en vrijheid van meningsuiting.

De weigering van De Pers kwam als een schok voor GeenCommentaar, omdat er in de communicatie over de advertentie de afgelopen dagen nooit sprake was van enige terughoudendheid, ook niet na het voorleggen van de tekst. Pas na aanlevering van de laatste versie, na het verstrijken van hun eigen deadlines, liet De Pers weten de advertentie niet te willen accepteren. GeenCommentaar-hoofdredacteur Joost Berculo: “De mensen met wie ik overlegde waren net zo verbaasd als ik. Volgens hen is de advertentie door de hoofdredactie persoonlijk geschrapt. Waarom De Pers geen advertentie wil plaatsen waarin wordt opgeroepen tot meer persvrijheid is mij een raadsel”.

Over de verdere beweegredenen van De Pers wil Berculo niet speculeren: “Het is natuurlijk helemaal aan De Pers om te beslissen dat ze geen politiek getinte advertenties willen, al zal ze dat in verkiezingstijd een hoop inkomsten kosten. Het was alleen wel zo netjes geweest als ze ons dat maanden geleden, toen wij met het blad in zee gingen, hadden gemeld. Je kunt toch wel verwachten dat een politieke website met een politiek getinte advertentie aankomt.”

GeenCommentaar heeft een afspraak met De Pers, waarbij er advertentieruimte beschikbaar wordt gesteld in ruil voor het doorsturen van bezoekers naar de website van De Pers.

De tekst van de advertentie is te vinden op http://www.bluf2008.nl en de bijbehorende actie gaat gewoon door. Op die site kan vanaf vandaag getekend worden om de Bluf!-2008-actie te steunen. GeenCommentaar kijkt uit naar publicatiemogelijkheden in media die minder moeite hebben met de begrippen persvrijheid en vrijheid van meningsuiting dan De Pers.

NRC – Steeds meer politici raken nu ‘verdacht’

De jacht op compromitterende foto’s, steunbetuigingen, manifesten en gedocumenteerde uitspraken over eigen buitenparlementaire activiteiten lijkt voorlopig niet ten einde.

Na Duyvendak, Cramer, Kramer, Verdonk, Palin en Bussemaker blijft de vraag hangen: waar was u in de jaren ’80? En waar was ik?

Wijnandgate lijkt maar niet ten einde te willen komen. De media ruiken bloed, en storten zich op deze affaire die de partij nooit een affaire had mogen laten worden. Of iets al langer bekend was of niet maakt niet meer uit, voor het grootste deel van de bevolking is alles nieuw en dus een Schokkende Onthulling.

PAROOL: Binnenland – Hoe lang kan Wijnand sorry blijven zeggen?

Duyvendak voelt zich opnieuw genoodzaakt tot excuses. Hij was in 1985 redacteur van het blad Bluf!, dat toen namen en adressen publiceerde van topambtenaren van het ministerie van Economische Zaken. Actievoerders tegen kernenergie hebben daarop ambtenaren telefonisch bedreigd. Ook werden bij één ambtenaar de ruiten ingegooid.

Deze actie, die nu het snoepje van de dag is, is natuurlijk volledig afkeurenswaardig, fout, en onbegrijpelijk stom. Geweld en aanzetten tot geweld zijn nooit te verdedigen als actiemiddel. Wat dat betreft zat Duijvendak fout. Al geldt hier wel net als bij de inbraak: hij was betrokken, maar weer indirect.

Maar toch vind ik het geen grond om Duijvendak hierop te laten bungelen. Hij heeft al uitgebreid excuses aangeboden, en al aangegeven dat hij geweld afkeurt. Dat hij nu binnen de wet blijft. Hij heeft er al zoveel afstand van genomen dat hij in het hierboven aangehaalde artikel al als “ongeloofwaardig” wordt bestempeld, omdat hij zo’n afstand ervan neemt. Zoals hij het ook al eerder uit activitiese hoek te verduren kreeg.

Deze feiten waren al achterhaald voor ze naar boven kwamen. Hier is nooit over gelogen, nooit geniepig over gedaan. Het gaat over meer dan 20 jaar geleden, over een periode waar Duijvendak al lang ondubbelzinnig afstand van heeft genomen. Juist daarom kan ik hem deze fout ook wel vergeven.

De manier waarop de Telegraaf, Elsevier en GeenStijl proberen om Duijvendak weg te krijgen lijkt me een reden te meer om achter hem te blijven staan. Je kan wel sorry blijven zeggen, maar wat maakt het uit. Dat zijn toch geen GroenLinks-kiezers, voor hen hoef je je principes niet opzij te zetten en toe te geven. De “partijtop” zal zich wel flink achter de oren moeten krabben dat ze dit hebben laten gebeuren, zoals ook David en anderen hebben vastgesteld. Hoe heeft een boekpresentatie over klimaatverandering hiertoe kunnen leiden?

Het was een week waarin activisme centraal stond. En dan niet zomaar activisme, maar jaren ’80 activisme. Actie met een leren jasje, zeg maar. En makkelijke vijanden: Reagan en Thatcher. De tijd van punk en krakers. Een tijd waarin alternative comedy ontstond, met bijvoorbeeld Not the Nine o’Clock News (Rowan Atkinson, Smith & Jones) en The Young Ones (Rick Mayal, Alexei Sayle). Een tijd ook waarin Simon Munnery nog jong was. Daaruit ontstond zijn karakter Alan Parker, Urban Warrior. Toen ik dit voor het eerst zag was het al 1999, en toen al een beetje achterhaald. Maar het blijft leuk, en een tijdsbeeld.

David en Arnoud gooien er een schepje bovenop en komen met 15 redenen om Den Haag tot hoofdstad te bombarderen. Amsterdam zal er wel op reageren (tenzij ze dat vergeten). En daarmee blijft dit doorzeuren.

Dankzij deze actie werd ik ineens gebeld, vanochtend tijdens een fietstochtje om even aan iets anders te denken dan verhuizen. Het bleek een redacteur van Spijkers met Koppen, een radioprogramma dat al jarenlang min of meer vaste prik is op mijn zaterdagmiddag. Hoe zat het met mijn idee voor Gouda als hoofdstad? Het zou een leuk debat kunnen opleveren met die andere 2 steden. Ben benieuwd of dat nog doorgaat.

Natuurlijk heeft Gouda als hoofdstad iets ludieks. Als ik het zou roepen in een raadsvergadering zou het weggehoond worden. Maar ja, hoeveel geboren Gouwenaren zitten er nog in de raad? Daarbij is mijn rekensommetje zo gek nog niet. Daarom mijn 6 redenen (voor elke ster 1) om Gouda als hoofdstad neer te zetten:

1. Gouda ligt centraler dan Den Haag en Amsterdam – de hoofdstad moet voor iedereen gelijk bereikbaar zijn.
2. Gouda heeft historie, als een van de belangrijkste steden van Holland (ooit belangrijker dan Amsterdam), maar torst die niet met zich mee – de hoofdstad is neutraal terrein.
3. Allerlei belangrijke instituten zitten verspreid over de Randstad, zowel in Den Haag als Amsterdam – de hoofdstad hoort daar middenin te liggen.
4. Gouda combineert water en groen met een dynamische stad – de hoofdstad is de plek waar onze vaderlandse geschiedenis en cultuur samenkomen en zichtbaar aanwezig zijn.
5. Gouda geniet al internationale faam dankzij de kaas – de hoofdstad is je visitekaartje naar het buitenland, zonder dat verhaspelingen als “The Hague” nodig zijn om het begrijpelijk te maken.
6. Gouda is een redelijk gemiddelde stad qua samenstelling – de hoofdstad moet een afspiegeling van ons land zijn.

En dat alles centraal gelegen, volop in ontwikkeling. De Spoorzone zou zich nog als regeringswijk kunnen ontwikkelen.. Laat Amsterdam en Den Haag maar kibbelen – waar er 2 vechten om een been wordt de derde de hoofdstad. Leve Gouda! Misschien na het meireces toch maar eens een balletje op gaan gooien.

Merken doen me niet zoveel. Kleren koop ik zo min mogelijk, zo goedkoop mogelijk, en gebruik ik zo lang mogelijk. De zin van het meer betalen voor een klein merkje ontgaat me. Merken boycotten is voor mij dus moeilijk.

Daarom doe ik mijn consumentenactie wat anders. De reden van deze actie is als volgt: een kunstenares ergert zich aan de constante aandacht voor nietszeggende types als Paris Hilton, met haar hondje en hippe tas. Zij tekent een Afrikaans kindje, met hondje en tas, om op t-shirts te verkopen, de opbrengsten gaan naar Darfur. Maar dat mag helemaal niet! De tas, bedoeld om in het algemeen op een designtas te lijken, zou het copyright van Louis Vuitton schenden. De kunstenares, Nadia Plesner, ontving dus een boze brief van het merk. Die ze, zoals het een webtweepuntnuller betaamt, op haar website plaatste.

Nu wil Louis Vuitton 5000 euro voor elke dag dat ze doorgaat haar tekening te verkopen, en 5000 euro voor elke dag dat hun brief op de website staat. Hopelijk hoeft Nadia Plesner niet te buigen voor de macht van dit soort grote bedrijven. En als steun, geïnspireerd op de oproep van Femke Halsema, hier de verboden tekening:

Ook Kathalijne Buitenweg, Saskia Terwel en Krispijn Beek steunen de actie.

Het is maar dat je het weet: de VNG gaat weer een jong raadslid van het jaar kiezen. Vorig jaar was mijn Goudse collega Mohammed Mohandis (PvdA) het bijna geworden, en in de voorronde zat mijn partijgenoot Toine van de Ven. Omdat de nominaties altijd een soort incrowd-achtig geheel zijn (je moet de VNG in de gaten houden om te weten dat er genomineerd kan worden) gooi ik het hier maar out in the open.

De VNG, het Actieprogramma Lokaal Bestuur, Raadslid.NU, RaadsledenNieuws en Sdu Uitgevers organiseren voor de derde keer de verkiezing Jong Raadslid van het jaar. Misschien heeft u er via de media al van vernomen. De verkiezing richt zich op raadsleden met de leeftijd tot en met 35 jaar. Het jonge raadslid moet, zichtbaar, benaderbaar, origineel en succesvol zijn. Kandidaten kunnen zichzelf niet aanmelden maar uitsluitend door collega’s, burgers, vrienden et cetera worden voorgedragen via het bij deze mail bijgesloten aanmeldingsformulier. Dit aanmeldingsformulier is ook te vinden op www.vng.nl en www.actieprogramma.nl.

Uit alle aanmeldingen worden zo nodig met aanvullend onderzoek ca. 12 kandidaten geselecteerd. Deze selectie wordt voorgelegd aan een onafhankelijke jury, die is samengesteld uit ervaren volksvertegenwoordigers en bestuurders. De jury is veelzijdig samengesteld, zowel qua politieke kleur als qua functie. Op 14 mei worden de namen van de drie finalisten bekendgemaakt. Deze finalisten zijn te gast op het VNG-congres in Den Bosch waar de winnaar wordt uitgeroepen door de voorzitter van de jury. De aanmeldingsperiode loopt tot donderdag 17 april 2008.

Vandaag is er een actie (geen staking) van docenten. Deze actie is een protest tegen minister Plasterk, die er te lang over doet om te weinig van de aanbevelingen van Rinooy Kan uit te voeren. Er moet meer geld naar onderwijs, de werkdruk moet omlaag en de salarissen omhoog.

Nu ben ik graag bereid om in actie te komen, zeker als het gaat om de werkdruk. Het is te absurd voor woorden dat je als beginnen docent aan alle kanten moet worden ontraden om fulltime te werken, omdat dat niet te doen is in het onderwijs. Kameraad Kooij blogte ook al over de enorme salarisachterstand van docenten.

Maar helaas, vandaag heb ik het te druk op school om actie te kunnen voeren tegen de werkdruk. Geen actie dus, maar een leuk nieuw vak klaarstomen voor gebruik hier op school. En dan nog proefwerken maken, nakijkwerk, lessen plannen. Misschien dat ik in de vakantie tijd heb om te staken…

Altijd leuk, een egostrelend (danwel egodeukend) onderzoekje in de Stadsmonitor van de gemeente. Kunt u, burger, 3 raadsleden noemen? Bijna een kwart kon dat wel, of zei dat te kunnen en noemde vervolgens de burgemeester, oud-wethouders en oud-raadsleden. Haal je dat alles weg (wees gerust,slechts 1/3 ging in de fout), dan werden de raadsleden van Dijk, Schotanus en Engbers het meest genoemd. Mijn naam kwam op plek 19, met 11 keer genoemd. Niet slecht na 2 jaar, maar het stemt nog niet tot tevredenheid (hoewel… ik werd even vaak genoemd als de gehele SP-fractie en de gehele D66-fractie).

Opvallend zijn ook de andere uitkomsten. Meer dan de helft van de inwoners van Gouda is niet geïnteresseerd in de politiek. Daarmee is het lastig om de andere uitkomsten te interpreteren. Zo vindt 37% dat ze onvoldoende geïnformeerd worden, maar zijn dat de geïnteresseerden of de niet-geïnteresseerden? Hetzelfde geldt voor de 18% die nauwelijks verschillen ziet tussen de partijen, en de 36% die vindt dat de gemeenteraad onvoldoende geïnformeerd is over wat de burgers van Gouda willen.

Als je per partij kijkt naar de bekendheid blijken de PvdA en CDA goed te scoren (logisch voor de twee grootste partijen) en de lokale partijen.  Als het verkiezingen waren, konden PvdA, GBG en Gouda 50+ een coalitie vormen. Er ligt nog wel wat werk voor 2010 dus.

Van Bijsterveldt wil niet tornen aan de norm. ,,De kwaliteit van het onderwijs moet beter. De leertijd moet optimaal worden benut.”

Aldus het AD. Misschien moet mevrouw Bijsterveldt maar eens op bijscholingscursus. Dan kan iemand haar uitleggen wat het verschil tussen kwantitatief en kwalitatief is.

Oh nee, dat gaat niet. Docenten hebben namelijk helemaal geen tijd om mevrouw Van Bijsterveldt iets uit te leggen. Er moet namelijk keihard (over)gewerkt worden door die docenten, omdat we in Nederland nu eenmaal niet zoveel geld willen uitgeven aan goed onderwijs. Dus hebben docenten hier de meeste lesuren voor een fulltime baan in Europa, en is het niet de kwaliteit van het onderwijs maar het beschikbare geld dat bepaalt hoe groot de klassen zijn. Het lerarentekort moet worden opgelost door op studenten (dus aankomende leraren!) te bezuinigen.

Ondanks dat hebben wij wel goed onderwijs, maar dat druk je niet uit in gegeven uren, maar in rapporten van de onderwijsinspectie. Ik sta daarom volledig achter de actie van het LAKS om de 1040-urennorm te verminderen. Beoordeel mij maar op wat ik voor de klas doe, en niet hoeveel uur ik daar sta.

Een mooie uitsmijter van het AD-artikel:

De druk op docenten is groot. Meer dan de helft van de 130 docenten werkt nu al tot acht uur per week over. Dat is niet vol te houden, zegt Flikweert. Hij vreest dat een boete hem dwingt tot maatregelen die de kwaliteit aantasten. ,,Bijvoorbeeld klassen vergroten.’’ Flikweert: ,,Een boete leidt er alleen maar toe dat we nog minder financiële middelen hebben om het probleem op te lossen.’’

Of ik wilde schaken. Tuurlijk. Ik ben oud-lid van de oudste schaakclub van Nederland, waar ook mijn opa actief voor was. En ik ben natuurlijk voormalig basisschooltopper. Goed, allemaal een dikke 15 jaar geleden, maar dat hindert niet. Schaken is leuk.

Voor inspelen was niet zoveel tijd, dus na 15 zetten brak ik de partij af tegen Gert-Jan Ludden. Ik hoorde ten slotte bij de genodigden voor de simultaan tegen open Nederlands kampioen en internationaal grootmeester Erik van den Doelen. Met collega-politici Frank van der Knaap, Ricardo Witteman, Hans-Daniël van Alphen en wethouder Marco Kastelein zaten we in het VIP-rijtje (Very Ignorant Politicians). Alsof het een behandeling van het veiligheidsbeleid was betreurden we de matige voortgang, de onveiligheid op het bord, maar zagen we toch ook af en toe een lichtpuntje.

Ieder koos z’n eigen strategie. Ik deed maar wat (openingenkennis was altijd al belabberd, en dat beetje dat ik had is weggezakt onder dikke laag stof; Frank was blij verrast dat Erik opende met zijn eigen favoriete opening en koos voor een scherp weerwoord. Ricardo zat net iets te ver weg om goed te volgen, en Hans-Daniël koos partijgetrouw voor een Russische variant.

Als ware amateurs rekten Frank en ik onze dood tot het allerlaatste moment. Hans-Daniël toonde zijn schaakbeleefdheid en gaf als eerste op van de raadsleden (als 2e van alle deelnemers), één zet voordat ik zelf mat ging. Vlak daarvoor kreeg ik nog even hoop toen passerend raadslid Mea Hiskes mijn bord bekeek en zei “jullie staan gelijk he?”. Dat klopt niet, maar was toch even fijn om te horen.

Frank spartelde nog even, maar de wetenschap dat al 2 raadsleden vóór hem ten onder waren gegaan zorgde ervoor dat hij rustig kon opgeven. Ricardo hield de eer hoog en sleepte er een remise uit. Op dat moment was Marco Kastelein nog aan het spelen (uitermate defensief moet ik zeggen), maar was zijn verdediging al behoorlijk uit elkaar gespeeld.

Op dat moment waren er nog 2 remises gescoord, maar nog geen enkele overwinning. Wat dat betreft heb ik het dus niet zo slecht gedaan. Hoe dramatisch mijn partij was kan je zelf beoordelen hieronder.

1. e4 e5
2. Pf3 Pc6
3. Lb5 Lge7
4. c3 d5
5. exd5 Dxd5
6. Pa3 Lf5
7. O-O f6
8. d4 O-O-O
9. c4 Df7
10. d5 Pb4
11. Da4 Pec6

Eigenlijk ging het hier mis, door zowel een stuk als mijn positie weg te geven.

12. dxc6 a6
13. Le3 Le4
14. c5 Lxc6
15. Dxb4 axb5
16. Pxb5 Td5
17. Pa7+ Kd8
18. Pxc6+ bxc6
19. Tfd1 g5
20. Da4 Lh6
21. Txd5+ Ke7
22. Dxc6 Te8
23. Td7+ Kf8
24. Txf7+ Kxf7
25. Td1 Tf8
26. Td7+ Kg6
27. Pxe5+ Kh5
28. Df3+ Kh4
29. Dh3++

Download de wedstrijd in PGN formaat.

Want menigmaal drukten de ouderen van de diverse ouderenbonden ons op het hart: ga het college flink achter de broek zitten! In het zaaltje van ISV hadden de ouderen (OSO, Seniorenraad en leden van ANBO, KBO en PCOB) een forum georganiseerd onder leiding van oud-burgemeester Jan Hein “onze mooie stad Gouda” Boone. Een leuke en leerzame bijeenkomst, over de ouderenadviseur, wonen, WMO, veiligheid, vrijwilligers en Westergouwe.

Over de ouderenadviseur was weinig bekend, wat waarschijnlijk verklaart waarom de ouderen hier niet zo tevreden over waren. Met name de mogelijkheden: de ouderenadviseur wacht nu op vragen die komen, in plaats van actief naar de ouderen toe te gaan.

Punt twee op de volle agenda was de ouderenwoningen en woonzorgzones. In het bestuursakkoord is afgesproken dat 25% van de nieuw te bouwen woningen betaalbaar moet zijn. Belangrijk, zeker omdat mensen niet zo snel lijken te verhuizen als we eigenlijk willen, en betaalbare woningen niet zo snel vrijkomen. Ook hier de aansporing om het college achter de vodden te zitten.

Het punt wonen is echt mijn hobby, nu kwam een moeilijker onderwerp: de WMO. Voornaamste insteek vanuit de WMO-raad is dat collectieve voorzieningen niet ten koste mogen gaan van het individuele maatwerk. De basisgedachte van de WMO is inderdaad die individuele, vraaggerichte aanpak. Maar soms zijn er meer mensen gebaat bij een collectieve voorziening, zoals nu het Collectief Vraagafhankelijk Vervoer. Bij te weinig gebruik wordt dat onrendabel, en betekent dat dat je mensen buiten de boot laat vallen. Vandaar dat de meeste fracties voor CVV een uitzondering willen maken als collectieve voorziening. De lat moet wel hoog liggen: de WMO gaat om individueel maatwerk, en voor een collectieve voorziening kies je dus alleen als daarmee voor meer mensen een betere oplossing wordt gezorgd. De angst voor precedentwerking vanuit de WMO-raad lijkt mij dan ook niet geheel terecht.

Een korte pauze gaf de gelegenheid wat meer koffie in te nemen, waarmee we klaar waren voor het punt Veiligheid. Zoals te verwachten was maakte dit onderwerp weer veel los. Eén man, uit de omgeving van Oost, leek zelfs alleen te komen om z’n hart te luchten – ik wilde hem nog even spreken na het forum, maar toen was hij al lang weer vertrokken. Mijn insteek was vooral dat we nog te weinig doen om het gevoel van veiligheid te verbeteren, want het is niet te accepteren dat mensen bang thuis blijven zitten en zo in hun vrijheid worden beperkt – of het nu om een gevoel gaat of daadwerkelijke onveiligheid.

Over vrijwilligers werd wat korter gesproken. Het Vrijwilligers Informatie Punt heeft nog geen informatie, en speelt nog niet de centrale rol die we willen. Er ontstond nog een leuk uitstapje naar de maatschappelijke stage/dienstplicht. Sommige fracties zijn erg voor; ik ben vooral tegen het verplichte karakter ervan, dat in tegenspraak is met vrijwilligheid. Mijn opmerking dat we ook niet alles naar het onderwijs moeten schuiven leverde een positieve reactie op (van iemand uit het onderwijs). De eerste en beste opvoeders zijn de ouders, het onderwijs is een goede tweede maar geen wondermiddel voor alle steken die ouders laten vallen.

Met al die onderwerpen was het veel te snel 5 uur, waardoor het punt Westergouwe verviel. Hier komt nog een keer een bijeenkomst over, zo werd beloofd. Hopelijk zijn er dan ook wat meer ouderen. Op de SP na (ziekte) waren alle partijen vertegenwoordigd. Daardoor kwam de hoeveelheid aanwezige raadsleden bijna hoger dan de hoeveelheid ouderen. Ondanks dit bijna-overwicht waren de raadsleden gewillig. Het college gaat achter de broek gezeten worden. Ik ben benieuwd.

Afgelopen weekend was het weer zover: het halfjaarlijkse DWARS-congres. Dit keer als centrale thema “dierenrechten”. Vanwege de fietstocht voor nieuwe leden van de lokale Moederpartij kon ik alleen op zaterdag gaan. De hele bestuursverkiezing ging dus langs me heen.

Gelukkig viel op zaterdag genoeg te beleven. Zeker voor mijn reisgenoot, Samuel. Hij is als uitwisselingsstudent uit Huy in België voor een paar maanden in Nederland, waar hij in 6 VWO meedraait. Zijn Nederlands is vele malen beter dan mijn Frans. Hij is ook lid van de jongeren van Ecolo, de Waalse groene partij. Een hele andere club dan DWARS.

Als opening kwam het puntje “voorbereiding actie”. Op het vorige congres is al uitgesproken dat er meer actie gevoerd moet worden, en minder gepraat. De invulling hiervan was: praten over acties. Ik moet toegeven: het is nonconformistisch. Maar wel erg jammer om met 50 à 60 Dwarsers bijeen te zijn, en dan geen actie te hebben voorbereid. Naar aanleiding hiervan schreven Mieke en ik onze motie “niet lullen maar poetsen”, die enigszins chaotisch werd aangenomen en uitspreekt dat we willen actievoeren tijdens een congres, en dat het bestuur hieraan invulling moet geven (“en voert actie tegen de orde van de dag”). Bij het brainstormen over acties heb ik mijn condooms ingebracht, dus wie weet gaat daar meer mee gebeuren.

Voor het zover was werd het Dierenrechtenhandvest behandeld. Dat leverde leuke discussies op over woordgebruik (genocide/specicide/biocide/ernstige misdaad tegen de soort), waarbij regelmatig de assistentie van huisjuriste Mieke nodig was. Uiteindelijk kwam er een manifest uitrollen waarin de ideologische achtergrond duidelijk was, maar waar de onaanvaardbaar scherpe randjes (genocide) uit waren gehaald. Een manifest dat we enthousiast kunnen gaan uitdragen. Ik heb nog maar weinig vlees op sinds zaterdag.

Na het manifest was er ruimte voor actuele moties. Een paar stonden al in de congresreader, maar opgezweept door de heftige debatten stonden er nu 10 moties te wachten op behandeling. Met toch wel 2 serieus bedoelde moties. De precieze uitslagen weet ik niet, maar volgens mij hoeft het DWARS-bestuur geen oordopjes te verstrekken aan elitaire Dwarsers die in de binnenstad wonen. Vroeger was niet alles beter, we gaan ons niet de Selcuk Jeugd heten, en bestuursvergaderingen zijn openbaar en moeten ook worden aangekondigd. Een klein persoonlijk succesje in de brei aan moties was het amenderen van een motie, waarbij de hele tekst werd vervangen door een spatie. Het amendement werd in ruime meerderheid aangenomen, de motie werd vervolgens verworpen (“lege huls”).

Over het eten moet ik toch zeggen dat het DWARS weer is gelukt om voor minder geld beter eten dan de Moederpartij te serveren. Het gaf ook de gelegenheid met kameraad Selcuk bij te praten, hoewel minder lang dan gewild, iets dat ook voor al die anderen geldt die ik nog had willen spreken. Volgende keer toch maar weer het hele weekend gaan.

De avond werd afgesloten met een “debat” (meer een college) over varkensflats door de Vlaming Michel Vandenbosch en Milieudefensie-campagneleider Landbouw Wouter van Eck. Leerzaam en interessant.

En wat is nu het grote verschil tussen DWARS en EcoloJ? Wij praten meer, en voeren minder actie. Dwarsers gaan ervoor in het debat. Misschien poetsen we toch niet zo graag als we dachten. Maar we lachen wel meer!

PvdA-Fractievoorzitter Jacques Tichelaar:

‘We hebben Europa niet geruild tegen het ontslagrecht,’

PvdA-Kamerlid Diederik Samsom:

Hebben wij nu echt onze kiezers bedrogen door een referendum tegen te houden dat er toch niet gekomen zou zijn (eerste kamer wijst het af) en het voortbestaan van een goed ontslagrecht dat zekerheid biedt te redden?

Mooi spel, Koehandel.

Dat krijg je dus als je mevrouw Klijmij, gewoon burger, meeneemt naar de raadsvergadering. Directe confrontatie met misstanden in gemeenteland waar je als gevestigde orde notabele overheen kijkt. Maar ik beloof: ik zal altijd binnen xx weken uw reacties beantwoorden!