Het congres is afgelopen, ik ben nu even spullen aan het dumpen voor het diner en het feest begint.

De conclusies:

• We hebben een nieuw logo, uitgereikt op houten USB-stick
• Het logo is makkelijk te verwarren met Shell, Maaslander, wietplantjes, de SVR en (dankjewel voor het herinneren Christian) de Japanse oorlogsvlag – maar toekomstbestendig, mooi én… “GroenLinks” staat er duidelijk op!
  
• Er waren heel wat gloggers aanwezig, sommigen met gadget
• Kritisch GroenLinks is nu echt een minderheid in de partij, waarschijnlijk doordat ze zich telkens op negatieve manier profileren
• Ik heb voor het eerst het congres toegesproken en het hielp niets
• We waren om half 5 klaar. Wat een makke schapen
• Femke kan niet speechen
• We gaan voor regeringsdeelname, wat we al deden en wat je maar moet afwachten
• Alle mensen van de diversiteitswerkgroepen droegen hetzelfde t-shirt.
• Het feest was niet zo druk bezocht, maar misschien was de lat met Discussie In De Tent wel erg hoog gelegd

Dan nog wat opvallende quotes:

Vast onderdeel op elk congres: na een unaniem aangenomen of verworpen punt “stemkastjes!” roepen.

Karel van Broekhoven: “Dit vraagt om scherpe keuzes, zoals het verplaatsen van mobiliteit van het Openbaar Vervoer naar de auto”. Maakte een tweede keer bijna dezelfde verspreking.

Femke Halsema: “Ik denk niet dat we indruk makens als we op een GL-congres Rutte wegstemmen”. Voorzitter Lenie Scholten: “Dan gaan we nu over tot stemming”.

Na Femke Halsema’s speech, voorzitter Lenie Scholten: “Dan gaan we nu verder met de inhoud”.

Als na die speech een aantal mensen de zaal verlaat, een PvdA-er: “Ah, bij jullie loopt ook de zaal leeg als de partijleider is geweest”.

Na dik twee minuten meeslepende toelichting op een motie: “we trekken deze motie in”.

Simon Otjes schuift aan bij de tafel waar ik sta: “Ik heb gehoord dat jij het comic relief bent”.

En natuurlijk bij elke gelegenheid meedoen met de Obamadoratie door het roepen van “Yes we Fem” en “Yes we Henk”.

Het stakingsvee bijeen gedreven

Amper een jaar lid van de vakbond, en vandaag voor het eerst staken. Over met de neus in de boter vallen gesproken!

De actie is nodig omdat de VO-raad, de vertegenwoordigers van de schoolbesturen, het door hun getekende akkoord over de nieuwe CAO niet wilde voorleggen aan hun leden. Terwijl juist in deze CAO eindelijk afspraken waren gemaakt over o.a. de werkdruk: iets dat bij de vorige CAO nog was doorgeschoven. Die CAO was dan ook tijdelijk. Door de weigering van de VO-raad om mee te werken ligt er nu nog geen nieuwe CAO. De vakbonden hadden zich al wel achter het onderhandelingsresultaat geschaard.

Na 2 jaar wachten op harde afspraken mag je wel wat meer doen dan “he jeetje” zeggen. Er werd dus gestaakt. Eerst een estafettestaking, die voor mij nogal onhandig viel en ik dus maar even liet schieten. Dat leverde (terecht trouwens) wel wat commentaar op van andere docenten. Die staakten wel, op eigen kosten (niet gewerkte uren worden niet uitbetaald), maar zien graag wat terug van die solidariteit. Het gaat uiteindelijk om een lagere werkdruk en meer salaris voor alle docenten, en een betere positie van het ondersteunend personeel (OOP). Dat is hard nodig, want ook al doet onze school het iets beter dan gemiddeld, het blijft een loodzwaar beroep.

Vandaag was de animo een stuk groter, zo’n 13.000 stakers hadden zich geregistreerd. Een kwart daarvan was naar de Veemarkthallen gegaan. Mij leek het wel wat om eens zo’n echt traditionele stakingsactie mee te maken. Met z’n allen in de bus naar Utrecht, klagend over werkdruk, schoolbestuur en directie, en vervolgens de hal in. Ik schoof automatisch achter de ervaren stakers aan, die linea recta richting de gadget-stands gingen. Trouw aan mijn eigen vakbond (AOb) sloeg ik de CNV-sjaaltjes nog wel af, maar menig collage was al snel met 3 sjaals getooid. En zo koud was het nou ook weer niet.

De beste goodies had de Abvakabo, de bond waar veel OOP-ers lid van zijn. Ze hadden heuse stakingswuppies, die al snel massaal werden gehamsterd onder de smoes “ik heb kinderen”. Ik had er maar een op m’n schouder en m’n hoed gezet. Daar bevond zich ook al een soort badmuts van de AOb, iets dat ik nooit zo op m’n hoofd zou zetten. Verder heb ik een fluitje gescoord, om op willekeurige momenten te gebruiken om afkeer en/of steun te betuigen, een OOP-keycord om morgen mee te slijmen bij de clavigers, een soort banzai-lint voor om je hoofd, en een pen (geen rode).

De middag bestond vooral uit stilstaan en luisteren naar een Antilliaanse band die Frans Bauer-repertoire zong, actietoespraken die amper verstaanbaar waren (toch fluiten en joelen), en van leeg koffiepunt naar leeg koffiepunt sjokken. En dan weer staan en wachten.

Vlak bij onze hoek stond nog een cameraploeg van RTL-Z, die op de hele uren een live-impressie gaf. Om 2 uur maakten we van de gelegenheid gebruik om daar even langs te lopen. Collega Rn en ik liepen onopvallend, druk overleggend een paar keer heen en weer achter de verslaggever langs. Helaas niet online terug te vinden, dus letterlijk 15 seconds of fame.

Vandaag staken we voor beter onderwijs. Maar toch denk je in deze drukke weken dan: “zal ik mijn nakijkwerk meenemen voor in de bus naar Utrecht?”…

Nee, die overheid, die moet zich nergens mee bemoeien. Zolang dat geld kost. Op het moment dat er geld te halen valt, mag de overheid zoveel ingrijpen in de markt als ze wil.

Stonden eerder deze week de bouwers al op de stoep (die mensen die de afgelopen jaren geld als water hebben verdiend!), nu komt die andere successector langs met het handje omhoog en de lip gepruild: Leaseplan, van al die lease-auto’s die elke dag de snelweg opvullen. In de VS staan de autofabrieken ook al op de stoep in Washington.

Ben ik nu ineens rechts als ik “ondernemersrisico” zeg? Jarenlang gaat het goed, dan spaar je voor als het een tijdje minder gaat. Bij de banken is er nog een reden om er geld in te steken: de gevolgen voor de consument zouden enorm zijn als het financiële stelsel instort. Dan steun je weliswaar wanbeleid, maar dat weegt niet op tegen de gevolgen. Die gevolgen zijn wel te overzien voor een Leaseplan of de projectontwikkelaars. Daar hoeft dus geen cent overheidssteun naartoe. Zeker als je bedenkt wat een moeite het bouwen de laatste jaren in onze gemeente heeft gekost vanwege de steeds maar stijgende bouwkosten. Waar is dat geld, heren?

Mijn vermoeden dat het niet bij deze acties zou blijven lijkt waarheid te worden:

Leraren in het voortgezet onderwijs leggen 19 november massaal het werk neer als er geen akkoord is bereikt.

Nu was ik er niet trots op dat ik afgelopen dinsdag niet heb gestaakt, maar me wel voorgenomen dat ik wel mee zou doen aan een vervolgactie. Dat zou dus de 19e kunnen worden.

Alleen… op woensdag sta ik niet voor de klas. Dat is mijn raadsdag. Ik zal trouw naar actiebijeenkomsten gaan, maar het enige dat ik uit staking kan doen is mijn lessen niet voorbereiden.

Hopelijk geven de werkgevers gewoon toe.

Overigens, gisteren een lollige column van Bert Wagendorp in de Volkskrant (helaas niet online beschikbar). Een paar quotes:

Toevallig maak ik de werkdruk in het onderwijs dagelijks van nabij mee – het lijkt wel of er elke avond een overbelaste minister binnenkomt met een loodgieterstas vol werkstukken en rapporten, maar het is een lerares Nederlands. Daar kan best 3 procent af, maar wat moet ik me daarbij voorstellen? Ik zou het niet weten.

Als bij ons op de krant de cao-onderhandelaar thuiskomt met -3 procent werkdruk, jonassen we hem trouwens zo het IJ in, die loser.

‘Niet doen! Ze wilden maar tot -2,5 procent gaan! Ik heb er -0,5 procent werkdruk extra uitgesleept door me keihard op te stellen en met stakingen te dreigen!’

Hoppa!

Van de komende acties zal in elk geval duidelijk gemaakt moeten worden waar het om gaat. Details als 3% werkdruk doen er dan niet toe. Het gaat om goed onderwijs tegen een redelijke beloning, zodat de kinderen goed onderwijs kunnen krijgen.

Vandaag werd er dus gestaakt. Een beetje dan, want de animo was niet groot. Overigens niet zo’n representatief artikel, omdat er vrijwel alleen directieleden aan het woord komen. Onze directie had zich al achter de VO-Raad geschaard, logisch dat die niet enthousiast worden van de actie.

Een aantal docenten van onze school is gelukkig wel gaan staken. Zoals gezegd had ik er de tijd niet voor. Sterker nog, vandaag was zo’n dag dat je om kwart over drie je eerste pauze hebt. Ja, dat was pas na mijn laatste uur. Tussendoor les gegeven, mee naar het museum geweest met een brugklas, zand- en kleipracticum gedaan met een klas, en voor een excursie zaken geregeld. Door het museum had ik geen pauze (ik moest daarna nog stencils kopiëren), en de andere pauzes gingen op aan vragen beantwoorden over werkstukken en toetsen, en met leerlingen praten. Allemaal zaken die er ook bij horen (en in het geval van gezellig kletsen de lekkere krenten in de pap zijn van je werk). Half 5 was ik zo ongeveer klaar.

Ik sta volledig achter de actie, ook al kon ik niet meedoen. En een dag als deze maakt weer duidelijk dat er wel iets moet gebeuren. Voor de kwaliteit van het onderwijs is het funest, want zodra je leuk wilt lesgeven, met gebruik van de middelen die we tegenwoordig tot onze beschikking hebben, ben je gewoon meer tijd kwijt.

Nu nog even die laatste boterham eten.

Het is alweer een tijdje geleden, maar nu zijn er weer ouderwets stakingen in het onderwijs. Vaak wordt het als laatste redmiddel gebruikt, want docent word je toch vooral vanuit een soort idealisme. En daar past het niet bij om waardevolle lessen uit te laten vallen. Je hebt de leerlingen ermee, en jezelf – de stof moet immers een andere keer ingehaald worden.

Als het dan ook nog lastig valt, in een week vlak voor de proefwerkweek waarin ik al een volle dag moet missen voor een raadsconferentie, houdt het gewoon op. Dat zou me voor een vijfdeklas een week kosten. Voor mij geen kleurig petje en sjaaltje. Ondanks mijn vakbondslidmaatschap laat ik deze staking maar even schieten.

Het doel is wel belangrijk: een betere beloning, voor minder lessendruk. Volgens sommigen valt die werkdruk wel mee, maar mijn ervaring is wel anders. Als je een beetje leuk les wilt geven, ben je veel meer uren kwijt dan je feitelijke taak. Ja, je hebt vakanties, maar die zijn vooral om bij te komen van de druk doordeweeks. In tegenstelling tot een kantoorbaantje moet je als docent elke les vol aan de bak. En dan nog heb je amper de tijd om elke leerling even de aandacht te geven die hij of zij verdient.

Van je pauze gaat standaard 5 minuten af, eer iedereen je lokaal uit is, of langer als leerlingen langskomen met vragen of gewoon voor de gezelligheid. Vervolgens snel heen en weer rennen voor een kop koffie, zwaaien naar de collega’s en weer volop aan de slag. In een tussenuur liggen er altijd wel kleine klusjes te wachten. Een lesje voorbereiden, kopiëerwerk, overlegje…

De ironie wil dus dat ik het te druk heb om te staken tegen de hoge werkdruk. En dat ondanks dat volgens onze directie bij ons op school de lestaak al rond de eis van de bond ligt. Ik zal nog wel proberen solidair te zijn ‘s middags, maar ach, gelukkig is het geen straf om toch lekker voor de klas te staan.

Bron: AOb

‘Als het alleen zou gaan om een steunbetuiging aan het principe van persvrijheid, dan had ik destijds inderdaad getekend. Dat zou ik ook nu nog doen, als ik nu nog voorzitter van Milieudefensie zou zijn’

Aldus minister Cramer over de gewraakte advertentie van Bluf!, waarin steun werd uitgesproken voor de actie om achtergehouden informatie over kerncentrales openbaar te maken. Ruim 20 jaar na dato wilde het blogcircuit, onder leiding van GeenCommentaar, een actie starten om persvrijheid te verdedigen, in de stijl van Bluf. Het doel: een advertentie in De Pers. Helaas vond De Pers de advertentie te politiek en werd deze niet geplaatst, tot grote ergernis. Onderstaand het persbericht dat daar vandaag over is verstuurd. Wil je de advertentie bestuderen en misschien zelfs tekenen, kijk dan op bluf2008.nl. Had ik misschien als Michel Clijmij moeten tekenen vanwege de toekomst?

Dagblad De Pers weigert advertentie weblog

Het Dagblad De Pers heeft gisteren tegen eerdere toezeggingen in een advertentie van het politieke weblog GeenCommentaar geweigerd omdat deze “te politiek getint” zou zijn. De advertentie leek uiterlijk op de befaamde Bluf!-advertentie uit 1986, die onlangs zoveel ophef veroorzaakte. In de advertentie riep GeenCommentaar, onder andere gesteund door de websites Sargasso, Davidrietveld.nl en Hiram.nl en door Fransisko van Jole, burgers op alsnog de Bluf! publicaties te steunen door te tekenen op www.bluf2008.nl. Daarnaast werden linkse en rechtse partijen én de media in de advertentie verweten niet duidelijker op te komen voor persvrijheid en vrijheid van meningsuiting.

De weigering van De Pers kwam als een schok voor GeenCommentaar, omdat er in de communicatie over de advertentie de afgelopen dagen nooit sprake was van enige terughoudendheid, ook niet na het voorleggen van de tekst. Pas na aanlevering van de laatste versie, na het verstrijken van hun eigen deadlines, liet De Pers weten de advertentie niet te willen accepteren. GeenCommentaar-hoofdredacteur Joost Berculo: “De mensen met wie ik overlegde waren net zo verbaasd als ik. Volgens hen is de advertentie door de hoofdredactie persoonlijk geschrapt. Waarom De Pers geen advertentie wil plaatsen waarin wordt opgeroepen tot meer persvrijheid is mij een raadsel”.

Over de verdere beweegredenen van De Pers wil Berculo niet speculeren: “Het is natuurlijk helemaal aan De Pers om te beslissen dat ze geen politiek getinte advertenties willen, al zal ze dat in verkiezingstijd een hoop inkomsten kosten. Het was alleen wel zo netjes geweest als ze ons dat maanden geleden, toen wij met het blad in zee gingen, hadden gemeld. Je kunt toch wel verwachten dat een politieke website met een politiek getinte advertentie aankomt.”

GeenCommentaar heeft een afspraak met De Pers, waarbij er advertentieruimte beschikbaar wordt gesteld in ruil voor het doorsturen van bezoekers naar de website van De Pers.

De tekst van de advertentie is te vinden op http://www.bluf2008.nl en de bijbehorende actie gaat gewoon door. Op die site kan vanaf vandaag getekend worden om de Bluf!-2008-actie te steunen. GeenCommentaar kijkt uit naar publicatiemogelijkheden in media die minder moeite hebben met de begrippen persvrijheid en vrijheid van meningsuiting dan De Pers.