Weblog van een postmaterialistisch raadslid over onderwijs, politiek, os/oss en vrije tijd.
Geinig filmpje op youtube om het eeuwige vooroordeel dat Amerikanen niks van aardrijkskunde weten te bevestigen.
It doesn’t matter where Tibet is to be, it matters what’s going on there. What matters is that people understand that California is the most powerfull state in the world.
Popularity: 40% [?]
[Advertentie]
14 juli
Net als gisteren rijden we over Palestijnse wegen, en komen we 2 checkpoints tegen voor we in Ramallah komen. De ID’s van onze Palestijnse begeleiders worden uitgebreid gecontroleerd. Een van de soldaten blijkt Arabisch te zijn. Voor onze begeleiders extra pijnlijk. Ze voelen zich als beesten behandeld, terwijl wij met onze Nederlandse paspoorten overal makkelijk langskomen. Het enige wat we hoeven te doen is het paspoort omhoog houden, de buitenkant is vaak genoeg. Alleen bij het eerste checkpoint moeten ze ook open en worden er een paar vragen gesteld.
Over een hobbelige weg komen we Ramallah binnen. Links van ons de muur, en door die muur krijgen de lokale Palestijnse autoriteiten geen toestemming de weg op te knappen. Steeds meer krijg je het gevoel dat wat de andere kant van het verhaal is, dat het nooit kan verklaren waarom Palestijnen zo vernederd moeten worden, hun hoop op vrede de enige strohalm die er is. De zelfmoordaanslagen keuren ze net zo hard af als de muur.
Bij de Palestinian Youth Association for Leadership and Rights Activation worden we hartelijk welkom geheten. Hier maken jongeren TV-programma’s en een krant voor Palestijnse jongeren. Zo hopen zij bij te dragen aan vrede en democratie. Journalistiek is hier moeilijk, niet alleen om wat Joris Luijendijk allemaal in zijn boek “Het zijn net mensen” aanhaalt, maar vooral omdat je als Palestijn niet kan gaan en staan waar je wilt.
Tussendoor gaan we met de groep de stad in, waar we een groep kinderen zien die voor een videoclip worden gefilmd. De tombe van Arafat is nog in aanbouw, en bij hoge uitzondering mogen we even het terrein op om te kijken. Ernaast staat het kantoor waar Arafat een paar jaar geleden werd belegerd door de Israeliers.
We krijgen verslagen te zien die zij hebben gemaakt van bijeenkomsten, onder andere in Den Haag. De documentairegroep, waar ik in zit, gaat overleggen met Pyalara over de plannen. Ze hebben hier hele sterke ideeën over hoe zij het zouden willen, maar dat lijkt ons niet de beste manier om het leven hier in beeld te brengen. Uiteindelijk krijgt ons groepje het voor elkaar ons idee, het gewone leven zoals dat hier ongewoon is, uit te werken en krijgen we een telefoonnummer van een Palestijn die onze hoofdpersoon wordt. Gelukkig bood hij zelf aan om bij een checkpoint te filmen, want na alle verhalen over vernederingen durf ik dat niet te vragen. Voor het in beeld brengen van het leven hier, de frustraties, de machteloosheid. Maar ook de hoop op een betere toekomst in vrede kunnen we in beeld brengen, door deze christelijke Palestijn met zijn islamitische vrienden op te nemen.
In Bethlehem is er ondertussen feest bij het Palestinian Heritage Centre, waar we ook Toine weer zien. Er wordt gezongen en gedanst in oude Palestijnse traditie, er is brood en koffie. De voertaal is Amerikaans Engels, want de meeste gasten zijn van de Bethlehem Association waar ook “onze oom”, de broer van Victor, lid van is. Op Toine’s weblog kan je er meer over lezen.
Ons gastgezin heeft al een paar keer gevraagd mee te gaan stappen. Nou ben ik geen stapper, maar dit wilde ik wel eens meemaken. Ook anderen in de groep hadden wel zin, en dus zaten we op zaterdagavond in de Cosmos. Daar gingen nog heel wat felle discussies aan vooraf, want er is ook nog La Casa. Voor ons was de Cosmos handiger, want die zit op amper 10 minuten lopen. Dus gingen we met de auto, op z’n Palestijns. Ik word nog steeds raar aangekeken als ik uit automatisme een gordel omdoe. Dat is toch niet nodig, insh’allah.
Uitgaan hier is anders dan in Nederland. Om te beginnen is er al nauwelijks een uitgaansleven. Voor de disco moet je bellen om een tafeltje te reserveren, en als jongen kom je er zonder meisje niet in. Het publiek is wat ouder, voornamelijk christelijk, en welgesteld. Entree is 7 euro, maar dat is samen met de drankjes nauwelijks betaalbaar voor de gewone Palestijn. Daarnaast is er niet zo’n uitgaanscultuur: veel ouders laten hun kinderen (vooral dochters) niet ’s avonds de stad ingaan. Eenmaal binnen zou je overal kunnen zijn afgezien van de Arabische hits die gedraaid worden tussen de Top 40 muziek door is het allemaal erg westers. Het gaat er allemaal zo bedaard aan toe dat ik ook maar even op de dansvloerga staan. Even alle zorgen vergeten. Net als alle andere dansende mensen om me heen. Even geen conflict aan je hoofd.
Popularity: 29% [?]
13 juli
Met ploppende oren zakken we af richting de Dode Zee, 400 meter beneden zeeniveau. Het bordje dat de zeespiegel aangeeft zijn we al een tijdje voorbij, het landschap verandert langzaam in een maanlandschap. Het is niet alleen een toeristisch uitje. Onderweg horen we weer veel verhalen over het leven hier. We komen langs de grootste nederzetting, en we rijden over een snelweg waar vanaf volgend jaar geen Palestijnen meer overheen mogen. De Palestijnen mogen nu al niet meer bij de Dode Zee komen. Bij een checkpoint vlakbij Jericho worden we door de soldaten welkom geheten in Israel.
Op het strand heb ik daarom een dubbel gevoel. Aan de ene kant lekker ontspannen zitten en drijven in de zee (op de bodem staan kan al bijna niet omdat je gewoon naar boven wordt gedrukt), aan de andere kant doet het pijn dat de mensen die ons zo hartelijk ontvangen hier niet mogen zijn, op wat in feite hun eigen grondgebied is. Zo is zelfs een relaxdag nog een leerzame ervaring waarbij je met je neus op de feiten wordt gedrukt.
Behalve ontspannen blijf ik toch ook aan het werk. De eerste ideeën voor de documentaire staan genoteerd, en ik kan het niet nalaten in de klei te wroeten om een paar mooie sedimentlagen mee te nemen. De zoutafzetting is te breekbaar en haalt het niet naar huis.
In de groep is een heel inburgeringsproces aan de gang en wordt keihard rifmuziek gedraaid. Ik heb de instantklassieker “Ayaw ayaw” al op mijn telefoon staan.
Ons gastgezin nodigt ons na het eten uit om naar een feestje van de Bethlehem Association te gaan. Palestijnen uit de diaspora komen van heel de wereld terug naar hun geboorteplaats Bethlehem. Eén van de hoogtepunten is het optreden van de Palestijns Amerikaanse comedian Maysoon. Ze is vrouw, maagd, moslim, spastisch en 30 jaar oud volgens haar eigen introductie. Ze is geweldig grappig, en ook voor ons zijn de grappen erg herkenbaar. Een Palestijnse man kan nog zo arm zijn, hij heeft altijd sigaretten en gel. Ze vertelde over haar reis naar Palestina vanaf het vliegveld bij New York: “so they see this shaking arab woman with crazy facial hair and a father who shouts Allah trying to board a plane to Israel”. Omdat op Ben Gurion Airport geen kerst wordt gevierd (omdat ze Joods zijn) heeft ze al haar spullen, tot aan elke sok, in kerstpapier ingepakt. Bij de controle wordt alles uitgepakt, zodat er toch nog een beetje kerst wordt gevierd. Als alles is uitgepakt en teruggestopt zegt ze “I don’t want any christmas presents, but give us back Jezus’ birthplace”. Voor haar stichting die gehandicapte kinderen helpt wordt 1000 dollar opgehaald. Na muziek en zang gaan we naar huis, het valt op dat voor middernacht al heel wat mensen zijn vertrokken. Het nachtleven is hier meer een avondleven.
Popularity: 26% [?]
Over een kloof tussen burger en politiek hoef je hier niet te klagen. De burgemeester wordt tijdens onze ontmoeting een paar keer onderbroken met telefoontjes. Een secretaresse was niet te zien. Dat kan te maken hebben met het feit dat al 3 maanden geen salarissen betaald konden worden. Hartelijk dank, wereld.
Als politicus was dit natuurlijk een interessant onderdeel. Een prille democratie, de enige in de Arabische wereld. In de gemeenteraad zitten 15 mensen. Per decreet is door de Palestijnse Autoriteit bepaald dat dit 8 christenen en 7 moslims zijn, om het christelijke karakter te bewaren. Vroeger woonden er bijna alleen maar christenen, nu is nog maar 1/3 van de bevolking christen. De 7 moslimzetels zijn verdeeld over Hamas (5), een Jihadpartij en een onafhankelijk lid. Aan de christelijke kant had de partij van de burgemeester 4 zetels. De raadsleden kiezen de burgemeester uit hun midden, en ook hier geldt een decreet dat voorschrijft dat de burgemeester een christen moet zijn. Omdat de burgemeester een katholiek is moet de loco een oosters-orthodox zijn. De burgemeester benadrukte dat de Palestijnen een seculiere staat willen, en dat in een religieus geinspireerde staat nooit een democratie kon zijn. Misschien wel vanwege al die decreten 
We kregen veel informatie, de burgemeester spreekt goed Engels en was ook duidelijk. Hij legde uit wat de gevolgen van de muur waren: minder toeristen, minder inkomsten omdat toeristen niet in Bethlehem slapen, en werkeloosheid omdat de Palestijnen die in Jeruzalem werkten daar nu niet meer kunnen komen. Ook de burgemeester kon alleen een permit krijgen omdat hij in de directie van het electriciteitsbedrijf in Jeruzalem zit, anders had hij net als de andere Palestijnen slechts bij uitzondering een permit kunnen krijgen. Ziek worden is wat dat betreft ook niet aan te raden: de goede ziekenhuizen liggen aan de andere kant, dus tijdverlies bij het checkpoint en je moet worden overgeladen daar.
Zoals gezegd, in al haar wijsheid hebben de EU en VS besloten geen geld te geven aan de democratisch gekozen regering van de Palestijnen. De stad kon nog een tijdje van banken lenen, maar sinds 3 maanden is het geld op. Van de PA komt er niets meer, en belasting brengt in de huidige omstandigheden weinig op. Toen de burgemeester dit vertelde leek hij ook even emotioneel te worden, een man die probeert de stad te besturen maar op zoveel punten wordt gefrustreerd door de bezetting, waar hij niets tegen kan doen. Er is weinig werk, de boeren kunnen niet naar hun land omdat dat aan de andere kant van de muur ligt. Zo is een derde van Bethlehem feitelijk afgepakt van de inwoners. Geen schadevergoeding, niets. En toch blijven deze mensen zeggen: wij willen in vrede leven met de verschillende geloven. Israel hoeft maar vrede te willen en te vertrekken uit de bezette gebieden, en het is klaar. In plaats daarvan bouwen ze nederzettingen, wegen Alleen Voor Joden, en worden mensenlevens kapot gemaakt.
Na dit indringende gesprek stonden de dames van de Women’s Group te popelen om met ons te praten. Een club vrouwen van zowel islamitische and christelijke achtergrond komt wekelijks bij elkaar om over religie en andere zaken te praten. Ze proberen ook zoveel mogelijk met Israeliers te doen, ondanks de moeilijkheden voor beide groepen om elkaar te ontmoeten. Ik vroeg nog hoe ze zouden reageren als hun kind de politiek in zou willen, omdat dat hier niet geheel zonder gevaar is. “Je houdt het niet tegen” was het antwoord, dus echt blij - nee.
Geen toekomstdroom
Met de jongerengroep ging het vooral over het leven als jongere hier, en hun toekomst. Voor Palestijnen is onderwijs enorm belangrijk, ze proberen zoveel en zo hoog mogelijk onderwijs te volgen. Vanwege de vele checkpoints, die soms dicht zijn, is het alleen niet handig om ergens anders te gaan studeren (huisvesting is duur - het prijsniveau hier ligt vrijwel even hoog als in Nederland, alleen de inkomens niet). Af en toe klimmen studenten op bepaalde plekken over de muur, met het risico neergeschoten te worden. Of je wordt overreden bij een checkpoint (na uren in de hete zon te hebben gestaan). Met de onzekere situatie zijn de toekomstdromen heel basic: een huis, kinderen, een baan. Vooral een baan, want er is bijna geen werk hier. Een van de jongeren zei “je kan hier niet dromen, je moet in de realiteit blijven”.
De maaltijd werd verzorgd door de vrouwengroep, waarbij ook een aantal van ons meehielpen. Het eten was heerlijk, ik kom niet slanker thuis. Dat komt voor sommigen goed uit, want niet iedereen heeft een gastgezin die zich veel kan veroorloven.
Ingeburgerd
Na een prachtige zonsondergang boven de bergen in Jordanie, die je vanaf hier kan zien, liepen we met onze buren naar huis. Toen voelde ik me helemaal ingeburgerd: overal kwamen we bekenden tegen waarmee we handenschudden, een praatje maken, die naar ons toeteren. Vrienden van Johnny, de jongste zoon, Youssef en wat vrienden, mensen uit de straat. Gastvrijheid staat hier zeer hoog in het vaandel. Zo zei iemand ook: hier zie je geen mensen op straat slapen. Als mensen op straat slapen, worden ze uitgenodigd in een huis. Ik vroeg ook nog aan een jongere wat over het probleem van emigratie, en of hij zou vertrekken als hij kon. Dat zou hij nooit doen, want hier weet hij dat er familie en vrienden zijn die hem helpen als het nodig is, en kan hij hun weer helpen. De enige manier om te overleven is door elkaar te steunen. Dat heb je niet in Europa of Noord-Amerika, dus hij zou niet gaan.
Hij vond het wel erg jammer dat ik niet gelovig was. Ik kon me dat van hem ook wel voorstellen, geloof is zo belangrijk hier, speelt zo’n grote rol in het leven van de mensen en bepaalt zo het straatbeeld, dat je als ongelovige wel erg opvalt. Maar zoals ook in de discussie in de vrouwengroep werd gezegd: het gaat niet om de religie, het gaat om de bezetting. Dat is het probleem.
Popularity: 34% [?]
zondag 8 juli
Op de opmerking dat ik naar Palestina zou gaan kwam behalve de vraag over veiligheid ook de vraag of ik het boek van Joris Luyendijk al had gelezen. Een week geleden had ik het uit. Het boek is niet alleen interessant, maar ook waar.
Een terugkerend punt is het probleem van informatieverzameling en het leven in een dictatuur. Het leven zonder vrijheid. Luyendijk kreeg het niet voor elkaar dat over te brengen als correspondent, wel een beetje in zijn boek. Maar dringt het door. Probeer eens aan iemand die nog nooit Spinazie heeft gegeten uit te leggen hoe dat smaakt. Zo is het om uit te leggen hoe het leven hier is.
Je voelt je vooral machteloos. Onderaan de 9 meter hoge muur ben je klein en onbetekenend. Voor ons als groep is dat nog relatief. Wij kunnen redelijk gemakkelijk door de checkpoints, Palestijnen niet. Je wereld is dan klein. Slechts weinigen krijgen een permit om naar Jeruzalem te gaan, ook het oostelijke deel op de bezette Westelijke Jordaanoever ligt namelijk aan de andere kant van de muur. Die permit is vaak maar een dag of paar dagen geldig, en wie zich misdraagt kan het vergeten. Misdragen doe je snel, en je voelt de angst bij de mensen die je spreekt. “you do as you’re told, or you get hit”.
“The Wall is everywhere”
Tot nu toe orienteerde ik me in buitenlandse steden op kerktorens, monumenten, mooie gebouwen. Hier doe je dat met de muur. Overal in Bethlehem en eraan vastliggende dorpjes kan je die wel zien. Het is hier net Berlijn. Een drukke straat is in tweeën gedeeld en is nu niet meer dan een smal achterafstraatje. De winkels en restaurants zijn dicht, de buurt doods. Bij wat vroeger een kruispunt was staat een huis. Het is aan 3 kanten omringd door de muur. Hier slapen ook groepsleden. Hen is geadviseerd niet te laat alleen naar buiten te gaan, of op het dakterras. Te gevaarlijk, er zijn al mensen neergeschoten.
Het meest indrukwekkende beeld was bij de school van UNRWA bij het vluchtelingenkamp. Hier gaan (klein)kinderen naar school van Palestijnen die in 1948 zijn gevlucht uit Israel, en nog steeds wachten tot ze terugmogen naar hun dorpen, hun huizen, hun land. Het schoolplein is omgeven door prikkeldraad, de muur en een wachttoren staan er pal naast. Zo groeien kinderen hier op, met een speelplek die meer lijkt op de luchtplaats van Alcatraz.
De middag besteedden we aan een tour rond Jeruzalem. Hier worden de verschillen duidelijk. De Joodse nederzettingen en West-Jeruzalem hebben mooie, schone en brede straten. De bezette gebieden, de Arabische wijken in Oost-Jeruzalem, zien er meer vervallen uit, straten worden niet onderhouden en vuil slingert rond. Deze wijken veranderen in ghetto’s, afgesloten van de rest van de bezette gebieden door de muur en een kring van nederzettingen. De wereld weet het, en laat het toe. Toch houden deze mensen hoop, ze geven niet op en doen hun verhaal over grote en kleine ongemakken van de bezetting, in de hoop dat het een verschil kan maken.
Aan het eind van de dag zijn we nog even Jeruzalem ingegaan. Buiten de oude stad in het Joodse deel is het een mix van Spanje en Amerika. Je merkt nauwelijks dat je in het Midden-Oosten bent. Compleet anders dan de hectische hoofdstraat van Bethlehem, waar we met de jongste zoon in ons gastgezin en zijn vrienden koffie dronken. Toeterende auto’s, mensen die een praatje maken, rondlopen - voor de Marokkaanse groepsleden heel bekend. Voor mij als Oosterwei-bewoner ook wel, maar niet op deze schaal.
De eerste volle dag was dus heftig, vol indrukken, maar waar er gelukkig ook gelachen kon worden met de Palestijnen. Spelen met kinderen, op pad met Johnny, ze zijn er niet onder te krijgen. Vrede is nog mogelijk - “there is hope. sadness too, but we have hope.”
Popularity: 27% [?]
We zijn teleurgesteld dat de minister kennelijk nog steeds op het standpunt staat dat de werking van de bij verkiezingen gebruikte software geheim moet zijn en dat hij zich niet wil vastleggen op enige toezegging dat verkiezingsuitslagen in de toekomst voor derden controleerbaar zijn. Ook met betrekking tot de veel te grote rol van bedrijven in het verkiezingsproces blijven de uitlatingen van de minister volstrekt vrijblijvend. Dit zijn voor ons de fundamentele vraagstukken die op tafel liggen, en waaraan de nu zo zichtbare problemen met betrekking tot beveiliging van het stemproces ondergeschikt zijn.
Zoals luisteraars ook al konden horen op Radio West vertrouw ook ik de stemcomputers nog niet. Controleerbaarheid is een absolute vereiste. “Zou er ooit gefraudeerd zijn?” werd mij gevraagd. Daar kon ik geen antwoord op geven. Er is immers niet te controleren of dat is gebeurd. De enige hertelling die een stemcomputer kan doen is het nog een keer printen van de uitslag. Zit jouw stem erbij? Geen idee. Nedap vindt dat we ons niet zo druk moeten maken, want het zijn immers de mensen die onbetrouwbaar zijn. Waarom ze dan niets doen om die mensen te weerhouden van frauderen, vertellen ze niet. Als het gaat om “wij vertrouwen mensen niet” moet je ervoor zorgen dat frauderen zo moeilijk mogelijk is, en je een onmogelijk aantal mensen nodig hebt om dat te doen. Bij stemmen met potlood is dat zo: om in een substantiëel deel van de stembureaus te frauderen is nogal wat mankracht nodig. Om met stemcomputers te frauderen zijn een paar omgekochte Nedap-medewerkers voldoende.
Wat ik eng vind is dat er gelijk wordt gezegd “ach, dat loopt zo’n vaart niet”, “wie zou nou willen frauderen?”, “wie zou nou met een scanner CDA stemmen willen detecteren?”. Met zulke stellingen wordt de kern van de zaak handig vermeden. We vragens ons ook niet af wie toch een terroristische aanslag op Nederland zou willen plegen. Dan gaan we ervan uit dat er mensen zijn die dat willen doen, en nemen maatregelen. Als iets mogelijk is moet je het proberen te voorkomen, omdat de wet nou eenmaal duidelijk is. Kennelijk zijn onze verkiezingen niet zo belangrijk, en kunnen die maatregelen wel even wachten. Er wordt wat gedaan om het allemaal veilig te laten lijken. Alle apparaten worden gecontroleerd (nog nooit eerder gedaan!), en krijgen een nieuwe chip. Dat is nog steeds een ding dat je eruit kan halen en vervangen, dus zoveel veiliger wordt het niet. Daarvoor is er een verzegeling. Dat je dat wel goed moet doen bewijst Black Box Voting. Een paar dollar en een minuut of 10 waren genoeg om de verzegeling ongemerkt te doorbreken en toegang te krijgen tot de software van een Amerikaanse stemcomputer.
Er komt wel een commissie die gaat kijken hoe het beter kan. Daar hebben we de 22e nog niets aan. Want hoe dan ook zal dan niet te controleren zijn of de uitslag legaal tot stand is gekomen. Als je er, net als ik, weinig vertrouwen in hebt, dan kan je beleefd protest aantekenen in het stemlokaal.
Ik ga lekker in Zoeterwoude stemmen. Dan weet ik in ieder geval dat mijn stem telt.
Popularity: 23% [?]
Dit jaar lijkt het eindelijk te gaan gebeuren: een Discworld film. Het boek Hogfather wordt verfilmd door de Engelse TV zender Sky One die het (uiteraard) met Kerst zal uitzenden. Terry Pratchett zelf speelt een kleine bijrol als speelgoedmaker, zoals ook te zien in de promotiefoto’s van de Discworld Calendar. Een andere bekende naam in de cast is die van Tony Robinson (Baldrick uit Blackadder).
Eerder zijn er plannen geweest om Mort en Good Omens te verfilmen. Mort liep vast omdat men het een geweldig verhaal vond, maar Death moest eruit… Voor de niet-lezers: het centrale karakter is Death, oftewel de Dood. Op de gebruikelijke humoristische wijze, maar daar was Amerika nog niet aan toe. Good Omens is nog steeds in de voorbereidingsfase, niet vreemd aangezien de regisseur Terry Gilliam is. Die wil nog wel eens over budget gaan en dat schiet niet op als je sponsoren zoekt. De aanhoudende problemen rond Discworld films leverden het volgende citaat van Pratchett op (Neil is Neil Gaiman, co-auteur van Good Omens):
The difference between me and Neil in our attitude to movie projects is
that he doesn’t believe they’re going to happen until he’s sitting in
his seat eating popcorn, and I don’t believe they’re going to happen.
Ondertussen zijn er tekenfilms gemaakt van Wyrd Sisters en Soul Music, en was Johnny and the Bomb afgelopen jaar als 3-delige serie op de BBC. En nu dus Hogfather. Ik ben heel benieuwd, kan haast niet wachten.
Popularity: 24% [?]
“Sky marshals die passagier doodschoten niet vervolgd”. Oftewel: een verdachte beweging in een vliegtuig in Amerika en je bent je leven niet zeker. Wilt u uw terrorisme door de staat of door fundamentalisten verzorgd hebben?
Popularity: 16% [?]
Wees fair, geef Michel een ster
Elke dag kan je op Planeet GroenLinks je waardering uitspreken door sterren (maximaal 3) te geven aan je favoriete blog(s).
Wortels waren paars, tot Hollands patriotten ze oranje gingen kweken - en 100 andere dingen die we nog niet wisten.
- #Meest briljante kerst/nieuwjaarswens tot nu toe ontvangen! Met dank aan Gouda's 50+ Partij, ongetwijfeld in een spectaculaire move om Leukste Raadslid te worden.
Loading ...
Laatste reacties