Autorijden is stom. Simpel. Het vervuilt, kost veel ruimte, en levert herrie en landschapsvervuiling op. Desondanks heeft VROM het in z’n hoofd gehaald dat autorijden leuk en anti-stress moet zijn. Er komen dus negen “snelwegpanorama’s”, onder de noemer Zicht op Mooi Nederland.

Een idioter plan heb ik haast niet gehoord. Ten eerste al het idee dat het uitzicht vanaf de snelweg mooi moet zijn. Nu kan ik dat voor een deel wel ondersteunen, en ik denk dat het genoeg is om Bodegraven langs de A12 aan te halen. Wat een industriële golfplaten treurigheid is dat. Maar waarom zou je een mooi uitzicht vanaf de snelweg moeten hebben? Dat is hetzelfde als een communistisch-betonnen flat in een historische binnenstad: het uitzicht is mooi, maar het ding zelf de ultieme lelijkheid.

Ten tweede was VROM ook wat selectief:

Maar toch: soms geeft de meedenkende burger domweg het verkeerde antwoord. Veel burgers, zo constateert het plan, waarderen het uitzicht op het Veluwebos. Helemaal fout, zo blijkt. De Veluwe mag dan wel Nationaal Landschap zijn, maar een snelwegpanorama is een ‘uitzicht op open landschap’, weet VROM beter.

Tsja, wat weet de burger nou van een mooi uitzicht?

Na de ochtenddiscussie met mevrouw Klijmij weten we het. Ik wil hierbij pleiten voor fietspanorama’s. Als je door Nederland fietst moet je een mooi uitzicht hebben, of dat nou op bossen of het open veenweidelandschap is. Dat betekent ook dat snelwegen aan het oog en oor moeten worden onttrokken. Bomen ervoor of weghalen dus. Het is toch belachelijk dat er straks langs de A12 wel een snelwegpanorama komt, maar dat je als fietser in het Reeuwijkse Plassengebied haast niet kan ontkomen aan diezelfde A12 op de achtergrond?

Het wordt tijd dat de prioriteiten eens definitief worden omgegooid. Autorijden hoort duur en stom te zijn. Het mooie uitzicht moet worden voorbehouden aan hen die dat uitzicht niet op datzelfde moment vervuilen.

Stomme milieumensen!

Vorig jaar was een mooi moment in de raad. Met het mobiliteitsplan werd vastgelegd dat fiets en voetganger prioriteit moesten krijgen binnen de stad. Van buiten de stad het openbaar vervoer. Met het Mobiliteitsplan en het actieplan Gouda Fietst Nog Beter Door zou Gouda weer op de kaart komen te staan als fietsstad. Wie weet levert dat ook blije fietsen op.
Onbegrijpelijk is het dan dat het CDA, met nota bene een ambitieuze milieuwethouder, daar nu ineens verandering in wil brengen. Terwijl er nog nauwelijks iets is verbeterd voor de prioriteitsgroepen fietsers, voetgangers en OV-reizigers wil het CDA vooral de auto voorrang geven:

De fractie kreeg veel steun van de leden om haast te maken met het oplossen van de parkeerproblemen in de stad. De binnenstad heeft economisch te lijden van het gebrek aan parkeerruimte. Het wordt tijd om haast te maken met het parkeerdek op het Schouwburgplein. Ook moet worden nagegaan of particuliere investeerders geïnteresseerd zijn in het exploiteren van commerciële parkeergarages in Gouda.

De fractie (en de CDA-leden) gaan hier op verschillende punten de mist in. Ten eerste het misverstand dat bereikbaarheid gelijk staat aan autobereikbaarheid. Nee dus. Als de binnenstad al economisch te lijden heeft (de huurprijzen liggen hoog in de Kleiweg, een signaal dat er meer vraag dan aanbod is), dan is dat ook door de gebrekkige bereikbaarheid per fiets. Wie van boven het spoor komt moet eerst al het Plesmanplein (stoplichten) en Kleiwegplein (stoplichten) over, en vervolgens een tijdlang op zoek naar een plek om te stallen. En dan hopen dat je fiets niet door een ander wordt meegenomen. En daarbij om de auto’s heen laveren die naar de parkeergarage rijden. Wil je een bereikbare binnenstad, dan moet de prioriteit liggen bij veilige en snelle routes naar de binnenstad, en voldoende (bewaakte) stallingsruimte in de stad zelf.

De tweede fout is direct je hoop vestigen op particuliere investeerders. Dat kan namelijk maar op één voorwaarde werken, en dat is dat ze geen zeggenschap krijgen over tarieven. Immers, we moeten als gemeente kunnen sturen op wie waar kan parkeren, en tarieven helpen daar het meeste bij. Zonder een goede grip op dat soort zaken is het moeilijk om een situatie te bereiken waarbij je als gemeente in de hand hebt hoe mensen naar de stad gaan. De meest gezonde en milieuvriendelijke wagen is de benenwagen, gevolgd door fiets en (schone) bus.

We zullen ons ook moeten realiseren dat de schaal van de Goudse binnenstad niet past bij veel autoverkeer. Nadat het parkeerdek bij Klein Amerika is gerealiseerd zit het gebied wel zo’n beetje aan haar tax qua hoeveelheid autoverkeer. Dan moet je aan andere oplossingen gaan denken, zoals transferia aan de rand van de stad en/of het doortrekken van de RijnGouweLijn langs de singels, om zo autoverkeer ver buiten de stad te houden. De binnenstad kan dan autoluw tot autovrij worden, en als dat niet economisch aantrekkelijk is vanuit toeristisch- en funshopperspectief, dan weet ik het ook niet meer.

Het heeft even geduurd, excuses. Gouda was even niet op de hoogte van het politieke spel, zoals ik pijnlijk merkte toen ik de digitaal ondergedoken CB te G tegen het lijf fietste vrijdag (of mag ik je naam nog noemen?).

Het was een lange, maar desondanks niet zo heel spectaculaire vergadering. Er was voldoende tijd voor sommigen om even een sudoku te maken tussendoor (foto). Het begon met een rapport van de rekenkamer over subsidieverstrekking (eigenlijk gaat het wel goed, maar toch ook weer niet). Dit kwam later in de echte raadsvergadering nog terug bij het besluit om enkele onrechtmatig tot stand gekomen subsidies (bijvoorbeeld doordat de aanvraag te laat was ingediend) alsnog te verstrekken. Het hoe, wat en hoeveel geld was in een vertrouwelijke memo uitgelegd, wat Dirk Barth nog noopte tot alweer een prachtig citaat, toen hij over die memo begon: “Voorzitter, ik hoop niet dat u aangifte doet vanwege het smijten met staatsgeheimen”. Het blijft wel lastig: mag je überhaupt het bestaan van een vertrouwelijk document erkennen?

Van onze amendementen werd er 1 (net) niet, en 1 wel aangenomen. Er waren wel weer heel wat moties en amendementen, het wordt wat levendiger in de raad vergeleken met vorig jaar. Ook leuk om te zien dat de PvdA ook wat oppositionele trekjes begint te krijgen, met een amendement dat “het college op de knieën dwong”. Gratis trouwen blijft daarmee voor iedereen in Gouda in het stadhuis mogelijk. Het werd ook niet zo handig verdedigd door het college: je moet natuurlijk niet zeggen dat het maar om een kleine groep gaat – als het er 10 per jaar zijn, dan vallen de extra kosten dus erg mee. Het werd niet unaniem aangenomen, maar wel met een enorme meerderheid.

Opvallend detail was de enorme greep die de VVD in de stadskas wilde doen. Is dat nou die financiëel degelijke partij? Zodra het om zielige parkeerders gaat maakt geld in elk geval niet meer uit. Jammer dat, ondanks dat ze af en toe wel iets groens of sociaals roepen, die partij toch nog steeds als het puntje bij paaltje komt de verkeerde dingen steunt. Bereikbaarheid is meer dan autobereikbaarheid! Het geld is bovendien nodig, want zoals wethouder Harro Jansen zo mooi zei: “we willen vooruit met parkeren”.

Aan het slot heb ik de prijzen uitgereikt aan Fred de Wit en Dirk Barth als “leukste raadsleden”. Het was bijna 11 uur, sluitingstijd dus, maar Dirk Barth nam zijn tijd voor een prachtige acceptatiespeech. Hij ging er echt voor staan, en zowaar verdween de “eeh”. Een verdiende winnaar. Ook Fred nam de prijs met verve in ontvangst, hoewel hij wel een opzichtige poging deed ook volgend jaar te winnen, door zich te profileren als “niet-collegepartij” in plaats van oppositie, op die manier een geheel eigen categorie creërend.

De slotwoorden van de burgemeester, vooral een opsomming van wat we allemaal voor nota’s hadden vastgesteld, waren wat droger van toon. Hij had wel een kadootje voor iedereen: het bronzen stadsspeldje, de nieuwe decoratie voor leukste ambtenaren (allemaal dus). “Het huisje”, zoals de griffier het de dag erop noemde. Toch jammer, om direct geconfronteerd te worden met een doosje waar “Schoonhovense traditie” op staat…

16 juli

Na alle verhalen die we hebben gehoord en plaatsen die we hebben gezocht moesten we zelf de handen uit de mouwen steken. Vandaag waren de workshops fotografie, documentaire, en het opknapproject. De fotografen gingen op pad in het vluchtelingenkamp, de opknapper gingen in de tuin aan de slag, en wij gingen op verschillende plaatsen de documentaire opnemen.

Vanwege de gebeurtenissen van gisteren besloten we om onze islamitische moslimgids in de documentaire te verwerken. Met hem gingen we vlak bij het Peace House een interview opnemen over gisteren en zijn leven hier. Dat was een indrukwekkend verhaal: op zijn 16e de gevangenis in, waar zelfs kinderen van 14 en oude mensen van 70 opgesloten zitten. We hadden het ook over zijn toekomstdromen, zijn hoop op vrede, het leven hier. Dat alles met die verschrikkelijke muur op de achtergrond, op een plek die ooit bruiste: een drukke weg met restaurants en winkeltjes. Nu een achterafsteegje, en een huis dat aan 3 kanten omringd is door de muur.

De tweede halte was het werk van Osama, onze hoofdpersoon. Hij is christen (veel christenen hebben arabische en islamitische namen) en werkt als journalist. Dat is lastig werk, omdat checkpoints je enorm vertragen of zelfs helemaal dicht zijn. Hij is daarmee ook iemand die het verhaal van vele Palestijnen vertegenwoordigt. Op zijn werk hebben we wat stukjes geschoten van zijn bureau, en in de radiostudio.

In de middag filmden we de scene waarin beide hoofdpersonen zich voorstellen. Dat ging nog lastig, want door de manier van filmen moest het allemaal in 1 keer goed erop staan. Maar de ene keer vergat de een te zeggen of hij werkte of studeerde, dan vergat de ander zijn religie te noemen, of gingen ze lopen dollen en draaiden ze hun religies om. Zo waren we uiteindelijk bijna een uur bezig in de volle namiddagzon om het goed te krijgen. Hopelijk zien we het vele werk straks terug in de documentaire. Zaterdag gaan we nog een paar scenes schieten met Osama, in zijn huis, bij de muur, en bij een checkpoint waar hij niet door mag.

Tussendoor zaten we in het Peace House, waar een van de Palestijnen druk bezig was Nederlands te leren. Hij vroeg allerlei zinnen en schreef ze fonetisch in het Arabisch op. Als hij zijn aantekeningen mee mag nemen de gevangenis in kan hij daar verder oefenen. Als afscheidskado hebben we hem een t-shirt gegeven met al onze handen en namen erop. Voor we werden opgehaald was er nog even wat tijd om te zingen en dansen.

De avond eindigde in een zwarte stemming toen het nieuws uit Nederland kwam dat de zus van Brahim een auto-ongeluk heeft gehad in Spanje. Een deel van de groep kwam terug naar het Peace House, waar iedereen vooral sprakeloos erbij stond. De leiding was ondertussen druk bezig alles met de verzekering te regelen zodat Brahim zo snel mogelijk bij zijn familie kon zijn. De kans is groot dat zijn zus zal overlijden aan de gevolgen van het ongeluk.

Op dinsdag gaan de andere moslims voor hem en zijn zus bidden in de Al Aqsa moskee. Ik ben niet gelovig, maar hoop wel dat het helpt.

14 juli

Net als gisteren rijden we over Palestijnse wegen, en komen we 2 checkpoints tegen voor we in Ramallah komen. De ID’s van onze Palestijnse begeleiders worden uitgebreid gecontroleerd. Een van de soldaten blijkt Arabisch te zijn. Voor onze begeleiders extra pijnlijk. Ze voelen zich als beesten behandeld, terwijl wij met onze Nederlandse paspoorten overal makkelijk langskomen. Het enige wat we hoeven te doen is het paspoort omhoog houden, de buitenkant is vaak genoeg. Alleen bij het eerste checkpoint moeten ze ook open en worden er een paar vragen gesteld.

Over een hobbelige weg komen we Ramallah binnen. Links van ons de muur, en door die muur krijgen de lokale Palestijnse autoriteiten geen toestemming de weg op te knappen. Steeds meer krijg je het gevoel dat wat de andere kant van het verhaal is, dat het nooit kan verklaren waarom Palestijnen zo vernederd moeten worden, hun hoop op vrede de enige strohalm die er is. De zelfmoordaanslagen keuren ze net zo hard af als de muur.

Bij de Palestinian Youth Association for Leadership and Rights Activation worden we hartelijk welkom geheten. Hier maken jongeren TV-programma’s en een krant voor Palestijnse jongeren. Zo hopen zij bij te dragen aan vrede en democratie. Journalistiek is hier moeilijk, niet alleen om wat Joris Luijendijk allemaal in zijn boek “Het zijn net mensen” aanhaalt, maar vooral omdat je als Palestijn niet kan gaan en staan waar je wilt.

Tussendoor gaan we met de groep de stad in, waar we een groep kinderen zien die voor een videoclip worden gefilmd. De tombe van Arafat is nog in aanbouw, en bij hoge uitzondering mogen we even het terrein op om te kijken. Ernaast staat het kantoor waar Arafat een paar jaar geleden werd belegerd door de Israeliers.

We krijgen verslagen te zien die zij hebben gemaakt van bijeenkomsten, onder andere in Den Haag. De documentairegroep, waar ik in zit, gaat overleggen met Pyalara over de plannen. Ze hebben hier hele sterke ideeën over hoe zij het zouden willen, maar dat lijkt ons niet de beste manier om het leven hier in beeld te brengen. Uiteindelijk krijgt ons groepje het voor elkaar ons idee, het gewone leven zoals dat hier ongewoon is, uit te werken en krijgen we een telefoonnummer van een Palestijn die onze hoofdpersoon wordt. Gelukkig bood hij zelf aan om bij een checkpoint te filmen, want na alle verhalen over vernederingen durf ik dat niet te vragen. Voor het in beeld brengen van het leven hier, de frustraties, de machteloosheid. Maar ook de hoop op een betere toekomst in vrede kunnen we in beeld brengen, door deze christelijke Palestijn met zijn islamitische vrienden op te nemen.

In Bethlehem is er ondertussen feest  bij het Palestinian Heritage Centre, waar we ook Toine weer zien. Er wordt gezongen en gedanst in oude Palestijnse traditie, er is brood en koffie. De voertaal is Amerikaans Engels, want de meeste gasten zijn van de Bethlehem Association waar ook “onze oom”, de broer van Victor, lid van is. Op Toine’s weblog kan je er meer over lezen.

Ons gastgezin heeft al een paar keer gevraagd mee te gaan stappen. Nou ben ik geen stapper, maar dit wilde ik wel eens meemaken. Ook anderen in de groep hadden wel zin, en dus zaten we op zaterdagavond in de Cosmos. Daar gingen nog heel wat felle discussies aan vooraf, want er is ook nog La Casa. Voor ons was de Cosmos handiger, want die zit op amper 10 minuten lopen. Dus gingen we met de auto, op z’n Palestijns. Ik word nog steeds raar aangekeken als ik uit automatisme een gordel omdoe. Dat is toch niet nodig, insh’allah.

Uitgaan hier is anders dan in Nederland. Om te beginnen is er al nauwelijks een uitgaansleven. Voor de disco moet je bellen om een tafeltje te reserveren, en als jongen kom je er zonder meisje niet in. Het publiek is wat ouder, voornamelijk christelijk, en welgesteld. Entree is 7 euro, maar dat is samen met de drankjes nauwelijks betaalbaar voor de gewone Palestijn. Daarnaast is er niet zo’n uitgaanscultuur: veel ouders laten hun kinderen (vooral dochters) niet ‘s avonds de stad ingaan. Eenmaal binnen zou je overal kunnen zijn afgezien van de Arabische hits die gedraaid worden tussen de Top 40 muziek door is het allemaal erg westers. Het gaat er allemaal zo bedaard aan toe dat ik ook maar even op de dansvloerga staan. Even alle zorgen vergeten. Net als alle andere dansende mensen om me heen. Even geen conflict aan je hoofd.

11 juli 

Over een kloof tussen burger en politiek hoef je hier niet te klagen. De burgemeester wordt tijdens onze ontmoeting een paar keer onderbroken met telefoontjes. Een secretaresse was niet te zien. Dat kan te maken hebben met het feit dat al 3 maanden geen salarissen betaald konden worden. Hartelijk dank, wereld.

Als politicus was dit natuurlijk een interessant onderdeel. Een prille democratie, de enige in de Arabische wereld. In de gemeenteraad zitten 15 mensen. Per decreet is door de Palestijnse Autoriteit bepaald dat dit 8 christenen en 7 moslims zijn, om het christelijke karakter te bewaren. Vroeger woonden er bijna alleen maar christenen, nu is nog maar 1/3 van de bevolking christen. De 7 moslimzetels zijn verdeeld over Hamas (5), een Jihadpartij en een onafhankelijk lid. Aan de christelijke kant had de partij van de burgemeester 4 zetels. De raadsleden kiezen de burgemeester uit hun midden, en ook hier geldt een decreet dat voorschrijft dat de burgemeester een christen moet zijn. Omdat de burgemeester een katholiek is moet de loco een oosters-orthodox zijn. De burgemeester benadrukte dat de Palestijnen een seculiere staat willen, en dat in een religieus geinspireerde staat nooit een democratie kon zijn. Misschien wel vanwege al die decreten

We kregen veel informatie, de burgemeester spreekt goed Engels en was ook duidelijk. Hij legde uit wat de gevolgen van de muur waren: minder toeristen, minder inkomsten omdat toeristen niet in Bethlehem slapen, en werkeloosheid omdat de Palestijnen die in Jeruzalem werkten daar nu niet meer kunnen komen. Ook de burgemeester kon alleen een permit krijgen omdat hij in de directie van het electriciteitsbedrijf in Jeruzalem zit, anders had hij net als de andere Palestijnen slechts bij uitzondering een permit kunnen krijgen. Ziek worden is wat dat betreft ook niet aan te raden: de goede ziekenhuizen liggen aan de andere kant, dus tijdverlies bij het checkpoint en je moet worden overgeladen daar.

Zoals gezegd, in al haar wijsheid hebben de EU en VS besloten geen geld te geven aan de democratisch gekozen regering van de Palestijnen. De stad kon nog een tijdje van banken lenen, maar sinds 3 maanden is het geld op. Van de PA komt er niets meer, en belasting brengt in de huidige omstandigheden weinig op. Toen de burgemeester dit vertelde leek hij ook even emotioneel te worden, een man die probeert de stad te besturen maar op zoveel punten wordt gefrustreerd door de bezetting, waar hij niets tegen kan doen. Er is weinig werk, de boeren kunnen niet naar hun land omdat dat aan de andere kant van de muur ligt. Zo is een derde van Bethlehem feitelijk afgepakt van de inwoners. Geen schadevergoeding, niets. En toch blijven deze mensen zeggen: wij willen in vrede leven met de verschillende geloven. Israel hoeft maar vrede te willen en te vertrekken uit de bezette gebieden, en het is klaar. In plaats daarvan bouwen ze nederzettingen, wegen Alleen Voor Joden, en worden mensenlevens kapot gemaakt.

Na dit indringende gesprek stonden de dames van de Women’s Group te popelen om met ons te praten. Een club vrouwen van zowel islamitische and christelijke achtergrond komt wekelijks bij elkaar om over religie en andere zaken te praten. Ze proberen ook zoveel mogelijk met Israeliers te doen, ondanks de moeilijkheden voor beide groepen om elkaar te ontmoeten. Ik vroeg nog hoe ze zouden reageren als hun kind de politiek in zou willen, omdat dat hier niet geheel zonder gevaar is. “Je houdt het niet tegen” was het antwoord, dus echt blij – nee.

Geen toekomstdroom
Met de jongerengroep ging het vooral over het leven als jongere hier, en hun toekomst. Voor Palestijnen is onderwijs enorm belangrijk, ze proberen zoveel en zo hoog mogelijk onderwijs te volgen. Vanwege de vele checkpoints, die soms dicht zijn, is het alleen niet handig om ergens anders te gaan studeren (huisvesting is duur – het prijsniveau hier ligt vrijwel even hoog als in Nederland, alleen de inkomens niet). Af en toe klimmen studenten op bepaalde plekken over de muur, met het risico neergeschoten te worden. Of je wordt overreden bij een checkpoint (na uren in de hete zon te hebben gestaan). Met de onzekere situatie zijn de toekomstdromen heel basic: een huis, kinderen, een baan. Vooral een baan, want er is bijna geen werk hier. Een van de jongeren zei “je kan hier niet dromen, je moet in de realiteit blijven”.

De maaltijd werd verzorgd door de vrouwengroep, waarbij ook een aantal van ons meehielpen. Het eten was heerlijk, ik kom niet slanker thuis. Dat komt voor sommigen goed uit, want niet iedereen heeft een gastgezin die zich veel kan veroorloven.

Ingeburgerd
Na een prachtige zonsondergang boven de bergen in Jordanie, die je vanaf hier kan zien, liepen we met onze buren naar huis. Toen voelde ik me helemaal ingeburgerd: overal kwamen we bekenden tegen waarmee we handenschudden, een praatje maken, die naar ons toeteren. Vrienden van Johnny, de jongste zoon, Youssef en wat vrienden, mensen uit de straat. Gastvrijheid staat hier zeer hoog in het vaandel. Zo zei iemand ook: hier zie je geen mensen op straat slapen. Als mensen op straat slapen, worden ze uitgenodigd in een huis. Ik vroeg ook nog aan een jongere wat over het probleem van emigratie, en of hij zou vertrekken als hij kon. Dat zou hij nooit doen, want hier weet hij dat er familie en vrienden zijn die hem helpen als het nodig is, en kan hij hun weer helpen. De enige manier om te overleven is door elkaar te steunen. Dat heb je niet in Europa of Noord-Amerika, dus hij zou niet gaan.

Hij vond het wel erg jammer dat ik niet gelovig was. Ik kon me dat van hem ook wel voorstellen, geloof is zo belangrijk hier,  speelt zo’n grote rol in het leven van de mensen en bepaalt zo het straatbeeld, dat je als ongelovige wel erg opvalt. Maar zoals ook in de discussie in de vrouwengroep werd gezegd: het gaat niet om de religie, het gaat om de bezetting. Dat is het probleem.

10 juli

De dag begon met schapen. En een geit. Op de parkeerplaats waar we werden afgezet stond een schapenhoeder met zijn kudde. Aan de andere kant staat Bethlehem University.

Vandaag was vooral touristisch-historisch-cultureel. De oude stad van Jeruzalem stond op het programma. Dat betekent een checkpoint passeren, en daarom was ik als excuusnederlander voorin gaan zitten zodat de soldaten niet zo zouden schrikken van allemaal Arabische hoofden. Het zwaaien met paspoorten was genoeg, en dat kwam goed uit want dit keer stond er een rijtje auto’s te wachten. Voor ons werd een auto teruggestuurd. Waar iedereen vroeger makkelijk heen en weer ging op de Westbank, naar Jeruzalem en naar Israel, is dat nu nauwelijks nog mogelijk.

In Jeruzalem gaat alles duizenden jaren terug. Overal vind je geschiedenis en religie. We hebben alle belangrijke heiligdommen bezocht: de Al Aqsa en Rotskoepel moskee, de Klaagmuur (met keppeltje, het meest religieuze dat ik ooit heb gedaan) en de Heilige Grafkerk waar Jezus was gekruisigd en begraven. Indrukwekkend allemaal. De sfeer in de stad, met typisch Arabische straatjes vol winkeltjes en mensen is erg gezellig. We hebben gegeten in een Armeens restaurant, wat onze gastvrouw leuk vond als Armeense toen ik dat bij thuiskomst vertelde. Haar grootvader is nog met haar van Turkije naar Bethlehem gelopen in de tijd van de genocide.

Het hele gebied is doordrenkt van religie. Dat gaat soms goed, soms niet. Vanuit de Palestijnen is de boodschap: wij willen in vrede leven, ongeacht religie. Veel Palestijnen willen ook een echte democratie, niet een staat gebaseerd op religie. Dat zullen ook veel Israeliers vinden, maar die hebben we nog weinig gesproken. Ook daar zitten fundamentalisten. Zo weigerde een orthodoxe jood de weg te wijzen naar de moskee voor een van onze groepsleden, omdat hij moslim was. Hij nam het volwassen op en kon vooral lachen om zoveel starheid. Maar het gebeurt wel.

Thuis ook weer veel gepraat over de situatie. Bij het zien van het programma van morgen reageerde de gastvrouw vrij fel. De discussie over verhoudingen tussen christenen en moslims vond ze niet nodig: dat was niet het probleem hier. Het probleem is de bezetting.

zondag 8 juli 

Op de opmerking dat ik naar Palestina zou gaan kwam behalve de vraag over veiligheid ook de vraag of ik het boek van Joris Luyendijk al had gelezen. Een week geleden had ik het uit. Het boek is niet alleen interessant, maar ook waar.

Een terugkerend punt is het probleem van informatieverzameling en het leven in een dictatuur. Het leven zonder vrijheid. Luyendijk kreeg het niet voor elkaar dat over te brengen als correspondent, wel een beetje in zijn boek. Maar dringt het door. Probeer eens aan iemand die nog nooit Spinazie heeft gegeten uit te leggen hoe dat smaakt. Zo is het om uit te leggen hoe het leven hier is.

Je voelt je vooral machteloos. Onderaan de 9 meter hoge muur ben je klein en onbetekenend. Voor ons als groep is dat nog relatief. Wij kunnen redelijk gemakkelijk door de checkpoints, Palestijnen niet. Je wereld is dan klein. Slechts weinigen krijgen een permit om naar Jeruzalem te gaan, ook het oostelijke deel op de bezette Westelijke Jordaanoever ligt namelijk aan de andere kant van de muur. Die permit is vaak maar een dag of paar dagen geldig, en wie zich misdraagt kan het vergeten. Misdragen doe je snel, en je voelt de angst bij de mensen die je spreekt. “you do as you’re told, or you get hit”.

“The Wall is everywhere”
Tot nu toe orienteerde ik me in buitenlandse steden op kerktorens, monumenten, mooie gebouwen. Hier doe je dat met de muur. Overal in Bethlehem en eraan vastliggende dorpjes kan je die wel zien. Het is hier net Berlijn. Een drukke straat is in tweeën gedeeld en is nu niet meer dan een smal achterafstraatje. De winkels en restaurants zijn dicht, de buurt doods. Bij wat vroeger een kruispunt was staat een huis. Het is aan 3 kanten omringd door de muur. Hier slapen ook groepsleden. Hen is geadviseerd niet te laat alleen naar buiten te gaan, of op het dakterras. Te gevaarlijk, er zijn al mensen neergeschoten.

Het meest indrukwekkende beeld was bij de school van UNRWA bij het vluchtelingenkamp. Hier gaan (klein)kinderen naar school van Palestijnen die in 1948 zijn gevlucht uit Israel, en nog steeds wachten tot ze terugmogen naar hun dorpen, hun huizen, hun land. Het schoolplein is omgeven door prikkeldraad, de muur en een wachttoren staan er pal naast. Zo groeien kinderen hier op, met een speelplek die meer lijkt op de luchtplaats van Alcatraz.

De middag besteedden we aan een tour rond Jeruzalem. Hier worden de verschillen duidelijk. De Joodse nederzettingen en West-Jeruzalem hebben mooie, schone en brede straten. De bezette gebieden, de Arabische wijken in Oost-Jeruzalem, zien er meer vervallen uit, straten worden niet onderhouden en vuil slingert rond. Deze wijken veranderen in ghetto’s, afgesloten van de rest van de bezette gebieden door de muur en een kring van nederzettingen. De wereld weet het, en laat het toe. Toch houden deze mensen hoop, ze geven niet op en doen hun verhaal over grote en kleine ongemakken van de bezetting, in de hoop dat het een verschil kan maken.

Aan het eind van de dag zijn we nog even Jeruzalem ingegaan. Buiten de oude stad in het Joodse deel is het een mix van Spanje en Amerika. Je merkt nauwelijks dat je in het Midden-Oosten bent. Compleet anders dan de hectische hoofdstraat van Bethlehem, waar we met de jongste zoon in ons gastgezin en zijn vrienden koffie dronken. Toeterende auto’s, mensen die een praatje maken, rondlopen – voor de Marokkaanse groepsleden heel bekend. Voor mij als Oosterwei-bewoner ook wel, maar niet op deze schaal.

De eerste volle dag was dus heftig, vol indrukken, maar waar er gelukkig ook gelachen kon worden met de Palestijnen. Spelen met kinderen, op pad met Johnny, ze zijn er niet onder te krijgen. Vrede is nog mogelijk – “there is hope. sadness too, but we have hope.”

Elke maand is er in de Goudse Post op de gemeentepagina het Politiek Podium. Alle fracties reageren op een stelling van een van die fracties. Dit keer mocht het CDA de stelling bedenken, en die is: “Vijf coffeeshops in Gouda is te veel.”

Het gekke is dat we op andere vlakken niet zo snel zeggen dat het teveel is. Hebben we teveel cafés in Gouda? Als ik om me heen luister niet. Maar het zijn er veel meer dan 5, en dat terwijl we honderden alcoholverslaafden in Gouda hebben. Om nog maar te zwijgen over alle overlast die die kroegen veroorzaken. Moeten die, zoals Wim Hillenaar van het CDA over coffeeshops zegt, ook maar terug naar 3? Dan beperk je immers ook de overlast voor omwonenden. Waarom trouwens 3? Zit daar een behoeften-onderzoek aan vast? Als er 3 coffeeshops zijn, neemt dan het gebruik af of gaan die resterende coffeeshops gewoon meer verdienen? Als er geen coffeeshop in de buurt van een school staat gaan leerlingen minder gebruiken, of lopen ze een blokje verder? Ons Nederlandse softdrugsbeleid zorgt in elk geval niet voor meer gebruik, dat ligt even hoog of lager dan andere landen.

Mijn redenering gaat over 3 punten. Ten eerste zijn we altijd zo trots op onze centrumfunctie. Veel mensen uit de regio Midden-Holland komen naar Gouda voor zaken die ze in hun dorp niet kunnen krijgen. Daar horen ook softdrugs bij. De behoefte aan verkooppunten zal dus altijd iets boven de eigen behoefte van Gouda liggen.

Mijn tweede punt is het bekende argument: als je softdrugs gaat verbieden verschuift het naar de illegaliteit. Dat betekent meer gezondheidsproblemen, meer criminaliteit, meer overlast, minder controle. In een stad als Gouda, waar we nog steeds hard moeten werken om de veiligheid te verbeteren, kunnen we dat echt niet gebruiken.

Tot slot de overlast. Rondom sommige coffeeshops (bijvoorbeeld in de Wilhelminastraat) spelen problemen met overlast van bezoekers. Dat gaat vooral om geluidsoverlast, auto’s die met draaiende motoren buiten wachten. Dat soort problemen zijn zeer vervelend voor omwonenden, maar niet specifiek voor coffeeshops. Bezoekers die overlast plegen moet je aanpakken, maar voor een coffeeshop geldt: als ze zich aan de vergunning houden mogen ze bestaan. Wat dat betreft maakt het niet uit of je een coffeeshop, kerk of sexshop bent.

Een geslaagde actie vanavond samen met de Jonge Socialisten. Samen met collega-jongere en -raadslid Mohammed Mohandis voerden we actie voor veilige sex en condooms. Het stadhuis werd ondergeplakt als statement: de gemeente moet haar rol op gebied van gezondheid en preventie oppakken om veilige sex mogelijk te maken. Bijvoorbeeld door condoomautomaten in scholen en cafés.

De gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst sex hebben ligt in Midden-Holland iets lager dan het landelijk gemiddelde: 16,3. Ook iets lager dan gemiddeld: het condoomgebruik bij de eerste keer ligt een paar procent lager (rond de 70%) dan landelijk. Er is dus nog een wereld te winnen. Zeker als je ziet dat zelf op een debatavond over veilige sex het aantal mensen dat een condoom bij zich heeft op één hand (met vuurwerkschade) te tellen valt. Er werd nog wat met verantwoordelijkheden geschoven (de GGD moet het doen! het Rijk moet het doen! de gemeente moet het doen!), wat aangeeft dat het de verantwoordelijkheid voor ons allemaal is om dit onderwerp bespreekbaar te maken, te zorgen voor goede voorlichting, en te zorgen voor kennis en condooms. Een goede start is er al met Sense (centrum voor seksuele gezondheid). Jammer is het wel dat we daar pas op deze avond over hoorden, je vraagt je dan af in hoeverre jongeren op de hoogte zijn van deze informatieve website.

De behoefte onder jongeren is er dus zeker. Nu is het aan ons in de politiek om hier een vervolg aan te geven.

Zie ook: Linkse Lente, RTV West (ook op teletekst), Nieuws.nl en Studio Brussel .

Ik ga naar Palestina. Vanuit buurtvereniging R&M wordt in samenwerking met Xplore een reis georganiseerd voor jongeren om te zien hoe het is om in Palestina te leven.  Maandag hadden we de eerste voorbereidingsbijeenkomst en teambuildingdag. Hoewel wij naar een veilig en rustig deel gaan (Bethlehem) zullen we heel wat situaties tegenkomen waarin het belangrijk is dat we goed met elkaar blijven communiceren. Het beeld dat ik heb is toch wel van een zwart-witte situatie: je bent voor of tegen. Dat kan overslaan naar een groep. Die groep is trouwens tot nu toe erg gezellig, en naarmate de dag vorderde was het steeds moeilijker iedereen weer op tijd terug te krijgen van de pauzes…

Hoewel ik er uiteraard naar uitkijk, is het geen reisje voor de lol. Iedere deelnemer moet 150 mensen face-to-face vertellen over zijn/haar ervaringen. Vooraf zijn er 5 bijeenkomsten om ons voor te bereiden. En ter plekke gaan we niet alleen rondkijken, maar ook via workshops met Palestijnse jongeren aan de slag.

In het AD verscheen het volgende artikel:

De groep jongeren moet bestaan uit een gemêleerd gezelschap van jongens en meisjes, allochtoon en autochtoon. Tighadouini benadrukt dat er specifiek voor Palestina is gekozen, omdat het conflict in de Gaza ook in Nederland sterk leeft. ,,Ons doel is om ter plekke beide kanten te belichten. We willen ook zeker iets met Israëlische jongeren ondernemen. Maar het Explore-programma beperkt ons wat dat betreft wel enigszins, omdat het alleen reizen naar ontwikkelingsgebieden subsidieert. Die term slaat wel op Palestina, niet op Israël.’’

Een vrij heftige, maar leerzame reis dus. Ik hoop iedereen tijdens de reis zelf via dit weblog te informeren over wat we zoal meemaken. Als ik kijk naar de fractievoorzitters die pas geleden naar Ghana zijn geweest, zal het een reis vol diepe indrukken worden. En besef je je weer even hoe goed we het hebben in dit land. Goed dat jongeren op deze manier in staat worden gesteld om zo’n onvergetelijke ervaring op te doen.

Ik ben het niet zo snel fundamenteel oneens met mijn partij en de vertegenwoordiging daarvan in het parlement. Maar nu hebben ze het toch voor elkaar gekregen. Op de Linkse Lente site was het volgende te vinden:

Als het aan GroenLinks ligt, dan is iedere Nederlander voortaan automatisch donor – tenzij hij daar bezwaar tegen maakt. (…)
GroenLinks-Kamerlid Kees Vendrik zal aanstaande dinsdag aan minister Klink van Volksgezondheid vragen om over te stappen op een geen-bezwaarsysteem voor orgaandonoren. Als de minister daar niet toe bereid is, zal GroenLinks zelf een initiatiefwet indienen.

Dit is geen geringe maatregel. Het aantal donoren loopt terug, met alle gevolgen vandien. Er moet dus iets gebeuren. Maar dit is niet de oplossing voor het probleem, en als het een oplossing zou zijn zeker niet de meest gewenste. Integendeel.

De Grondwet stelt in artikel 11:

Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam.

Door een “geen-bezwaar” systeem wordt dat ten dele omgekeerd. De staat bepaalt in eerste instantie over jouw lichaam, vervolgens mag je daartegen bezwaar gaan maken. Dat is de omgekeerde wereld. Om tegen dit artikel te gaan moet er een dringende reden zijn, die bovendien niet op een andere manier aangepakt kan worden.

De dringende reden zou zijn dat nu vaak de nabestaanden moeten beslissen over orgaandonatie van hun zojuist overleden familielid. Dat is, zoals Vendrik in de Volkskrant terecht zegt, “een klotegesprek”. In 2002 werkten die nabestaanden nog in 40% van de gevallen mee aan donatie, nu nog maar 30%. Bijzonder vervelend, maar volgens mij nog niet dringend genoeg om zo rigoreus te zijn.

Zijn er dan andere oplossingen? Een begin zou kunnen zijn om mensen verplicht te registreren. Geen donor worden is immers ook een keuze. Die verplichte registratie komt ook in dat Volkskrant-artikel naar voren. GroenLinks pleit ervoor om mensen die na herhaaldelijke pogingen zich niet registreren automatisch donor te maken. De vraag is of dat nodig is. Je zou ook de resultaten van het verplichte registreren kunnen afwachten, voor je overgaat tot het inpikken van organen. In de tussentijd kan je mensen die keer op keer niet reageren nog altijd registreren als niet-donor. Er zijn genoeg momenten waarop je die mensen persoonlijk kunt aanspreken, door contacten die er al zijn met overheidsinstanties – met name de gemeente. Gebruik dat voor je aan iemand’s organen komt.

Zelf ben ik sinds kort geregistreerd als donor. In de jaren hiervoor, sinds de invoering van de registratie, was ik wel geregistreerd maar dan als niet-donor. Een precieze reden is moeilijk te geven, het is meer een gevoel, en ook niet geïnspireerd door een of andere religie. Ik wilde gewoon compleet blijven na mijn dood. Ik had ook wel kunnen accepteren dat ik dan lager op een wachtlijst zou kunnen komen te staan. Tegenwoordig is dat gevoel maar weggeëbd, en heb ik mijn registratie veranderd. Nog steeds kan ik me goed indenken dat er mensen zijn die om wat voor principiële of gevoelsreden niet geregistreerd willen zijn. Die mensen raken met dit plan de zeggenschap over hun eigen lichaam kwijt. Dat is het mij niet waard.

Elke vrijdagochtend zit ik bij R&M, op de koffie-inloop. Een gezellige gemengde club mensen (jong-oud, allochtoon-autochtoon, helemaal politiek correct), waarmee je urenlang kan praten over van alles, waaronder de wijk. Met dit mooie weer wijken we nog wel eens uit naar het ooit door Rob van Eigen Huis en Tuin aangelegde achtertuintje. En dan zie je hoe mooi Oosterwei eigenlijk is.

Dan mag mijn buurt wel onderaan bungelen qua veiligheid, dan moet er nog een hoop gebeuren voor het echt een veilige en leefbare wijk is, maar laten we even genieten van wat we al hebben, en het negatieve gedoe even vergeten. Bovenstaande foto’s zijn van het hart van de ergste achterstandswijk van Gouda. In het hart van de problemen nota bene, op een steenworp afstand van de mobiele camera’s. En wat je ziet is gewoon een mooie, groene en waterrijke wijk.

Wie daarover (of andere dingen) wil praten is elke vrijdagochtend welkom in R&M, waar de koffie van 10 tot 12 wordt geserveerd. Het uitzicht krijg je er zo bij, als het mooi weer is.

Onder het gebeier van de Arnhemse klokken zitten we in het zonnetje, te wachten tot de congreslokatie open gaat. Dag 2 van het congres is begonnen.

Gisteren was mijn eerste kennismaking met het fenomeen “DWARS congres“. Een kort intropraatje en daarna direct keihard vergaderen. Het Huishoudelijk Reglement moest worden aangepast voor een nieuwe organisatiestructuur. Dat leverde verhitte discussies op over hoeveel voorzitters we moeten hebben en hoe die moeten heten. Mattias Gijsbertsen hield de boel goed bij elkaar, maar het was een chaotische boel. Uit onvrede over het kommageneuk diende ik maar het amendement “Smurf & Co” in, wat voorstelde het woord voorzitter te vervangen door “Grote Smurf/Smurfin” en politiek secretaris door “smurf/smurfin”. Na uitgebreide discussie (oa met eminence grise Selçuk Akinci) haalde het voorstel het uiteindelijk niet.

Een vast onderdeel is de actie, dit keer voor www.meldleegstandanoniem.nl. We hebben een hoop gebouwen beplakt met posters, met gevaar voor eigen leven. Er werd zelfs een pinautomaat afgeplakt, maar Thijs zwichtte voor het grootkapitaal toen er een pinklant aankwam. Hierover is geen motie ingediend.

De actie duurde wat korter dan verwacht, dus was er nog tijd om in het park van het zonnetje te genieten. Niet van de frisse lucht, want in het kader van terug naar de natuur zaten we vlak naast het resultaat van het natuurlijke gedrag van een hond.

Het debat over hoe je de voordelen van socialisme en liberalisme was erg interessant. Ik heb in ieder geval weer nieuw leesvoer, over het basisinkomen.

Bij het feest verwonderden de andere ouwe lullen (Selçuk) en ik ons over de muziek, die vooral uit onze jeugd kwam. Een groepje is nog lang doorgegaan in het hostel, maar met wat collega-kandidaten gingen we vlot op 1 oor. Resultaat: redelijk fris weer op, ondanks de herrie van een groep kinderen vanaf veel te vroeg.

Later meer.

En als je dan niet rijden kan dan … neem ik flankerende maatregelen!

Het was een lange zit gisteravond. Een drukbezochte commissie met 2 grote onderwerpen: het Mobiliteitsvisieplan en Gouda Fiets Beter Door. Twee onderwerpen die de hele stad raken, die leven bij de inwoners. Met 9 insprekers en 10 partijen kan je al uitrekenen dat dat wel even wat tijd kost. Dat heeft bij mij in ieder geval een onbevredigend gevoel achtergelaten. De gewone inspreekmogelijkheden, een inloopavond en dat was het. Nog een geluk dat voorzitter Kraft van Ermel de discussie goed in de hand hield, maar het is geen setting waarbij burgers ook echt worden betrokken bij de besluitvorming.

De verhalen waar de insprekers mee kwamen waren divers. Toekomstige bewoners van de Jan van Riebeecklaan  waren bang voor de toename van het verkeer op de Mijssingel. Over de openstelling van de Ommeslag waren zowel voor- als tegenstanders aanwezig. De Veerstal moet zo snel mogelijk autoluw. Er waren vragen over geluidshinder en milieunormen. Genoeg (fijn)stof om over na te denken. Alleen gebeurt dat niet, want voor zo’n commissievergadering hebben de meesten hun positie al ingenomen. Alleen Cees Wouters zei “wij wachten de discussie af”. Hilde voerde het woord, ik kon naast meeluisteren, meeschrijven en meedenken af en toe achterover leunen, me verbazend over de details waarin wij raadsleden soms treden.

Het plan dat voor ons lag bevat eigenlijk 2 delen. De visie en strategische keuzes, het kader dus, en de oplossingsrichtingen – de maatregelen om het verkeer te laten doorstromen volgens die kaders. Daar is hard aan gerekend. Knipje hier, extra strookje daar, net zo lang tot er een samenhangend pakket aan maatregelen uit de modellen kwam rollen. We weten dus hoe het autoverkeer er in 2020 uit zal zien, als ook Westergouwe, de Zuidwestelijke Randweg en dergelijke er allemaal zijn.

Er zitten nog wel wat pijnpunten in het plan. Duidelijke keuzes worden er niet gemaakt. Dat betekent dat er in 2020 fors meer autoverkeer door de stad “moet”. Verhoudingsgewijs gaat er erg veel energie naar de auto, ook op plekken waar we die auto eigenlijk niet willen hebben. Want één van de kaders is: “de fiets is lokaal het snelste vervoermiddel”. Daarom moet de Ommeslag dus ook afgesloten blijven. Dan moet je met de auto omrijden, en kan je met de fiets de directe route rijden. Terecht dat de wethouder daar dus ook aan vasthoudt. Maar in de plannen staat wel een nieuwe megasluiproute: een weg van de toekomstige Mijstunnel naar het station. Een weg die vervolgens ook weer een hoop verkeer op de Singels oplevert – een route die toch al weinig kan hebben.

Het autoverkeer neemt toe. De hoeveelheid wegen in Gouda niet zo. Daar is geen ruimte voor. Dan kan je lijdzaam toezien hoe je stad steeds voller wordt, en de kinderen maar gaan leren auto’s te ontwijken (via een verkeersleerkracht), je kan ook actief de instrumenten die je hebt gebruiken. Dat hoeft niet veel meer te kosten dan extra wegen. Zorg voor goed Openbaar Vervoer (en dat is echt meer dan de RijnGouweLijn), zorg dat je met de fiets niet zoals nu veel moet omrijden en lang moet wachten voor stoplichten (of VRI’s zoals sommigen die noemen), houd niet allerlei sluiproutes in stand. Want als die auto’s kunnen rijden, dan doen ze dat, ook dwars door woonwijken en langs scholen. Als daardoor milieunormen geschonden worden hebben we een groot en duur probleem. Dat besef lijkt nog niet zo doordrongen te zijn. Een flink deel van het autoverkeer gaat om afstandjes van minder dan 5 kilometer. Fiets- en loopafstand dus. Dring dat terug en je creëert lucht voor anderen.

Als wij echt een fietsstad willen zijn, en er echt voor willen zorgen dat Gouda bereikbaar blijft, dan zullen we dus veel harder op zoek moeten gaan naar flankerende maatregelen. Zodat de stad bereikbaar blijft voor iedereen – wandelaars, fietsers én automobilisten.

Naar aanleiding van mijn Motie Open Standaarden en Open Source ben ik donderdagmiddag op bezoek geweest bij de afdeling automatisering van de gemeente. Zij zouden mij laten zien hoe goed Gouda al op weg is met OS/OSS.

Het was inderdaad geruststellend. Het hoofd van de afdeling had een pinguinnetje in zijn kamer hangen, en noemde zichzelf ook “linuxminded”. In de praktijk draait er al heel wat open source software op de achtergrond. Zo zijn de desktops van de ambtenaren thin clients die op Linux gebaseerd zijn (maar uiteindelijk gebruiken ze wel Windows). Een deel van de servers draait op Linux, en waar dat mogelijk is proberen ze ook om te schakelen. Praktisch is dat lastig. De gemeente werkt met ruim 350 verschillende applicaties, die vaak afhangen van Windows of Office. Het vervangen van applicaties is moeilijk of onmogelijk. Daarvoor moet nog veel druk worden uitgevoerd op de leveranciers, wat gelukkig wel gebeurt.

Als het gaat om Open Standaarden is er wel de wil, maar nog geen duidelijk beleid. Openheid is wel een vereiste, zoals de eis dat men van bijvoorbeeld de database achter de Gemeentelijke Basisadministratie precies weet hoe die in elkaar zit. Ook moet alle software goed met elkaar kunnen samenwerken en worden leveranciers gedwongen te zorgen voor openheid zodat dat ook met elkaar werkt. Ze beloofden ook naar bijvoorbeeld OpenDocument te kijken als alternatief, en dat is een echte open standaard.

Na het gesprek kreeg ik nog een rondleiding, waarbij ik nog een grote opblaastux aantrof, een desktop die Fedora draaide, en een loeiende verzameling servers. Al met al is men dus op de goede weg, hopelijk wordt er nu ook steeds meer naar echte open standaarden toegewerkt als eis voor alle software en data.

Voor de tweede keer in mijn leven ben ik gisteren naar een James Bond film in de bioscoop geweest. Met Astrid naar Casino Royale. De vorige keer was Tomorrow Never Dies.

Deze Bond-film is totaal anders. Een nieuwe acteur, die Bond heel anders neerzet. Geen op-en-top Britse gentleman, maar een arrogante rauwdouwer met een klein hart. Al vanaf het begin zie je dat het anders is. Bond als ander personage, het regent (voor het eerst in een Bond film!), de muziek is niet van een hippe artiest van het moment, en Bond lijkt meer te rennen dan dat hij in stoere auto’s aan het achtervolgen is.

Opvallend is dat het middenstuk, het pokerspel in het casino, op 2 kleine onderbrekingen na vooral een soort psychologische thriller is. Het duurt aardig lang voor de actie weer op gang komt. Gedurfd, en zeker niet verkeerd. Zoals altijd is er nog een staartje als je denkt dat het afgelopen was. Dit keer wel een lang staartje, zeker als je verwacht dat het intieme moment onderbroken door iemand van buitenaf het traditionele einde is.

Deze Bond film is dus anders, maar daardoor wel een van de leukste Bonds die ik tot nu toe heb gezien. En om nog even aan te geven hoe anders Casino Royale is:

Bond: Dry Martini.
Bartender: Shaken or stirred?
James Bond: Do I look like I give a damn?

Zoals ik al meldde stonden er een hoop moties gepland voor woensdag. Algemene Beschouwingen, het gaat over alles en dus liepen de onderwerpen uiteen. De hoofdlijnen van de begroting werden gesteund, dus kwam het aan om op details nog wat ideologische punten te scoren.

Bij de beantwoording in eerste termijn van het college werd één ding duidelijk: alle moties werden afgeraden. Van een enkele werd de strekking overgenomen (zoals de SP motie, mede ondertekend door GroenLinks, over het rijden op aardgas van (semi-)gemeentelijke voertuigen). Verder kwam het dus op de raad aan. En die was behoorlijk verdeeld. Geen enkele motie kwam zelfs maar in de buurt van een meerderheid.

Op dat moment had ik de Open Standaarden/Open Source motie al ingetrokken. De wethouder zei dat men al erg hard werkte aan open standaarden en daarover contact had met OSOSS.nl. Die zou zelfs doorverwijzen naar Gouda. Leuk, want ik merk echt helemaal niets van enige OS/OSS gebruik (webmail: Exchange. documenten: MS Word .doc. Etc). Maar als de wethouder dat zo zegt weet je al dat er waarschijnlijk weinig steun overblijft. De PvdA zag het principe niet zo en vond dat de ICT afdeling zelf maar moest uitmaken wat ze deden. De motie heb ik dus maar aangehouden om eerst even de organisatie van binnen te gaan bekijken, en dan te bezien of hier nog een motie voor nodig is. Ik ben bang van wel, maar de motie gisteren inbrengen had waarschijnlijk niet geholpen. Wordt zeker vervolgd.

Over het groen parkeren was een misverstandje waardoor Pierre deze niet in zijn betoog had meegenomen. De verdediging ervan was dus wat lastig, want die begon met een reactie van de wethouder. Die vond het allemaal maar bureaucratisch gedoe en had weinig zin de motie uit te voeren. Ook de andere partijen waren bang dat het erg duur zou zijn om een extra letter op de vergunning te zetten, en de soms verwarrende energielabelclassificatie hielp daar ook niet bij (per categorie auto, waardoor soms vervuilende auto’s ook een A-klasse hebben). Deze motie trok ik dus ook maar terug, maar er was wel een effect: er was namelijk wel interesse om verder te kijken naar “vergroening” van belastingtarieven, en dat gaat dus begin volgend jaar terugkomen in de raad. En dat was ook een van de doelen van de motie: het onderwerp onder de aandacht brengen en bewustwording creëren. Dus ondanks dat het beter voor het milieu was geweest als de motie was aangenomen ben ik toch wel tevreden.

Uiteindelijk werd de programmabegroting zonder wijziging of motie aangenomen, 6 uur na aanvang van de vergadering. Toch waren het wel aardige Algemene Beschouwingen. Iedereen kon even z’n punt maken, en dat was leuk om te horen. Hopelijk hebben we volgende keer ook echt geld om te verdelen, zodat die ideologische punten niet bij woorden blijven. En worden er dan wat meer moties aangenomen. Dan zal de oppositie zich wel verder moeten organiseren. De VVD begon leuk met een krachtig verhaal, maar maakte het niet verder af door concreet aan te geven wat er anders moest. Eigenlijk lagen hun wensen in de lijn van het bestuursakkoord. Gouda 50+ steunt het bestuursakkoord, de SP zit weer in een hele andere ideologische hoek, en zo schiet het niet zo op. De verhalen waren ook vooral lange betogen, voor debat was er weinig ruimte.

Morgen mijn eerste algemene beschouwingen. Veel lezen en dingen vinden dus. Een greep uit de moties:

• Open Standaarden en Open Source (van mij)
• Groene Parkeertarieven (van mij)
• Indicatoren & benchmarks (Pierre)
• Ringen, taartpunten en andere mobiliteitsoplossingen (Hilde)
• Een aardgastankstation
• Peuterspeelzalen
• Zwemtarieven voor ouderen
• Water in mobiliteitsvisie
• Schone vrachtauto’s
• Betaalbare woningen
• Ruimte voor jongeren

En nog wat amendementen. Dat we in het college zitten scheelt al een hoop moties, dat wordt gewoon gedaan via het bestuursakkoord. Ben benieuwd naar de discussie morgen. Ik hoop mijn 2 moties er doorheen te slepen, de reacties tot nu toe waren positief. Ik hoop op leuke debatten, al is de vraag hoe leuk het nog is na een uur of 7 vergaderen.

Vanaf 15.00 uur, Atrium Stadswerken aan de Antwerpseweg. Komt allen.

“In een goed functionerende democratie voeren politici het inhoudelijke debat met open vizier. Zij willen mensen overtuigen van hun politieke visie. Dat doen zij niet alleen in het parlement, maar ook op alternatieve podia, zoals op muziekfestivals of via hun eigen websites, weblogs of digitale netwerken.”

Bovenstaande komt uit de visietekst over de politiek en de burger van het GroenLinks verkiezingsprogramma Groei Mee. Een stukje dat mij, als hyver, weblogger en weblogverzamelaar natuurlijk mateloos boeit. Vandaag leg ik dus onze kandidaten langs de digitale meetlat. Hoe goed zijn onze kandidaten op de alternatieve podia en wat zijn de eerste google hits?

blok 1 – kandidaten voor plaats 1
Femke Halsema

Onze voorvrouwe ontbreekt jammerlijk in de digitale wereld. Haar “site” www.femkehalsema.nl is niet meer dan wat informatie op de GroenLinks site. Haar eigen weblog mislukte onnodig jammerlijk, en op de LinkseLente maakt ze geen aanstalten een digitale doorstart te maken. Pluspunt in de duisternis: ze trad op op Lowlands.

blok 2 – kandidaten voor plaats 2 t/m 6

• Naïma Azough – 2x een berichtje op Linkse Lente, google levert wat bio’tjes op op diverse sites over het parlement.
• Tofik Dibi – Discussiëert online, maar wie meer over deze talentvolle nieuwkomer wil weten zal opgegooglede PDFjes moeten downloaden. Update: heeft inmiddels een weblog. En gaat z’n stropdas afdoen.
• Isabelle Diks – Als eerste hit op google haar Wikipedia artikel ziet er stoer uit, maar verdere is ook zij in geheel in lijn met de eerdere kandidaten digitaal afwezig.
• Wijnand Duyvendak – Wil incidenteel nog wel eens wat bloggen. Eigen domein (www.wijnandduyvendak.nl) verder typerend voor GroenLinkse parlementarier in cyberspace.
• Ineke van Gent – haar inzet, ervaring en inhoudelijke kennis mogen dan onmisbaar zijn, behalve de verplichte informatie nauwelijks iets op het net.
• Mariko Peters – een toptalent die van Buitenlandse Zaken komt, waar digitaal vooral over in plaats van door geschreven wordt. Pluspuntje: weet wat een mailinglist is.
• Jolande Sap – een voordeeltje, de eerste hit is een interview. Daarna droogt de informatie snel op.
• Kees Vendrik – Kees Blogde, voor de programmacommissie. Helaas etaleert hij zijn inhoudelijke kennis veel te weinig op internet. Zijn pleidooi voor Open Source is nog steeds niet bij de partij geland.

blok 3 – kandidaten voor plaats 7 t/m 12

• Martijn Dadema – in blok 3 komen we dan eindelijk de eerste digikandidaat tegen. En niet zomaar: Martijn blogt en hyvet. Hoort dus eigenlijk in blok 2 met aanbeveling voor plaats 2.
• Jaap Dirkmaat – als prominente kandidaat gebracht vanwege zijn verdiensten bij Das & Boom. Is daar zo druk mee bezig dat bloggen er niet inzit.
• Rik Grashoff – het begint saai te worden, maar ook afwezig op wat interviewtjes na.
• Mathieu Heemelaar – heeft een uitgebreide website en scoort daarmee dus bovengemiddeld in dit blok. Deze is ook actueel en vermeldt zijn kandidatuur en het oordeel van de commissie. De zoeker moet wel enig uithoudingsvermogen hebben, want de eerste 2 hits op Google verwijzen naar een niet meer bestaande pagina en een cursus zoeken op internet (!) die los staat van zijn persoonlijke pagina.
• Rob van Hilten – is 12 jaar, heeft een paar jaar geleden zijn Eerste Stap diploma gehaald en kan een aardig potje schaken. Die zal wel niet bedoeld worden, terwijl de genoemde Rob in dit artikel uit 1995 het ook al niet schijnt te zijn. Hopelijk is hij geen “laatbloeier” op internet en zullen we ook daar merken dat hij een schrijver is.
• Henrike Karreman – Een klein digitaal feestje. Niet alleen op hyves en weblogger met site, maar e-mail ook sneller dan haar schaduw. Binnen 5 minuten antwoord. Las in april al mijn weblog. Nu nog met je eigen domein bovenaan in Google komen, Henrike! Mag van mij op 7 (is nu bij mij RTL 7).
• Nen van Ramshorst – docent, raadslid, Lagerhuis panellid en ex-omroepster, en toch geen eigen site.
• Mária van Veen – Dankzij google weten we dat ze de &-campagne van Verdonk laakt en bij de Woonbond zat. Meer niet.
• Jup van ’t Veld – “Bedoelde u: Youp van ’t Veld“. Tsja. Verloor een krat bier door in Amsterdam te gokken op een PvdA-VVD college.

blok 4 – kandidaten voor plaats 13 tm 20

• Maarten van Beek – Webt en blogt en hyvet en MSN’t nog bovendien. Moet haast wel de hipste docent van het Rotterdams Montessori College zijn.
• Theo van de Bles – een Fries, zoveel wordt duidelijk. Daar hebben ze toch ook internet, zou je denken?
• Birgül Dönmez – voerde in maart geen persoonlijke campagne. Nu ook niet.
• René Kerkwijk – “een doener”, en dat zal de internetwereld weten. Al een paar jaar (zeer) actief weblogger met uitgebreide site.
• Cees Korvinus – vooral nieuwsberichten over dat hij kandidaat wordt. De meest prominent gebrachte kandidaat laat het genoemde citaat links liggen, en hoeft ook niet zo nodig in de Kamer.
• Jelis van Leeuwen – een artikeltje, that’s it.
• Iwan Leeuwin – Surinamstar, maar geen digistar…
• Peter Roos – Terug van weggeweest en belooft netjes door te webloggen.

blok 5 – kandidaten voor plaats 21 tm 23

• Jurjen van den Bergh – kan je in google intikken maar dat heeft weinig zin.
• Riza Diktas – raadslid in Alkmaar, waar de verwachting sinds 6 maart is dat er een kans is op een linkse meerderheid in Alkmaar. Zou die er al zijn?
• Saranna Maureau – Met een archief dat teruggaat tot 2004 een oudgediende in GroenLinks weblogland.
• Xaviera Ringeling – Blogt wat af en neemt daarbij geen blad voor de mond.
• Ylan de Waard – moet eens aan haar fractievoorzitter wat dat is, een weblog. Eerste hit een actie om een uitgeprocedeerd gezin te helpen, dus toch een bonuspuntje.

blok 6 – kandidaten voor plek 24 tm 28, regioduwers

• Symone de Bruin – hopelijk zijn haar ideeën beter dan haar “Statenlog“. Wilde wel webloggen, maar is daarmee gestopt.
• Gon Mevis – De Tilburgse wethouder houdt netjes zijn weblog bij op de gemeentesite. Helaas geen RSS, dus niet te plaatsen op de Planeet.
• Jan Atze Nicolai – komt uit Leeuwarden, en is dichter.
• Tof Thissen – Lid eerste kamer en heeft 1 logje geschreven. Bemoedigend, want de “stoffige” Eerste Kamerfractie is een stuk digitaler dan de “hippe” Tweede Kamer.
• Adri Wever – wat artikeltjes waarin hij wordt genoemd.

blok 7 – kandidaten voor plek 29 en 30, lijstduwers

• Vincent Bijlo – heeft een enige echte eigen geautoriseerde website met internetdagboek. “Gewoon, omdat het voor sommige dingen soms tijd wordt”.
• Kathalijne Buitenweg – stijgt met stip, want als eerste actieve GroenLinks politica te vinden op hyves, waar ze ook een vliegende start heeft gemaakt met bloggen.

De conclusie
Een mooie kandidatenlijst waarbij gekozen is op inhoud. Dat die inhoud nauwelijks op internet te vinden is doet er minder toe voor de commissie. Wie zijn groene volksvertegenwoordigers op internet wil zien, zal zich moeten inspannen voor de lagere blokken. Daar heeft een aantal de weg naar de digikiezer gevonden. Het grootste deel is helaas virtueel onzichtbaar.