De jaren ’80-rage is zo voorbij denk ik. Want de Clintons (“Billary”) zijn weer helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Probleempje alleen voor Hillary: ze werd vorige week een beetje overschaduwd door haar man. Dat leverde via een vertaalfoutje in Congo een flinke uitschieter op. In Amerika gaat de discussie nu over het onministeriële voorkomen volgens de tegenstanders, en het gebrek aan emancipatie volgens de medestanders van Hillary.

Maar het is ook gewoon leuk om er grappen over te maken.

Vroeger had je het nog echt: het vakantiebandje. Het bandje dat de hele vakantie werd grijsgedraaid. Op die manier zijn JJ Cale en Vaya Con Dios op plekken in mijn hersenen terecht gekomen waar ze nooit meer vandaan kunnen komen (liefst met slechts deels verstaanbare teksten: dip dip dip, railroad track).

In Noorwegen hingen we dit jaar meer van de radio af, en kwamen er twee nummers bovendrijven als vakantiehit. Een is al wat ouder, White Lies met To lose my life, de andere staat nog steeds op de A-lijst van het station NRK-P3. Een soort bizarre mix van country en hiphop, en de clip is nog raarder. Maar het is wel heerlijke muziek om met maar liefst 80 km/u (de maximumsnelheid op de meeste wegen buiten de bebouwde kom in Noorwegen) over de weg te suizen. De Paperboys met Lonesome Traveller is dus mijn nominatie voor Zomerhit van 2009.

Iran ligt nogal overhoop na de verkiezingen van een paar dagen geleden. Het lijkt op fraude. Op zich maakt het niet zo uit, want Mousavi is ook niet zo’n lieverdje, maar voor de schijn van democratie in Iran zou het wel zo fijn zijn als er een eerlijke uitslag komt. Op een lichtere noot, de o-zo jaren ’80 clip There’s a man in Iran van Not the Nine o’Clock News. “Ayatollah don’t Khomeini closer“…

Gezien in Have I Got News For You, deze Australische parlementatiër die er even niet uitkomt. “Implications” is al een moeilijk woord, maar “organisms” moet natuurlijk wel fout gaan.

… was er 1 man die de show aan elkaar mocht praten. En die gelukkige was ik.

Deze week stond de school weer in het teken van de Glamournight, de jaarlijkse show waarin leerlingen & personeel hun talenten op gebied van zang, dans en theater mogen laten zien. Zo’n 70 acts deden auditie, er bleven er 23 over. Een week voor die audities was ik al door de presentatie-audities gekomen. Voor het eerst sinds de Glamournight begon in mijn eerste schooljaar op het Coornhert, 1993, zou ik op het podium staan.

"Mwuhahahaha"

In de weken tot de uitvoeringen is de sfeer op school uitgelaten. Overal zijn acts aan het oefenen, muziek schalt door de gangen, en in de week zelf zijn sommige klassen (*kuch*2E*kuch*) niet te houden. Ondertussen probeerde ik, tussen het lesgeven door, mijn teksten te schrijven op basis van wat mij was aangeleverd door de acts, notities van de audities en een overdosis Wikipedia. Dankzij de uitverkoop bij de operettevereniging was ik vorige week maandag ook voorzien van een flitsend kostuum in het kader van “als we over the top gaan, dan gaan we ook goed over the top”.

En dan komt het moment van teksten stampen, generale repetitie, en dan de 4 voorstellingen op donderdag, vrijdag en zaterdag. Als je dan met z’n allen bij elkaar bent zie je weer waarom zo’n Glamournight een belangrijk onderdeel van het schoolleven is. Tientallen leerlingen lopen door elkaar, zijn met elkaar bezig een perfecte show neer te zetten, en de sfeer onderling is fantastisch. Voor velen was het de eerste podiumervaring, dus ook leerzaam. Dat alles ondanks de slijtageslag die de Glamournight ook is: de lessen gaan gewoon door, dus de meesten zitten van woensdag tot en met vrijdag non-stop op school, met uitzondering van de broodnodige en immer te korte nachtrust.

Heavy Celli

De voorstellingen zelf liepen prima, op een paar technische probleempjes na. Er was veel afwisseling tussen de acts, het niveau lag hoog, en backstage was het ontzettend gezellig en waren de grappen nog flauwer dan op het podium. Mij zullen acts als de Heavy Celli (vette metal op cello’s, met op zaterdag een guest appearance van de kistjes van Mevrouw Klijmij), de Heroin Heroes (kippenvel, elke keer weer), Rokjes & Roll en het live opgevoerde Super Mario nog wel even bijblijven. Maar ook de weer super zingende Lette, Aniek, Sophie, Louise, Charlotte, cool low janes en al die anderen. Wat een kwaliteit, en wat heerlijk om daar ongeremd trots op te kunnen zijn. Jammer dat ik niet in de zaal kon zijn dit jaar…

Dat alles was niet mogelijk geweest zonder de giga-inzet van Fleur en Marco, waarvoor ik ze eeuwig dankbaar zal zijn, en al die mensen die mij (en de rest) van eten, drinken, schmink, gezelligheid etc hebben voorzien. Volgend jaar ga ik absoluut weer auditie doen!

Nu de puinhopen in school zijn opgeruimd en we allemaal in dat grote zwarte gat zitten moeten we het doen met de filmpjes van de originele acts. Ook leuk!

Waar onze digitale partijcrew de tijd vandaan haalt, ik weet het niet. Maar niet alleen hebben ze via de twitter-feed op het scherm het congres tot het hipste congres ooit gemaakt, ook stond gisteravond al een samenvatting op youtube. Complimenten! De highlights van de speeches van Judith Sargentini en Femke Halsema en reacties op programma en lijst.

Gisteravond hebben we de film Der Baader-Meinhof Komplex in het Filmhuis gezien. Een indrukwekkende film over de jaren ’70, toen de Rote Armee Faktion Duitsland onveilig maakte.

In het eerste deel komen de hoofdpersonen in een sneltreinvaart langs: Baader, Ensslin, Meinhof en de andere RAF-kopstukken. Ze radicaliseren sneller dan Geert Wilders op topsnelheid, maar waarom blijft wat onduidelijk. Ideologie heeft er niet zoveel te maken – naaktzonnen voor vrouwen is net zo belangrijk als schieten.

In het tweede deel van de film gaat het tempo iets omlaag en wordt de aftakeling van de hoofdpersonen duidelijk als ze in de gevangenis zitten. Want ondanks alle aanslagen blijft toch vooral hangen dat het niet zulke hele goede terroristen waren: vaak opgepakt en weinig effectief. Buiten de gevangenismuren proberen nieuwe RAF-leden de gevangen vrij te krijgen met nog meer moorden, kapingen en ontvoeringen. Het lukt allemaal niet, en zo eindigt de film met nog wat spatten bloed.

Een mooi tijdsbeeld, waarbij de gekte steeds verder toeslaat en alle remmen losgaan. Ook een eng beeld, omdat te zien is hoe snel en makkelijk mensen kunnen radicaliseren. Wat dat betreft is er niet zoveel veranderd.

Gisteravond lichtjes rochelend naar Aanrijding in Moscou in het filmhuis geweest. Een film die niets met Rusland te maken heeft, maar met de wijk Moscou in Gent. Het lijkt een standaard “vrouw rijdt vrachtwagenchauffeur aan, wordt verliefd, happy end”-film, maar is dat totaal niet. Aan de ene kant door het heerlijke platte Gents uit de film (leve ondertiteling!), aan de andere kant door het ingewikkelde leven van hoofdpersoon Matty. Een man die het huis uit is voor een jongere vrouw, 3 kinderen om op te voeden (een puber, een die denkt dat ze pubert en een die maar niet begint te puberen), en dus de camionneur Johnny die haar leven in rijdt. Hoogtepunt is het avondeten waarbij zowel haar man als Johnny mee-eten, en de nieuwe vlam van de oudste dochter ook nog langskomt.

Een aanrader!

Het jaar loopt ten einde, dus blikt iedereen terug. En bovenaan het lijstje “Gouda’s die in het nieuws waren” staat… onze mooie stad Gouda! Op het NOS Journaal dus een journaliste die zich in 2806 heeft gewaagd en constateert dat het allemaal veel beter is. Jammer dat ze niet heeft gezien dat het voor de overval in Goverwelle er net zo bij lag. Terug bij af dus na 3 maanden.

Zover terug bij af dat het nog moeilijk zal worden geld te krijgen voor Het Plan. Dat zal één van de spannende politieke momenten worden in 2009.

Vandaag verkiezingen. Terwijl ik naar een klas schrijvende kinderen zit te kijken gaan Amerikanen bijna naar de stembus. De campagne van Obama draaide om hoop. Maar waarom hebben we het legendarische nummer van Eddy Grant zo weinig gehoord, terwijl het zo makkelijk te gebruiken is: gimme hope, Obama! Youtube biedt gelukkig uitkomst.

En voor de muziekliefhebber, het origineel:

Af en toe eens kijken wat er over Gouda op youtube staat kan verfrissend zijn. Dan komt bijvoorbeeld ineens dit filmpje langs. Geen idee waarvoor, waarom, of wat, behalve “JR Gouda does where the hell is mat!”. Ben benieuwd of we ook zo’n voorstelling krijgen bij de behandeling van de Goudse Ster vanavond…

Het is eindelijk zover: Burgernet gaat van start. Daarbij kunnen burgers makkelijk de politie assisteren. Een geweldig initiatief, en ik hoop dat het een succes wordt. Ook al is het voorlichtingsfilmpje wel erg dramatisch opgezet – maar dat mag de pret niet drukken. Highlights zijn het jaren ’80 educatieve-filmpjes-muziekje in het begin, de mega-inzet aan politie die ik hier nog wel eens wil zien met alle vacatures, en de zorgvuldig gekozen allochtoons-uitziende-maar-toch-autochtone crimineeltjes.

Even weinig te bloggen. Het spannende komt morgen, als ik kan vertellen hoe de discussie over het Zuidelijk Spoorzonegebied verliep, en natuurlijk het evenementenbeleid, waarvoor ik een beter besluit heb geformuleerd. Maar dat zijn zaken die in het niet vallen bij het economische nieuws, dat zo somber is dat zelfs de mooie nazomerige herfstdagen definitief zijn vervangen door sombere buien. Tijd dus voor muziek! The Living End zingt over maandagen, Grinspoon heeft ook nog wel een Black Friday, en uit de Fast Show de legendarische Johnny Nice Painter die iets heeft met de kleur zwart.

I don’t wanna play on Monday
I don’t wanna play on Monday
Pinned to my memory
Not just another Monday
It seems like such a lie

Van Middelkoop geeft in Vrij Nederland aan moeite met gezag te hebben. “Tijdens die twee dagen militaire keuring voelde ik: Dit is helemaal niets voor mij. Hier ga ik doodongelukkig van worden. Het is een vorm van eigenzinnigheid.”

Aldus minister Van Middelkoop. Een prijzenswaardige stellingname, maar misschien niet zo handig als je minster van Defensie bent. Overigens kan het leger best leuk zijn. Zoals ook Eddie Izzard zegt, ook al kom je al snel bij eekhoorns uit. “The NRA says: ‘guns don’t kill people, people kill people’. But Ik think the guns helps, you know? I think just standing there going ‘bang!’ doesn’t kill too many people”.

AD.nl – Gouda – Camera’s moeten snel terug

En dan ook nog Geert Wilders die zegt dat het leger de wijk in gestuurd moet worden. Die kerel is gewoon gek.

…aldus raadslid Michel Klijmij-van der Laan.

Kom er maar in!

Eén van de beste reportages over Oosterwei was trouwens die van GeenRutger. Zowaar fair & balanced. Ook een ooggetuigeverslag van Ground Zero op Sargasso.

Wie had deze 2 ooit samen in een persconferentie verwacht? Geweldig stukje Amerikaanse Koefnoen.

Via Harmen.

Beetje laat, mais oui, allez votre corridor!

"Smakeloos"

Het was even schrikken. Duyvendak getaart tijdens zijn boekpresentatie. Maar gezien de enorme hoeveelheid politie die er was hield niemand rekening met een vlekkeloze ontvangst.

Direct na het incident zei Duyvendak dat hij geweld van links en rechts veroordeelde. Maar is een taart geweld? Het is in ieder geval een ludieke manier van geweldpleging, waarbij fysieke verwonding niet het doel is, maar vooral de afgang van de getaartte persoon. Je zet die persoon ook direct in een hoek, waarbij het lastig terugvechten is, want kom op, een taart in je gezicht, zo erg is dat toch niet?

De taart is dus een staaltje psychologische oorlogsvoering. Met taarten gooien is daarmee verwerpelijk. Het beeld van de taart is onschuldig, terwijl het uiteindelijk de (lichamelijke) integriteit van de ontvanger schendt. Taarten zijn dus inderdaad een vorm van geweld, afkeurenswaardig. Een uiting van persoonlijke frustratie, niet een van idealisme, niet iets dat een maatschappelijk debat op gang kan brengen. Idealisme is geen piece of cake, kortom. Taarten is geweld.

"Wordt dit een gevoelig diepte-interview ofzo?"

De manier waarop Duyvendak en Halsema hiermee omgingen, en het voorlopige slot van Pigeonroof-gate vormgaven, verdient waardering. Zelfs de azijnreaguurders van GeenStijl wisten ze voor zich te winnen met dit media-optreden. Koffie met taart op het partijbureau vandaag denk ik. Geweldloos.

Voor meer over geweld, over naar de Vliegende Panters.

Nu maken we ons druk om Polen, Roemenen, Bulgaren in de Europese Unie. Niets nieuws. Jaren geleden al werd Engeland overspoeld door Hongaren. In dit toeristenseizoen, en in het kader van Europese integratie, de Hungarian Phrasebooksketch van Monty Python.

Het was een week waarin activisme centraal stond. En dan niet zomaar activisme, maar jaren ’80 activisme. Actie met een leren jasje, zeg maar. En makkelijke vijanden: Reagan en Thatcher. De tijd van punk en krakers. Een tijd waarin alternative comedy ontstond, met bijvoorbeeld Not the Nine o’Clock News (Rowan Atkinson, Smith & Jones) en The Young Ones (Rick Mayal, Alexei Sayle). Een tijd ook waarin Simon Munnery nog jong was. Daaruit ontstond zijn karakter Alan Parker, Urban Warrior. Toen ik dit voor het eerst zag was het al 1999, en toen al een beetje achterhaald. Maar het blijft leuk, en een tijdsbeeld.