Iedereen wil iets, en toch loopt het niet goed. De komst van de H&M heeft heel wat stof doen opwaaien. Ondernemers en jeugd kunnen niet wachten tot deze keten aan de Kleiweg komt. Een leuke winkel erbij, een trekker voor de binnenstad en leuke kleren waarvoor je niet meer naar Rotterdam of elders hoeft. Maar toch.

Omwonenden hebben problemen met het plan. Te groot, veroorzaker van een onveilig hoekje, en mogelijk verlies van parkeerplaatsen op de Slapperdel erachter. Ze willen wel een H&M, maar niet op deze manier.

Tijdens de verkennende sessie woensdag bleek dat de loopgraven zijn ingenomen. De projectontwikkelaar ging het plan niet meer aanpassen, en of we een beetje op wilden schieten want het duurde allemaal al zo lang. Bewoners voelen zich niet serieus genomen. Desondanks blijven ze bereid te praten over de mogelijkheden.

Komende woensdag is het debat en mogen we als raad deze gordiaanse knoop gaan doorhakken. Keuren we de vergunning goed, dan worden de omwonenden boos op de gemeente. Vragen we om uitstel, dan komt er mogelijk geen H&M en wordt de rest van de stad boos.

Zoals ik afgelopen zaterdagochtend in Morgenstond al zei: als de wethouder slim is, gaat hij zo snel mogelijk om de tafel met omwonenden. Formeel, of informeel, met een biertje erbij (afhankelijk van het tijdstip). Want er valt nogal wat vlot te trekken. En hoe mooi zou het dan zijn als we woensdag bij het debat horen dat er een tussenweg mogelijk is, die de H&M mogelijk maakt op een manier waar iedereen mee kan leven. Een mooi gebaar naar de bewoners, zodat de keuze vóór een H&M wat makkelijker wordt gemaakt. Zodat ook duidelijk is dat het belang van onze burgers serieus wordt genomen, ook als de grote jongens uit ondernemersland op de stoep staan.

In een week met allerlei vervelend nieuws over Gouda is het fijn om ook eens te zien dat er nog altijd veel meer positieve dingen gebeuren. Afgelopen donderdag mocht ik bij zo’n voorbeeld zijn. Goudse jongeren uit de binnenstad, Oost en de Korte Akkeren hadden de kans gekregen hun leven en hun vrienden te filmen met het project Streetlive.

Felicitaties. Foto: Pim Mul

De avond was wat statisch georganiseerd: praatje, filmpje, debat. Het is dan heerlijk om een groep jongeren te hebben die daar enige lak aan heeft, en uitbundig reageert op de getoonde film. Gejoel bij grappen, gejuich bij bepaalde plekken in wijken of personen. Zo werd het toch nog gezellig.

De jongeren hadden in workshops geleerd om te interviewen, met camera’s om te gaan, etc. De invulling gaven ze zelf. Die was open, eerlijk en recht door zee. Soms grappig, soms serieus, soms ontroerend. Vrijwel allemaal vol trots over Gouda, en hun eigen wijk, samen met andere wijkbewoners van allerlei nationaliteiten.

De film is bestaat uit verschillende fragmenten en jongeren. De Marokkaanse jongen die voor de grap als hij langs een auto loopt even aan het portier voelt, of bij een voetbalpartijtje hard roept “kijk, er zit ook een Nederlander bij!”. De jonge rapper, die op school nooit zoveel deed maar nu hard werkt om wat van z’n leven te maken. Anouk, ook met muziek bezig, maar dan op youtube. De artiest Rasta, die oproept tot eenheid: geen gedoe met Eastside (Oosterwei) tegen Westside (Korte Akkeren), maar “allemaal Gouda representen”. Maar ook de Marokkaanse meisjes die gevangen zitten in een netwerk van sociale controle op “ongewenst” gedrag, met weinig mogelijkheden om zich te ontplooien. Allemaal zoeken ze naar een mooie toekomst, ondanks de problemen die ze tegenkomen; problemen met zichzelf en met de maatschappij die vaak een beperkt beeld van ze heeft.

Soms wordt dat beeld wel weer bevestigd. Als de jongeren ineens uit de zaal verdwijnen, omdat er een akkefietje is. Dankzij de jongerenwerkers komt een deel weer terug de zaal in. Dat is maar goed ook, want in het debatrondje hadden ze juist de gelegenheid om de aanwezige burgemeester en raadsleden (van GroenLinks, PvdA, CU, GBG en D66) te vertellen wat er volgens hun anders of beter zou kunnen.

Ook dit deel was verhelderend. Daar waar de maatschappij, en dus de overheid, uitgaat van eigen initiatief en eigen kracht merkte je hier dat er vooral drempels en onwetendheid waren. De uitspraak “er is te weinig voor jongeren” wordt niet gevolgd door initiatief. Wat de gemeente kan doen en hoe je aan je informatie komt is onbekend. De tip om het dan in de huis-aan-huisbladen te zetten was dan weer overbodig: dat is juist een plek waar alles wél staat.

Nu ben ik er zelf ook geen voorstander van dat de gemeente alles maar organiseert. Vooral omdat de beste initiatieven die van enthousiaste burgers zijn. Die initiatieven moeten we wel ondersteunen. In geld, voor die dingen die we belangrijk vinden, maar zeker bij jongeren lijkt vooral een steuntje in de rug belangrijk. Even de weg wijzen in een vaak onbekende wereld van vergunningen en subsidiepotjes. Dat zou al veel schelen. Ik heb zelf in elk geval al wat visitekaartjes rondgestrooid.

Ook opvallend was dat Marokkaanse jongens weliswaar negatief in het nieuws komen omdat ze van alles roepen naar voorbijgangers, maar dat de welwillende Marokkanen zich eigenlijk (te) terughoudend opstellen. Of dat bescheidenheid of moedeloosheid is, werd me niet helemaal duidelijk. Zorgelijk is het wel: nu heeft een luidruchtige minderheid de overhand.

Met de helft van alle partijen aanwezig was er een redelijke afvaardiging uit de raad. Nog niet genoeg. Ik zou alle collega-raadsleden ook willen aanraden om ook de filmpjes van het Streetlive-project te bekijken. Een mooie eye-opener over het leven in Gouda als jongere.

De VVD die GroenLinks omarmt. Het moet niet gekker worden. De dikke virtuele knuffel van Jan Vermeij was nog maar een kleine voorbode op het gezellige huiskamergevoel in vergaderzaal Achterkamertje. Het publiek bleek meer geïnteresseerd in het bestemmingsplan Westergouwe dan in het evenementenbeleid, dus konden we naar boven verkassen.

De avond begon met “Vlek D”, de ietwat groezelige naam voor het gebied ten zuiden van het station. Nu een rommelige stadsentree, maar als het aan ontwikkelaar Multi Vastgoed ligt straks een bruisende begin van de binnenstad, met al die winkels die we nu moeten missen (H&M, Claudia Sträter, Zara, je kent ze wel) omdat er te weinig grote winkelpanden zijn.

Het was nog slechts de informerende fase. Veel wijzer zijn we er niet van geworden. De meest gewaagde vraag, “zou u liever het busstation aan de noord- of aan de zuidkant hebben, bent u liever de bus kwijt in de Vredebest?” werd uitermate politiek beantwoordt met “beide hebben positieve en negatieve punten”. De VVD omarmde later een busstation aan de noordzijde, maar ook hun poging een uitspraak te ontlokken liep op niets uit.

Multi Vastgoed wekt wel een betrouwbare indruk, en het is sowieso mooi dat ze willen investeren in dit gebied, maar ergens knaagt het. We hebben toch te vaak mooie plannen wegens geldgebrek minder mooi zien worden. In het raadsdebat zullen we het dus nog wel over de inhoudelijke kaders moeten hebben.

Evenementen
Het raadsdebat over evenementenbeleid was voor mij het hoogtepunt. Afgelopen vrijdag had ik een alternatief raadsvoorstel verspreid onder mijn collega-raadsleden. Daar voelde ik me wel toe verplicht na mijn stevige kritiek. Het treurige is dat je met minder dan een uurtje werk een fatsoenlijk besluit hebt liggen, dus zo moeilijk is het niet. Vanwege dat voorstel kreeg ik als eerste het woord om het nieuwe besluit toe te lichten. Wat mij betreft hadden we dan een kort rondje gemaakt, met een simpel “ja” of “nee” tegen dit besluit – dan weet je ten minste hoe je je discussie in moet steken. Nu moest dat gecombineerd worden, maar desondanks ontstond een leuk debat.

Het kleine kamertje, waarin je dicht op elkaar zit, heeft een duidelijk effect. Je ondervraagt elkaar makkelijk, reageert makkelijker (ook al gaat dat ten koste van de voorzitter, maar die liet dat heel verstandig meestal z’n beloop), en het zorg voor selectieve amnesia – ineens weet je alleen nog maar de voornaam van je collega-raadsleden, waardoor ik een paar keer werd aangesproken met “de heer…Michel…..eh….Klijmij”. Overigens, een leuk detail: vooraf waarschuwde de voorzitter dat ze mijn weblog had gelezen en extra streng zou zijn. Uiteindelijk was ze nog soepeler, maar dat paste ook beter bij de sfeer.

Al snel werd duidelijk dat de meeste fracties het nieuwe besluit duidelijker vonden, ondanks een enkel slip of the keyboard waarbij ik wat al te genereus had geïnterpreteerd en het besluit niet 100% in lijn was met de nota. Soms was dat wel een verbetering, soms meer reden voor een gefronste wenkbrauw. Slechts een enkele fractie vond het besluit niet nodig, waarbij het flutargument “het gaat om de inhoud, niet om de vorm” weer eens van stal wordt gehaald. Gek genoeg wordt dan juist een procedureel argument (“het gaat ons niet om de vorm”, “het is overbodig”) van stal gehaald, en wordt er nooit inhoudelijk aangegeven wat er dan mis is met het voorstel. Gelukkig was de PvdA eigenlijk de enige daarin (de SGP zat er wat anders in, maar dat heeft ook te maken met hun houding ten opzichte van evenementen op zondag), en was er geen pers om deze vreemde manoevre te zien.

Uiteindelijk gaat het erom als Raad een duidelijk besluit te nemen, omdat het hier, zoals Harry van der Haak kort en krachtig verwoordde, gaat om het verdelen van schaarse middelen. Weinig geld (iets meer dan een euro per Gouwenaar) voor grote ambities qua evenementen. Dan moet je keuzes maken, en die keuzes onderbouwen. Dat zijn zaken waar ik in de Raad graag een besluit over neem, en die in het gewijzigde besluit duidelijker naar voren kwamen. Want 7 evenementen (Houtmansconcerten, Gouda bij Kaarslicht en Kunstlicht, Havenstaddagen en Hofstededagen, Kaas- en ambachtenmarkt, Keramiekdagen) om te ondersteunen is mooi, maar de criteria leg ik liever vast in een besluit dan alleen in een nota.

Op basis van mijn gewijzigde besluit had ik tot slot nog enkele inhoudelijke punten ingebracht. Nu wordt als criterium een minimum aantal bezoekers van 15.000 genoemd, maar uit het geven van de sterstatus aan de Hofstedendagen blijkt al dat dat een zacht criterium is. Nog los van de vraag van wat voor bezoekers je wilt hebben: van buiten, van binnen, unieke bezoekers of 15 keer dezelfde 1000.

Een tweede punt was de verhouding overlast en opbrengst. Die wordt door binnenstadbewoners nogal eens als scheef ervaren. Een moeilijk punt (wat voor overlast is acceptabel als binnenstadbewoner?), en daarom weinig reacties, zoals ik al dacht.

Als derde kwam de communicatie aan de orde, waar CDA collega Mea Hiskes zich ook druk om maakt. Ook dat is iets waar je als overheid lastig op kan sturen. Terecht merkte de wethouder op dat je organisaties weliswaar kan verplichten om te communiceren, maar niet kan verplichten dat dat een goed eindresultaat heeft. Het heeft wel zijn aandacht, en hij is wel bereid om daar aandacht aan te besteden. Dat lijkt het maximaal haalbare.

Op gebied van handhaving had ik tot slot nog wat geruststelling nodig. Keer op keer hoor ik klachten over gebrek aan handhaving. Dat lijkt echter de goede kant op gegaan: er wordt intensief gecontroleerd, er is al gewaarschuwd naar aanleiding van klachten van bewoners, en hier kunnen ook boetes op volgen komend evenementenseizoen. Ik wil die geruststellende woorden komend jaar de kans geven om zich te bewijzen.

Het was ook het debuut van Ferry van Beekum, het nieuwe SP-raadslid. Met zijn maiden speech zette hij in elk geval een duidelijk verhaal neer, hoewel het wel wat afdreef toen het ging over de vraag of jippy-condooms nu gebruiksvoorwerpen of reclame-artikelen zijn. Maar ach, het was in elk geval direct en to-the-point.

Na een gezellige eerste termijn kon de wethouder niet anders concluderen dat hij met een aangepast voorstel moest komen. Op basis van mijn voorstel komt hij eind deze week met een nieuw voorstel. Dat is op zich al een overwinning: de steun voor dit voorstel geeft aan dat de Raad bezig is eigen inhoudelijke afwegingen te maken, en dat vastgelegd wil zien in een duidelijk besluit. Die wil loopt dwars door (bijna) alle partijen heen. Wat dat betreft was dit voor mij ook een testcase: kan ik de Raad meekrijgen hierin? Het is dan mooi om te zien dat de Raad mij vervolgens weer op sleeptouw neemt, als het erop lijkt dat ik een punt makkelijk wil toegeven – zo hoort het!

Een positief einde dus. Mogelijk nog een amendement op het besluit wat betreft de criteria, en even afwachten hoe de wethouder het besluit verder aanpast zodat hij ermee aan de slag kan. Maar dat is al een stuk beter dan per amendement een compleet besluit te moeten veranderen.

Tijdens Gouda Waterstad slenterden we over de Lage Gouwe. Bij het Nonnenwater stond een kraampje van de groep binnenstadsbewoners die druk bezig zijn om het voor elkaar te krijgen deze gracht weer open te graven. Dat wilde de gemeente al langer, maar financiëel bleek zelfs de simpelste optie niet haalbaar. De bewoners waren het daar niet mee eens, en daarom gaf wethouder Menkveld ze nog wat tijd om op zoek te gaan naar fondsen.

Het Nonnenwater vroeger

Bij dat kraampje raakte in al snel in discussie met Sjaak de Keijzer, voormalig ambtenaar bij de gemeente en nu vaak op Gouwestad met uitleg over bouwpojecten uit het verleden. Die discussie ging over geld. Het opengraven van het Nonnenwater kost miljoenen, een investering die de gemeente nu moeilijk kan doen. Natuurlijk, als je maar wilt is er altijd wel een weg, maar we willen wel meer, en dan raken de wegen langzaamaan verstopt. We kwamen er die zonnige middag niet uit.

Enkele dagen later werd ik gebeld door Sjaak. Hij wilde mij een boekje geven, Eigen Haard is Goud Waard. Dit is geschreven door Tom Bade van Triple E. Een accountant, die ik eerder al eens een interessant verhaal had horen vertellen over de economische waarde van groen. Hoewel ik vooral uit principe voor groen ben is het fijn om te horen dat die principes ook nog geld opleveren. Zo’nzelfde berekening hebben Bade en consorten losgelaten op cultuurhistorisch erfgoed.

De binnenstad als BV
De basis van het verhaal is om een historische binnenstad als BV te bekijken. Er komt geld in via bezoekers, bedrijfswinsten en belastingen, en er zijn kosten voor onderhoud van monumenten, wegen, grachten, etc. De uitgaven zet je tegenover de kosten, en voila, er komt een dikke winst uit. Een beetje binnenstad zet miljoenen om. Miljoenen die direct samenhangen met die historische binnenstad.

Eén van de voorbeelden is het opengraven van een gracht. Dat kost geld, veel geld. Maar water is ook een inkomstenbron: het zorgt voor hogere huizenprijzen (dus hogere opbrengst OZB), het is aantrekkelijk voor bedrijven (die weer belasting betalen), het levert toerisme op (horeca- en winkelinkomsten). De kosten kan je dus weer terugverdienen. Op eenzelfde manier blijkt dat het autovrij maken van straten in de binnenstad een hogere omzet oplevert voor ondernemers – en dus hogere belastinginkomsten. Een win-win situatie.

Door via zo’n constructie naar de binnenstad te kijken wordt er ineens veel meer mogelijk. Auto’s verder uit de binnenstad weren, grachten opengraven, de kosten van deze grote operaties kunnen gedragen worden door de financiële voordelen van die operaties op lange termijn beter te benutten.

De vraag is alleen wel: hoe doe je dat uiteindelijk? Want er zit wel een addertje onder de gracht in het verhaal van Bade. Het zwaartepunt van de investeringen ligt bij de lokale overheid. Het zwaartepunt van de opbrengsten bij de particulieren en ondernemers, en de landelijke overheid. Geld dat je niet zomaar terugziet als gemeente.

Al met al kost het dus wel wat werk van financiële specialisten, om het geld zodanig te laten vloeien dat je als gemeente je investering kan terugverdienen, en daarmee mogelijk maakt. Zo’n specialist ben ik niet. Maar het zou mooi zijn als we daar als gemeente, en zeker ook als gemeenteraad, aangezien wij over de financiën beslissen. Een verkennende bijeenkomst over dit thema lijkt me zeker gewenst.

Vorig jaar was een mooi moment in de raad. Met het mobiliteitsplan werd vastgelegd dat fiets en voetganger prioriteit moesten krijgen binnen de stad. Van buiten de stad het openbaar vervoer. Met het Mobiliteitsplan en het actieplan Gouda Fietst Nog Beter Door zou Gouda weer op de kaart komen te staan als fietsstad. Wie weet levert dat ook blije fietsen op.
Onbegrijpelijk is het dan dat het CDA, met nota bene een ambitieuze milieuwethouder, daar nu ineens verandering in wil brengen. Terwijl er nog nauwelijks iets is verbeterd voor de prioriteitsgroepen fietsers, voetgangers en OV-reizigers wil het CDA vooral de auto voorrang geven:

De fractie kreeg veel steun van de leden om haast te maken met het oplossen van de parkeerproblemen in de stad. De binnenstad heeft economisch te lijden van het gebrek aan parkeerruimte. Het wordt tijd om haast te maken met het parkeerdek op het Schouwburgplein. Ook moet worden nagegaan of particuliere investeerders geïnteresseerd zijn in het exploiteren van commerciële parkeergarages in Gouda.

De fractie (en de CDA-leden) gaan hier op verschillende punten de mist in. Ten eerste het misverstand dat bereikbaarheid gelijk staat aan autobereikbaarheid. Nee dus. Als de binnenstad al economisch te lijden heeft (de huurprijzen liggen hoog in de Kleiweg, een signaal dat er meer vraag dan aanbod is), dan is dat ook door de gebrekkige bereikbaarheid per fiets. Wie van boven het spoor komt moet eerst al het Plesmanplein (stoplichten) en Kleiwegplein (stoplichten) over, en vervolgens een tijdlang op zoek naar een plek om te stallen. En dan hopen dat je fiets niet door een ander wordt meegenomen. En daarbij om de auto’s heen laveren die naar de parkeergarage rijden. Wil je een bereikbare binnenstad, dan moet de prioriteit liggen bij veilige en snelle routes naar de binnenstad, en voldoende (bewaakte) stallingsruimte in de stad zelf.

De tweede fout is direct je hoop vestigen op particuliere investeerders. Dat kan namelijk maar op één voorwaarde werken, en dat is dat ze geen zeggenschap krijgen over tarieven. Immers, we moeten als gemeente kunnen sturen op wie waar kan parkeren, en tarieven helpen daar het meeste bij. Zonder een goede grip op dat soort zaken is het moeilijk om een situatie te bereiken waarbij je als gemeente in de hand hebt hoe mensen naar de stad gaan. De meest gezonde en milieuvriendelijke wagen is de benenwagen, gevolgd door fiets en (schone) bus.

We zullen ons ook moeten realiseren dat de schaal van de Goudse binnenstad niet past bij veel autoverkeer. Nadat het parkeerdek bij Klein Amerika is gerealiseerd zit het gebied wel zo’n beetje aan haar tax qua hoeveelheid autoverkeer. Dan moet je aan andere oplossingen gaan denken, zoals transferia aan de rand van de stad en/of het doortrekken van de RijnGouweLijn langs de singels, om zo autoverkeer ver buiten de stad te houden. De binnenstad kan dan autoluw tot autovrij worden, en als dat niet economisch aantrekkelijk is vanuit toeristisch- en funshopperspectief, dan weet ik het ook niet meer.

AD.nl – Gouda – ‘Bureau Goverwelle niet sluiten’

Mocht sluiting van het bureau in Goverwelle aan de orde komen, zal GroenLinks zich daar tegen verzetten, zegt GL-raadslid Klijmij van der Laan. De politie is dan immers wel heel ver weg voor de mensen. Hij wijst op de voorgeschiedenis van dit politiebureau en hij vindt ook dat er juist een fijnmazig net van politieposten nodig is. ,,Het is niet voor niets dat we juist pleiten voor een politiepost in de binnenstad.’’

Afgelopen weekend was het weer zover: het halfjaarlijkse DWARS-congres. Dit keer als centrale thema “dierenrechten”. Vanwege de fietstocht voor nieuwe leden van de lokale Moederpartij kon ik alleen op zaterdag gaan. De hele bestuursverkiezing ging dus langs me heen.

Gelukkig viel op zaterdag genoeg te beleven. Zeker voor mijn reisgenoot, Samuel. Hij is als uitwisselingsstudent uit Huy in België voor een paar maanden in Nederland, waar hij in 6 VWO meedraait. Zijn Nederlands is vele malen beter dan mijn Frans. Hij is ook lid van de jongeren van Ecolo, de Waalse groene partij. Een hele andere club dan DWARS.

Als opening kwam het puntje “voorbereiding actie”. Op het vorige congres is al uitgesproken dat er meer actie gevoerd moet worden, en minder gepraat. De invulling hiervan was: praten over acties. Ik moet toegeven: het is nonconformistisch. Maar wel erg jammer om met 50 à 60 Dwarsers bijeen te zijn, en dan geen actie te hebben voorbereid. Naar aanleiding hiervan schreven Mieke en ik onze motie “niet lullen maar poetsen”, die enigszins chaotisch werd aangenomen en uitspreekt dat we willen actievoeren tijdens een congres, en dat het bestuur hieraan invulling moet geven (“en voert actie tegen de orde van de dag”). Bij het brainstormen over acties heb ik mijn condooms ingebracht, dus wie weet gaat daar meer mee gebeuren.

Voor het zover was werd het Dierenrechtenhandvest behandeld. Dat leverde leuke discussies op over woordgebruik (genocide/specicide/biocide/ernstige misdaad tegen de soort), waarbij regelmatig de assistentie van huisjuriste Mieke nodig was. Uiteindelijk kwam er een manifest uitrollen waarin de ideologische achtergrond duidelijk was, maar waar de onaanvaardbaar scherpe randjes (genocide) uit waren gehaald. Een manifest dat we enthousiast kunnen gaan uitdragen. Ik heb nog maar weinig vlees op sinds zaterdag.

Na het manifest was er ruimte voor actuele moties. Een paar stonden al in de congresreader, maar opgezweept door de heftige debatten stonden er nu 10 moties te wachten op behandeling. Met toch wel 2 serieus bedoelde moties. De precieze uitslagen weet ik niet, maar volgens mij hoeft het DWARS-bestuur geen oordopjes te verstrekken aan elitaire Dwarsers die in de binnenstad wonen. Vroeger was niet alles beter, we gaan ons niet de Selcuk Jeugd heten, en bestuursvergaderingen zijn openbaar en moeten ook worden aangekondigd. Een klein persoonlijk succesje in de brei aan moties was het amenderen van een motie, waarbij de hele tekst werd vervangen door een spatie. Het amendement werd in ruime meerderheid aangenomen, de motie werd vervolgens verworpen (“lege huls”).

Over het eten moet ik toch zeggen dat het DWARS weer is gelukt om voor minder geld beter eten dan de Moederpartij te serveren. Het gaf ook de gelegenheid met kameraad Selcuk bij te praten, hoewel minder lang dan gewild, iets dat ook voor al die anderen geldt die ik nog had willen spreken. Volgende keer toch maar weer het hele weekend gaan.

De avond werd afgesloten met een “debat” (meer een college) over varkensflats door de Vlaming Michel Vandenbosch en Milieudefensie-campagneleider Landbouw Wouter van Eck. Leerzaam en interessant.

En wat is nu het grote verschil tussen DWARS en EcoloJ? Wij praten meer, en voeren minder actie. Dwarsers gaan ervoor in het debat. Misschien poetsen we toch niet zo graag als we dachten. Maar we lachen wel meer!

AD.nl: Binnenstad Gouda bruist weer

Het Goudse uitgaansleven is in een jaar tijd ingrijpend veranderd. Leegstaande of slechtlopende horecazaken op en rondom de Markt kwamen in handen van jonge, ambitieuze ondernemers.

Af en toe brengt het raadslidmaatschap je op leuke plaatsen. Zo was ik maandag op bezoek in de Watertoren op de Schielands Hoge Zeedijk. Over die watertoren had ik in de raad van 31 mei vragen gesteld in het vragenhalfuurtje. Naar aanleiding daarvan werd ik gebeld door de eigenaar van de toren.

Wat is de situatie: iemand heeft de watertoren, een rijksmonument, gekocht om erin te gaan wonen. Niks mis mee zou je zeggen, maar er is een probleem: vlak ernaast ligt Uniqema, een groot chemisch bedrijf. En die heeft het liefst zo min mogelijk mensen naast zich, want die hebben dan last van de stank en andere overlast. Nou wonen er al heel veel mensen in de buurt (het bedrijf ligt ingeklemd tussen de wijk Korte Akkeren en de binnenstad), dus je zou ook kunnen zeggen dat 1 of 2 erbij niet zo uitmaken. Vorig jaar gaf de gemeenteraad de opdracht aan het college om in het bestemmingsplan te zorgen voor een vrijstelling voor de watertoren zodat er gewoond kon worden, op een manier die de milieuruimte van Uniqema niet zou beperken. Daarvan is tot nu toe nog niets bereikt. De vrijstelling in het bestemmingsplan ging niet door, en de aangevraagde woonvergunning is niet verstrekt. Desondanks zegt het college dat ze nog steeds het raadsbesluit willen uitvoeren. Daar gaan we zeker mee door, want los van deze zaak moet het college gewoon doen wat de raad zegt, punt uit.
En door dat hele verhaal kon ik dus de watertoren bekijken. Ook handig als achtergrond bij de stukken over het afwijzen van de woonvergunning. Die niet-ontvankelijkheidsverklaring is erg raar als je de situatie zelf ziet. Het gebouw zelf is erg leuk, met in het bijgebouw een oude kantine compleet met jaren ’70-uitstraling bar. In de toren zelf zijn de ruimtes hoog en groot, met in het midden een soort dwarsmuur die de toren in tweeën deelt. De benedenverdieping is leefbaar, de bovensten zeker niet. Kleine raampjes, en ‘s winters ijskoud (en niet warm te stoken door de hoogte). Helemaal bovenin zit de waterbak, die er voor een capaciteit van 360.000 liter klein uitziet. En op het dak zit het mooiste: een soort torenkoepeltje waar net met 2 a 3 personen in kan zitten en een schitterend uitzicht over de stad en de Krimpenerwaard hebt. Heel bijzonder om daar eens gezeten te hebben.

Ik heb nu in ieder geval heel wat achtergrondinformatie waardoor het voor het college moeilijker zal worden om zich met een makkelijk antwoord eraf te maken. Wordt zeker vervolgd!

(al was het maar omdat verschillende mensen mij rond mijn installatie hebben ingeprent: “de raad is de baas, het hoogste orgaan van de stad. De raad beslist uiteindelijk”. En als we ons daar niet aan houden, waarvoor zitten we er dan nog?)

Toch is het wel raar. Maandenlang leef je toe naar de verkiezingen. Geen 4 zetels, dus toch even balen. Dan 4 spannende weken waarin de college-onderhandelingen maar niet op lijken te schieten, en je de ene keer denkt “we maken een kans” en de andere keer toch weer vreest dat GroenLinks er om wat voor reden ook toch (weer) naast zal grijpen. Uiteindelijk donderdag het verlossende telefoontje: gefeliciteerd, je gaat de raad in. Een enorme opluchting.

Vrijdag vooral blij rondgelopen en het iedereen verteld, en trots de felicitaties in ontvangst genomen. Hier in reacties op m’n weblog, maar ook per mail van vrienden, familie, en een aantal mensen van andere partijen. In het weekend tussen alle bezigheden door nog wat nagenoten.

En dan is het ineens maandag, de werkweek begint alweer terwijl je met je hoofd nog met andere dingen bezig bent. ‘s Avonds voor het eerst met de “nieuwe” fractie bij elkaar, waar ik al weken tegenaan hikte en mee meedeed maar waar ik nu ineens echt bijhoor. Vooral geluisterd naar wat er zoal op ons af gaat komen, en de taken verdeeld. Pierre wordt fractievoorzitter. Ik krijg commissie 1 (“de veranderende overheid“, eigenlijk gewoon “geld”), met Pierre en 3 (“ruimtelijke fysieke en economische ontwikkeling“, ook wel “stenen”) met Hilde. Maar we hebben afgesproken om naar alle commissievergaderingen te gaan om ons zo goed mogelijk in te werken.

Zo gaat het ineens snel – een week geleden was alles nog spannend en onzeker, en nu ben ik al half raadslid. Wanneer ik wordt geïnstalleerd is nog niet helemaal zeker, maar ik hoop dat dat op de 26e in één moeite door kan. Dan kunnen we ook echt als fractie aan de slag.