Meer dan 300 Goudologen heeft Gouda inmiddels: gediplomeerde kenners van de geschiedenis van onze stad. In 10 lessen van twee uur leer je van alles over de stad en kom je soms op onverwachte plekken. Sinds 2007 mag ik me ook Goudoloog noemen, na het doen van de speciale RAMBO-cursus voor raadsleden en ambtenaren. Zelfs als geboren Gouwenaar viel er genoeg op te steken. Inmiddels zijn ook mijn vader en een oom Goudoloog. Een groot succes, en complimenten voor het Historisch Platform daarvoor.

Maar als je dan van alles weet over je stad gaat het toch kriebelen. Natuurlijk, je kan zo mensen rondleiden door de binnenstad en trotse verhalen vertellen, maar ergens mist er iets. Want als je het Catharina Gasthuis MuseumgoudA binnenloopt ontbreekt die geschiedenis. Natuurlijk hangen er mooie werken, en die moeten we niet allemaal verpatsen. Maar ruimte voor de geschiedenis van de stad lijkt me op z’n plaats. Bijvoorbeeld met behulp van de Goudse Canon.

We zitten volop in een bezuinigingsdiscussie. Ook het museum zal dat gaan merken. Er gaat nu vrij veel subsidie heen, voor relatief weinig bezoekers. De afgelopen jaren heeft het museum geprobeerd met de vaart der volkeren mee te gaan, en mist daardoor de Goudse maat. Nu is er een nieuwe directeur, en die wil volgens mij wel de uitdaging aangaan om te kijken wat de functie van het museum zou moeten zijn in de huidige tijd.

Wat mij inspireerde de afgelopen herfstvakantie was het Volksbuurtmuseum Wijk C in Utrecht. Een klein museumpje gerund door vrijwilligers waarin het ontstaan, het leven en de bewoners van de beruchte Wijk C centraal staat. Zoiets, maar dan voor Gouda, zou een uitstekend onderdeel zijn voor het MuseumgoudA. Met zowel aandacht voor het dagelijks leven, als de bijzondere Gouwenaars als Erasmus en Coornhert. Dat afgewisseld met de uitstekende kunstwerken die het museum bezit lijkt mij een mooi voorschot op de toekomstdiscussie.

Zo te zien positieve geluiden over de Stolwijkersluis:

Gedeputeerde Staten willen de Stolwijkersluis in Gouda en het Landgoed Keukenhof in Lisse restaureren met de 2.861.767, 00 euro die het Rijk ter beschikking stelt voor de restauratie van rijksmonumenten.

via Historische Vereniging die Goude.

Het was een beetje warmlopen voor de campagne deze week. De raadscursus over integriteit had ik al afgezegd omdat integriteit heel simpel is, en daardoor had ik tijd om aan een forumdiscussie over kunst & cultuur in Museum Gouda mee te doen. Daarnaast was het vrijdag de dag van de Rechten van het Kind, en daarmee de dag dat voor het eerst de Goudse jeugdlintjes werden uitgereikt.

Kunst & cultuur
Het was het eerste A-onderwerp van de raad, dus er lag een behoorlijke stapel stukken over cultuur. Brieven, hoorzittingen, workshops, debatten, moties en amendementen… Het kostte al met al wel even om me in te lezen op dit onderwerp, dat vroeger in handen was van Pierre Mehlkopf. En zeker om tussen de belangen van instellingen door een grote lijn te vinden.

De inleiding van Henri Boere van Halfgouda.nl was pijnlijk vermakelijk. Met name de vergelijking met de molen op het stationsplein. Het signaal over het onderhoud van kunst in de openbare ruimte was duidelijk. Het is te gek voor woorden hoe de kunstwerken er soms bij staan, terwijl een oplossing niet duur of moeilijk hoeft te zijn. Hier gaan nog vragen over komen, heb ik al met Anita Engbers van de PvdA afgesproken.

Even leek het debat spannend te worden toen Felix Bots van de VVD (kandidaat plek 5) beloofde dat er niet bezuinigd zou worden op kunst en cultuur. Een flinke belofte, want er komen bezuinigingen van 5 a 10% op onze begroting af, miljoenen euro’s. Later krabbelde hij ook wat terug. Wat mij betreft zijn kunst en cultuur belangrijk voor de maatschappij, zoals duurzaamheid en sociaal beleid dat ook zijn. Omdat dat onderwerpen zijn die over de toekomst en over de samenleving gaan wil je daar zo min mogelijk op bezuinigen, maar helemaal te voorkomen zal dat niet zijn. Dan komt het aan op keuzes maken. Die zoek je dan in de breedte, het in contact brengen met kunst en cultuur van jongeren, het stimuleren van nieuwe initiatieven, zodat er een massa ontstaat die initiatieven in de lucht kan houden.

Laten we daarbij ook niet vergeten dat we al veel moois in handen hebben: de Werkschuit en Muziekschool zijn samengegaan in een sterkere organisatie Kunstpuntgouda, we hebben vrij veel evenementen (nog te weinig voor jongeren, dat wel) en met Kaarsjesavond, de Houtmanplatsoenconcerten en de Keramiekdagen echte publiekstrekkers, we hebben de Firma van Drie en Boven de 7e Verdieping. Genoeg basis om de komende jaren op voort te bouwen.

Goudse Sterren
In onze fractie leidde het initiatief van de VVD voor het jeugdlintje tot flinke discussies. Want waarom een nieuw lintje creëren in plaats van het “echte” lintje toegankelijker maken voor jongeren? Waarom een lintje voor jongvolwassenen uitreiken op de dag van de Rechten van het Kind? Uiteindelijk vonden we in meerderheid dat die principiële punten overkomelijk genoeg waren om in te kunnen stemmen met dit voorstel. Want het past binnen het juegdbeleid van ons college, en het  gaat om de waardering voor wat jongeren doen in de maatschappij. En dat is veel.

De vier winnaars hebben zich op verschillende manieren ingezet. Lisa (7) die elke maandagavond koekjes rondbrengt in de Ronssehof. Jalila (12) die zich enorm heeft ingezet voor een funfeest in Gouda-Oost, en altijd een mening heeft over maatschappelijke problemen (die zien we nog wel terug in de politiek denk ik). Mohamed (15) is betrokken bij de viering van 5 mei en helpt allerlei sportactiviteiten te organiseren in de Korte Akkeren, Bloemendaal en Achterwillens. En tot slot Söhail (16), die samen met de burgemeester een lieveheersbeestje-tegel heeft geplaatst tegen zinloos geweld, sportactiviteiten organiseert, actief is met de Gouden Stadsregels en COC-meetings voor leeftijdsgenoten organiseert.

Vier verdiende winnaars dus. Volgend jaar hoop ik nog meer winnaars te zien, dus ken je iemand die zich net als deze jongeren inzet, meld ze aan voor een Goudse Ster!

De BUMA/Stemra is op zich geen foute organisatie. Maar ze zijn wel erg eenzijdig gefocust: op het binnenhalen van geld voor auteursrechten. Dan hoef je dus niet na te denken over wat in het belang is van de muziekindustrie, dat is een heel andere taak. In dat licht is het niet vreemd dat BUMA/Stemra mij voor 6 youtube-filmpjes een rekening van 135 euro wil sturen, of 650 euro per 30 filmpjes. Volstrekt buiten elke proportie, want het maakt zelfs niet uit of er wel auteursrechtelijk beschermd materiaal staat zo lijkt het. Hoeveel mensen het filmpje bekijken doet er ook niet toe. Dat de youtube-filmpjes op youtube staan maakt blijkbaar ook niet uit. Nog even en je kan voor links gaan betalen, en dan is het internet echt stuk.

Zonder filmpjes op blogs van youtube had ik een stuk minder leuke muziek gekend en gekocht, had ik leuke films misgelopen of educatief materiaal gemist. Dankzij youtube geef ik meer geld uit aan muziek. Dat zou de BUMA eens moeten snappen.

GroenLinks stelt vragen, Brussen windt zich op, en ik hou gewoon van muziek.

Een voordeel van de verkiezingen: allerlei onderwerpen worden naar de campagne doorgeschoven, agenda’s lopen leeg, en daardoor neemt het zomerreces geologische tijdschaal-achtige proporties aan. Pas deze woensdag, 30 september, was de eerste voltallige raadsvergadering. De eerste ook die pas om 21.30 begon, zodat het einde beter aansluit op de borrel. Belangrijk, want doordat er hiervoor nog specialistische onderwerpen op de agenda stonden ná de besluitvormende raad was de borrel soms maar een treurig geheel – terwijl dat juist een moment is om in de wandelgangen roddels op te vangen en te peilen hoe de vlag erbij hangt.

Maar goed, de vergadering. Er stond een informerende sessie over parkeren op de agenda, wat voor sommige fracties een mooie gelegenheid is om de insprekers/gasten straal te negeren en een politiek verhaal af te steken. Leuk, maar het is de bedoeling om nu de aanwezigen en de wethouder te ondervragen zodat het politieke verhaal en debat volgende week kan plaatsvinden. Die gasten hadden wel interessante bijdrages. Zo blijkt dat de ondernemers best willen bijdragen voor betere parkeervoorzieningen, kwam zelfs ons GroenLinks-plan voor parkeerterreinen met fietsvoorzieningen nog langs, en werd zelfs een heffing per auto gesuggereerd om geld te genereren voor parkeervoorzieningen. Het klonk veelbelovend.

Nu iedereen er weer eens was kon ik voor de aanvang van de raadsvergadering nog een oude belofte gestand doen: ik had in de radio-uitzending bij Henk Bres beloofd om zijn ansichtkaartje te verspreiden onder de raadsleden. En we zijn het dan wel enorm met elkaar oneens – beloofd is beloofd. De meesten namen het kaartje met een glimlach in ontvangst en snapten de boodschap (een signaal over veiligheid en hoe men daar in (een deel van) de stad tegenaan kijkt), of iemand de kaart stiekem vergat of loosde kon ik niet zien. Twee mensen, beide PvdA-er, weigerden de kaart (een gaf ‘m zelfs verscheurd terug). Aan ieder de vrijheid om iets met dit signaal te doen…

De raadsvergadering duurde vooral lang. Het afscheid van Pierre Mehlkopf en de installatie van Rob Schröder in onze fractie stonden op de agenda als eerste echte punt, maar de “administratieve punten” zoals ik ze maar even noem duurden erg lang. Wij vroegen nog aandacht voor de brief van de Voedselbank met aanbevelingen over wachttijden, een punt dat ook de ChristenUnie wilde maken. Dat ging snel (er komt een reactie van de wethouder naar de Voedselbank met kopie naar de Raad), maar vervolgens kwamen de schriftelijke vragen.

Nu hadden we al 2 verhalen gehad bij het Open Podium: de Herdershondenvereniging die vond dat ze aan het lijntje werden gehouden, en de Houtmanplantsoenconcerten. Hierover zijn ook vragen gesteld, en die kwamen dus aan de orde in het blokje Artikel 38, compleet met motie die de VVD had voorbereid over de Houtmanconcerten. Nou weet ik niet hoe de VVD dat doet, zo’n motie voorbereiden, maar het wekte de indruk op een achternamiddag op een bierviltje gezet te zijn. Daar waar duidelijk was dat de organisatie van de concerten (SEG) vooral financiële problemen had waardoor concerten waren afgelast ging de motie puur in op het geluidsniveau. En laat dat nou juist géén issue zijn: er is slechts 1 keer een te hoog niveau gemeten, maar dat bleef zonder consequenties (kan gebeuren), er is niet geklaagd door omwonenden en de organisatie had ook maatregelen genomen. Waarom dan het geluidsniveau omhoog moest bleef een raadsel – waarschijnlijk had men de motie al klaar liggen voordat de antwoorden op de vragen waren gegeven. Slordig en daardoor een pijnlijke nederlaag voor de VVD.

Na dat alles werd Pierre uitgezwaaid, met een speech van de voorzitter van de Raad over Pierre’s eigenzinnigheid, recalcitrantie zelfs, zijn inhoudelijke kennis en zijn grote wapenfeit: de oplegnotities bij de stukken waarin staat waarom we iets eigenlijk behandelen. In zijn afscheidswoorden gaf Pierre toe dat het oppositie voeren hem meer in het bloed zit, en gaf ons mee ervoor te zorgen dat er iets te kiezen valt in maart. Met de belofte van Rob Schröder was onze fractie weer compleet, en konden we om 23 uur beginnen met het echt inhoudelijke deel van de vergadering.

De 30km-zone op de singels lijkt wel geregeld: wethouder Janssen was bereid om mee te werken, en daarmee kon de motie van tafel. Nog dit jaar krijgen we een verkeersbesluit over 30km/u op de Kattensingel.

Vervolgens kwam de Spoorzone aan de orde. Dat het balen is dat dat niet wordt zoals ooit voorgespiegeld is, dat zal niemand ontkennen. De vraag is vervolgens: wat doe je dan wel, en hoe zorg je dat de begroting sluitend blijft? Dan zit er niets anders op dan een aantal dingen niet te doen, en dat wat wel kan zo goed mogelijk door te zetten. Met name het verleggen van de Jamessingel ter hoogte van de Driestar is een hele dure zaak, die je dan maar met tegenzin moet laten zitten. De VVD vatte dit op als onomkeerbaar besluit, en kwam weer met zo’n woensdagmiddagmotie (later omgevormd tot amendement) die totaal ondoordacht was. Zij wilden de Jamessingel wél verleggen. Dat dit miljoenen euro’s kost die wij niet hebben maakte niet uit. Een financiëel volkomen ondoordacht voorstel, en zelfs de SP had het door: ook al zijn zij tegen de Spoorzone-ontwikkeling, zij waren voor het raadsbesluit zoals het was omdat dat nou eenmaal financiëel gezien het wijste is. De VVD en D66 dachten daar anders over, en zeker voor een partij als de VVD die altijd vooraan staat om te vragen wat een plan kost is dat onbegrijpelijk.

Nu zat er nog een rare kant aan dit besluit. D66 stemde ook vóór het amendement, en tegen het raadsbesluit. Diverse collegegezichten gingen op onweer, en een paar keer ving ik wat op over “nu zet D66 zichzelf buitenspel” (voor de college-onderhandelingen na de komende verkiezingen). En dat vind ik ook weer bezopen. Het moet een oppositiepartij vrij zijn om dit soort beslissingen te nemen, ook al ben je het daar als andere partij of als coalitie niet mee eens. De manier waarop hierop door sommigen werd gereageerd was echt heel erg oude politiek. Ongetwijfeld zal er wel weer iemand over vallen dat ik het hier neergooi, maar sommige zaken verdienen het om niet alleen in het wandelgangencircuit te blijven hangen.

Met de noodverordening voor de kaalkopjestocht van 18 september, met complimenten voor de Goudse bevolking, de politie en de burgemeester dat dit rustig was verlopen, konden we dan toch nog gewoon op woensdag aan de borrel. Een lange zit, maar het wordt steeds interessanter richting de verkiezingen.

Ik probeer altijd wel op te letten dat mijn culturele uitspattingen niet door de raadsagenda lopen, maar het ging toch mis. Vanavond laat ik de raad dus schieten (op zich zitten de highlights, 30km op de singels en Spoorzone, in de portefeuille van Hilde), en ga ik naar bijna net zo leuk entertainment: Schudden.

… was er 1 man die de show aan elkaar mocht praten. En die gelukkige was ik.

Deze week stond de school weer in het teken van de Glamournight, de jaarlijkse show waarin leerlingen & personeel hun talenten op gebied van zang, dans en theater mogen laten zien. Zo’n 70 acts deden auditie, er bleven er 23 over. Een week voor die audities was ik al door de presentatie-audities gekomen. Voor het eerst sinds de Glamournight begon in mijn eerste schooljaar op het Coornhert, 1993, zou ik op het podium staan.

"Mwuhahahaha"

In de weken tot de uitvoeringen is de sfeer op school uitgelaten. Overal zijn acts aan het oefenen, muziek schalt door de gangen, en in de week zelf zijn sommige klassen (*kuch*2E*kuch*) niet te houden. Ondertussen probeerde ik, tussen het lesgeven door, mijn teksten te schrijven op basis van wat mij was aangeleverd door de acts, notities van de audities en een overdosis Wikipedia. Dankzij de uitverkoop bij de operettevereniging was ik vorige week maandag ook voorzien van een flitsend kostuum in het kader van “als we over the top gaan, dan gaan we ook goed over the top”.

En dan komt het moment van teksten stampen, generale repetitie, en dan de 4 voorstellingen op donderdag, vrijdag en zaterdag. Als je dan met z’n allen bij elkaar bent zie je weer waarom zo’n Glamournight een belangrijk onderdeel van het schoolleven is. Tientallen leerlingen lopen door elkaar, zijn met elkaar bezig een perfecte show neer te zetten, en de sfeer onderling is fantastisch. Voor velen was het de eerste podiumervaring, dus ook leerzaam. Dat alles ondanks de slijtageslag die de Glamournight ook is: de lessen gaan gewoon door, dus de meesten zitten van woensdag tot en met vrijdag non-stop op school, met uitzondering van de broodnodige en immer te korte nachtrust.

Heavy Celli

De voorstellingen zelf liepen prima, op een paar technische probleempjes na. Er was veel afwisseling tussen de acts, het niveau lag hoog, en backstage was het ontzettend gezellig en waren de grappen nog flauwer dan op het podium. Mij zullen acts als de Heavy Celli (vette metal op cello’s, met op zaterdag een guest appearance van de kistjes van Mevrouw Klijmij), de Heroin Heroes (kippenvel, elke keer weer), Rokjes & Roll en het live opgevoerde Super Mario nog wel even bijblijven. Maar ook de weer super zingende Lette, Aniek, Sophie, Louise, Charlotte, cool low janes en al die anderen. Wat een kwaliteit, en wat heerlijk om daar ongeremd trots op te kunnen zijn. Jammer dat ik niet in de zaal kon zijn dit jaar…

Dat alles was niet mogelijk geweest zonder de giga-inzet van Fleur en Marco, waarvoor ik ze eeuwig dankbaar zal zijn, en al die mensen die mij (en de rest) van eten, drinken, schmink, gezelligheid etc hebben voorzien. Volgend jaar ga ik absoluut weer auditie doen!

Nu de puinhopen in school zijn opgeruimd en we allemaal in dat grote zwarte gat zitten moeten we het doen met de filmpjes van de originele acts. Ook leuk!

Gisteravond hebben we de film Der Baader-Meinhof Komplex in het Filmhuis gezien. Een indrukwekkende film over de jaren ’70, toen de Rote Armee Faktion Duitsland onveilig maakte.

In het eerste deel komen de hoofdpersonen in een sneltreinvaart langs: Baader, Ensslin, Meinhof en de andere RAF-kopstukken. Ze radicaliseren sneller dan Geert Wilders op topsnelheid, maar waarom blijft wat onduidelijk. Ideologie heeft er niet zoveel te maken – naaktzonnen voor vrouwen is net zo belangrijk als schieten.

In het tweede deel van de film gaat het tempo iets omlaag en wordt de aftakeling van de hoofdpersonen duidelijk als ze in de gevangenis zitten. Want ondanks alle aanslagen blijft toch vooral hangen dat het niet zulke hele goede terroristen waren: vaak opgepakt en weinig effectief. Buiten de gevangenismuren proberen nieuwe RAF-leden de gevangen vrij te krijgen met nog meer moorden, kapingen en ontvoeringen. Het lukt allemaal niet, en zo eindigt de film met nog wat spatten bloed.

Een mooi tijdsbeeld, waarbij de gekte steeds verder toeslaat en alle remmen losgaan. Ook een eng beeld, omdat te zien is hoe snel en makkelijk mensen kunnen radicaliseren. Wat dat betreft is er niet zoveel veranderd.

Een optreden dat nog wel even door had mogen gaan. Dat was NO Blues, gisteren in de schouwburg. Een mix van americana en arabische muziek, van een gelegenheidsgroep. Maar zulke gelegenheden wil je wel bij zijn. Een hele aparte mix van muzikale stijlen die precies goed valt. Hier zijn vier rasmuzikanten aan het werk, uit alle hoeken van de wereld – Eindhoven, Khartoum, Haifa en – of all places – Arnhem. Met gitaar, bas, jembe en ud ontstaat een geluid dat niet te beschrijven is, waarin de blues uit de VS naadloos aanhaken bij de melancholische klanken uit het Midden-Oosten. Je had erbij moeten zijn.

Totale verwarring. Dat is een beetje het gevoel na de derde aflevering van Wie is de Mol. Collega Tom was vorige week overtuigd van Anniek, en wees mij terecht op het nietszeggende van haar rode scherm. Weer een verdachte erbij dus. Zeker na deze week. Update: Yvon kreeg toch geen rood scherm. Het zou dus zeer flauw zijn als Anniek toch de mol was.

Richting het einde had ik Hans wel geëlimineerd als mol. Dat inzicht, de enige zekerheid van de uitzending, werd direct beloond. Hans eruit, dus ik had gelijk en schoot er niks mee op. Viviënne en Froukje doen braaf mee en zijn dus ook geen mollen. Jon van Eerd was degene die zijn team op tijd binnenloodste, en dus niet de mol.

Rick deed wat meer low-profile. Zijn molstatus zakt dus wat. Sebastiaan heeft continu van die kleine dingetjes die hem de mol kunnen maken, vermomd als onhandigheid en onnadenkendheid. Middenin een opdracht een plattegrond weggooien? Dat doe je gewoon niet. Dat lijkt dan weer heel erg op Dennis vorig jaar, en dat maakt hem weer minder verdacht. We zoeken immers niet de mol van vorig jaar.

Paula was in deze aflevering de klassieke mol. Telefoons die het niet deden, portofoons die kraakten – hoe mol wil je doen? Maar beide keren is Paula gekoppeld aan Anniek. Voor de makers een mooie gelegenheid om de aandacht van Anniek af te leiden…

Ik heb met Dennis wel een probleem. Hij komt op mij niet over als de mol. Maar op het wieisdemol.com forum staat wel een mooie theorie: bij de tweede opdracht was de zin “het geld is hier maar bij wie”. En Wie is de mol. De Wie was Dennis. Het zou wel een hele mooie zijn. Mooi genoeg om Dennis toch maar even op 1 te zetten als mol. In volgorde van waarschijnlijkheid:

1. Dennis
2. Sebastiaan
3. Paula
4. Anniek
5. Rick

Nog een lang rijtje dus. Toch maar schriftelijke raadsvragen stellen?

Wie is de Mol?

De tweede aflevering van Wie is de Mol biedt wat meer duidelijkheid. De opdrachten waren helemaal zoals het hoort: spannend, omgeven door onduidelijkheid, en volop gelegenheid om te mollen – zeker als je wat voorkennis hebt. Misschien dat ook Jeroen – die de moed de mol te herkennen al lang heeft opgegeven – het dit keer bij het goede eind kan hebben.

Dennis had ik vorige keer nog als twijfelgeval. Nu niet meer. Hij heeft zich serieus ingezet, geld verdiend, en is daarmee definitief niet de mol. Anniek was wel wat verdacht, maar het zou een unicum zijn als de mol een rood scherm krijgt – ook al leidde het niet tot een vertrek.

Qua verdacht gedrag staken er twee deelnemers bovenuit: Sebastiaan en Rick. Sebastiaan doordat hij wel erg snel de vrijstelling vond en de tweede opdracht verknalde, Rick door zijn verwarrende uitleg bij die tweede opdracht. Eén van die twee zou zomaar de mol kunnen zijn. Runner-up is Hans, die vooral bij de opdracht in de bus erg treuzelde, en samen met Anniek wel erg gunstig zat met zijn lichte koffer.

Jon, Fraukje en Paula lijken me niet te mol. Geen duidelijke acties, die zijn gewoon het spel aan het spelen. Viviënne valt ook een beetje in die categorie. Ik ga Sebastiaan, Rick, Anniek en Hans wat meer in de gaten houden. Volgende week wil ik toch minimaal één kandidaat als mol kunnen wegstrepen.

Wie is de Mol?

Nieuw seizoen, nieuwe kansen. Het jaar begint traditioneel met een nieuwe serie Wie is de Mol. En zoals elk jaar zal ik de komende weken op dit blog regelmatig de verkeerde persoon verdenken.

Wat lastiger dit jaar is dat er wel een hoop kandidaten bij zitten die ik niet of nauwelijks ken. Dat maakt het moeilijker om in te schatten of ze zich anders gedragen.

De eerste aflevering is sowieso altijd lastig, omdat je iedereen amper kent, en elke vergissing een molactie kan zijn. Maar een paar gedroegen zich net wat verdachter dan anderen.

Het meest bizarre was de mededeling dat er nog geen mol was. Dat lijkt me erg vreemd, omdat de mol altijd wordt voorbereid op het mol-zijn. Het lijkt dus eerder een afleidingsmanoevre. Of Dennis, die de mol niet wilde zijn, dus ook echt niet de mol is weet je dus niet zeker. Zijn actie leverde wel geld op voor de pot, dus dat zou dan niet zo’n handige molactie zijn. Ook een andere deelnemer zei “nee”, maar wie dat was werd niet duidelijk.

In de tweede opdracht has Sebastiaan de meest strategische positie – achter de schermen, een mooie plek om anderen op de verkeerde plek te zetten. Dat probeerde hij ook, dus hij zou de mol kunnen zijn. Jon van Eerd leek hard bezig, maar of het ook hielp is de vraag. Evenals Hans Schiffers. Ook mogelijke mollen dus.

In de derde opdracht moest onderhandeld worden over topito’s. Anniek en Froukje waren erg makkelijk, waardoor er geen geld uit de pot verdween en ze dus niet de mol zullen zijn. Dennis en Jon verspeelden wel geld. Viviënne geeft haar topito weg, dus is niet de mol. Paula en Rick komen er niet uit en zouden dus de mol kunnen zijn. Hans en Sebastiaan komen er niet aan te pas – dat zegt nog niets natuurlijk.

Aan het eind zijn de mogelijke mollen: Sebastiaan, Jon, Hans, Paula, en Rick. Zeker niet de mol zijn Viviënne, Anniek en Froukje. Dennis blijft een twijfelgeval.

Hopelijk volgende week meer duidelijkheid…

Welcome, whowever you are! Welcome to Shooting Stars!

Vanavond op de BBC: een geheel nieuwe Shooting Stars, de legendarische onzinquiz van eind jaren ’90 waar Mike en Thomas waarschijnlijk wel wat inspiratie vandaan hebben gehaald. Benieuwd of er vanavond nog klassiekers in zitten als de Dove from Above (of the Vest from the West), de Club Singing round en Ulrika-ka-ka-ka Johnson. Tien jaar geleden sowieso een reden om te kijken. En natuurlijk Matt Lucas, nu bekend van Little Britain, die toen als Baby George Dawes die de scores bijhield. UVAVU! ERANU!

Gisteravond lichtjes rochelend naar Aanrijding in Moscou in het filmhuis geweest. Een film die niets met Rusland te maken heeft, maar met de wijk Moscou in Gent. Het lijkt een standaard “vrouw rijdt vrachtwagenchauffeur aan, wordt verliefd, happy end”-film, maar is dat totaal niet. Aan de ene kant door het heerlijke platte Gents uit de film (leve ondertiteling!), aan de andere kant door het ingewikkelde leven van hoofdpersoon Matty. Een man die het huis uit is voor een jongere vrouw, 3 kinderen om op te voeden (een puber, een die denkt dat ze pubert en een die maar niet begint te puberen), en dus de camionneur Johnny die haar leven in rijdt. Hoogtepunt is het avondeten waarbij zowel haar man als Johnny mee-eten, en de nieuwe vlam van de oudste dochter ook nog langskomt.

Een aanrader!

Een boek!

Wim T. Schippers in de CPNB-reclame

In navolging van Wilfred, Jan, Christian en Arnoud pak ik ook het dichtstbijzijnde boek. Dat vergde enig inschatwerk, want vanaf de bank liggen de dichtstbijzijnde boeken in de kast. En welke is dan het dichtste bij? Op ooghoogte was dat Mannen voor Vrouwen. De vijfde zin op pagina 56 is eigenlijk niet zo spannend:

Volgt nu een door mijzelf meegemaakt, niet van tevoren door betrokkenen gerepeteerd maar spontaan geïmproviseerd spelmoment, tijdens een scheikundeles in de vierde klas van het gymnasium.

De eerste zin op de pagina is “Mannen op school willen maar één ding: alles kapotmaken!”. Het spelmoment gaat over een leerling die zit te praten, stil moet zijn, waarop de volgende leerling zegt “ja, wees eens stil”, die leerling moet ook stil zijn, en zo gaat de ketting rond. Geen onbekend trucje, en altijd handig als je als docent gelijk een stuk of 5 leerlingen richting claviger wilt sturen, bijvoorbeeld omdat het schoolplein weer eens aangeveegd moet worden, of er nog een kopiëerklusje ligt.

Het is een cursusboek, en het eindigt dan ook met een leermoment: Niet alle mannen op school zijn altijd in even hevige mate uit op het verspreiden van Gods woord.

De regels zijn simpel:

• Neem het dichtstbijzijnde boek, nu meteen
• Ga naar pagina 56
• Vind de vijfde zin
• Citeer die zin op je blog
• Kopieer deze instructies onderaan de post
• Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtstbijzijnde

De omstreden foto’s van Sooreh Hera hangen inmiddels meer dan een week in MuseumgoudA, door een groot deel van de bevolking terecht nog steeds Catharina Gasthuis genoemd. CU-er Theo Krins wandelde al eerder langs de foto’s, en vond ze genuanceerd aanstootgevend.

Vandaag bezocht ik de tentoonstelling, en maakte maar gelijk een wandeling door het hele museum. Dat moest ook wel, want de foto’s van Sooreh Hera hangen van dolcel tot zolder, met daarnaast nog allerlei andere werken in het kader van het thema Beeldenstorm. En de gebruikelijke stukken, met ook de oude apotheek en de oude keuken, waarbij maar weer blijkt dat meer mensen zich opwinden over de lelijke nieuwe stoelen in de oude keuken dan over de blote mannen.

Die blote mannen & aanverwante artikelen moet je trouwens ook wel even zoeken. Ze hangen tussen de andere kunstwerken in de stijlkamers. Weliswaar wisten de brugklassers met wie ik gisteren in het museum was als extra begeleider de aanstootgevendste foto’s in pak-’m-beet anderhalve nanoseconde te spotten, wie ervoor komt zal wat moeite moeten doen.

En wat moet je er dan van vinden? Zo lopend door het museum wordt niet echt duidelijk wat nou de bedoeling van de foto’s is. Shockeren? Mannen truttig fotograferen met hun huishoudelijke objecten? Je komt er niet achter. Tekst bij de foto’s (anders dan dat het bijvoorbeeld Klaas is) ontbreekt.

Zo zijn deze omstreden foto’s uiteindelijk het minste onderdeel van de expositie. Interessanter was het overzicht van bestormde kunstwerken, met de redenen en de mensen erachter. Van kunst kapot maken om nieuwe kunst te maken, tot stemmen in het hoofd over Japanse wereldheerschappij. Dat zet je aan het denken over wat kunst is. Meer dan gemaskerde mannen met open broeken, ook al ben ik blij dat ze wel in een museum opgehangen kunnen worden. Kunst hoort niet geweigerd te worden omdat mensen, die anders waarschijnlijk niet eens het museum zouden bezoeken, er aanstoot aan zouden kunnen nemen. Het gebrek aan gekwetste reacties toont ook wel aan dat je daar ook niet bang voor hoeft te zijn.

Het wordt nog druk over 2 weken. Dan is het burendag en begint de vredesweek. De gemiddelde goedwillende burger kan z’n agenda dus driedubbel volboeken. Om daar nog wat aan toe te voegen: in het Verzetsmuseum is een tentoonstelling met kunst vanuit Palestina. Dit is afkomstig van Manar uit Bethlehem, die met dit mooie initiatief vrede in Palestina dichterbij probeert te brengen en het leven er ietsje beter te maken.

Partijgenossen lezen ondertussen natuurlijk direct het interview met Niels op de achterkant van het clubblaadje, met zeer herkenbare ervaringen over zijn verblijf in een vluchtelingenkamp in Bethlehem.

Tijdens Gouda Waterstad slenterden we over de Lage Gouwe. Bij het Nonnenwater stond een kraampje van de groep binnenstadsbewoners die druk bezig zijn om het voor elkaar te krijgen deze gracht weer open te graven. Dat wilde de gemeente al langer, maar financiëel bleek zelfs de simpelste optie niet haalbaar. De bewoners waren het daar niet mee eens, en daarom gaf wethouder Menkveld ze nog wat tijd om op zoek te gaan naar fondsen.

Het Nonnenwater vroeger

Bij dat kraampje raakte in al snel in discussie met Sjaak de Keijzer, voormalig ambtenaar bij de gemeente en nu vaak op Gouwestad met uitleg over bouwpojecten uit het verleden. Die discussie ging over geld. Het opengraven van het Nonnenwater kost miljoenen, een investering die de gemeente nu moeilijk kan doen. Natuurlijk, als je maar wilt is er altijd wel een weg, maar we willen wel meer, en dan raken de wegen langzaamaan verstopt. We kwamen er die zonnige middag niet uit.

Enkele dagen later werd ik gebeld door Sjaak. Hij wilde mij een boekje geven, Eigen Haard is Goud Waard. Dit is geschreven door Tom Bade van Triple E. Een accountant, die ik eerder al eens een interessant verhaal had horen vertellen over de economische waarde van groen. Hoewel ik vooral uit principe voor groen ben is het fijn om te horen dat die principes ook nog geld opleveren. Zo’nzelfde berekening hebben Bade en consorten losgelaten op cultuurhistorisch erfgoed.

De binnenstad als BV
De basis van het verhaal is om een historische binnenstad als BV te bekijken. Er komt geld in via bezoekers, bedrijfswinsten en belastingen, en er zijn kosten voor onderhoud van monumenten, wegen, grachten, etc. De uitgaven zet je tegenover de kosten, en voila, er komt een dikke winst uit. Een beetje binnenstad zet miljoenen om. Miljoenen die direct samenhangen met die historische binnenstad.

Eén van de voorbeelden is het opengraven van een gracht. Dat kost geld, veel geld. Maar water is ook een inkomstenbron: het zorgt voor hogere huizenprijzen (dus hogere opbrengst OZB), het is aantrekkelijk voor bedrijven (die weer belasting betalen), het levert toerisme op (horeca- en winkelinkomsten). De kosten kan je dus weer terugverdienen. Op eenzelfde manier blijkt dat het autovrij maken van straten in de binnenstad een hogere omzet oplevert voor ondernemers – en dus hogere belastinginkomsten. Een win-win situatie.

Door via zo’n constructie naar de binnenstad te kijken wordt er ineens veel meer mogelijk. Auto’s verder uit de binnenstad weren, grachten opengraven, de kosten van deze grote operaties kunnen gedragen worden door de financiële voordelen van die operaties op lange termijn beter te benutten.

De vraag is alleen wel: hoe doe je dat uiteindelijk? Want er zit wel een addertje onder de gracht in het verhaal van Bade. Het zwaartepunt van de investeringen ligt bij de lokale overheid. Het zwaartepunt van de opbrengsten bij de particulieren en ondernemers, en de landelijke overheid. Geld dat je niet zomaar terugziet als gemeente.

Al met al kost het dus wel wat werk van financiële specialisten, om het geld zodanig te laten vloeien dat je als gemeente je investering kan terugverdienen, en daarmee mogelijk maakt. Zo’n specialist ben ik niet. Maar het zou mooi zijn als we daar als gemeente, en zeker ook als gemeenteraad, aangezien wij over de financiën beslissen. Een verkennende bijeenkomst over dit thema lijkt me zeker gewenst.

Het was een week waarin activisme centraal stond. En dan niet zomaar activisme, maar jaren ’80 activisme. Actie met een leren jasje, zeg maar. En makkelijke vijanden: Reagan en Thatcher. De tijd van punk en krakers. Een tijd waarin alternative comedy ontstond, met bijvoorbeeld Not the Nine o’Clock News (Rowan Atkinson, Smith & Jones) en The Young Ones (Rick Mayal, Alexei Sayle). Een tijd ook waarin Simon Munnery nog jong was. Daaruit ontstond zijn karakter Alan Parker, Urban Warrior. Toen ik dit voor het eerst zag was het al 1999, en toen al een beetje achterhaald. Maar het blijft leuk, en een tijdsbeeld.

Het was 2005.

Voorlopig even de laatste in de jaren-series. Het wordt allemaal wel erg recent, en dan zijn de grote gebeurtenissen nog wat minder uitgekristalliseerd. Het was het jaar dat ik me officiëel opgaf als kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen, en ook meeschreef aan het verkiezingsprogramma. In politiek wereldnieuws kreeg Zuid-Amerika weer een socialistisch duwtje met de keuze van Bolivia voor Evo Morales, de man die z’n truien bij dezelfde winkel lijkt te kopen als TK-lid Hans Spekman. En sinds 2005 mag ik ook de titel Drs voor mijn naam voeren.