De afgelopen weken dreigde het wel eens saai te worden in de raad. Het werk blijft, stukken moeten nog steeds gelezen worden, maar niet alles behoefde daarna een uitgebreide bespreking. Ook deze vergadering leek rustig te gaan verlopen. De Jaarstukken leveren meestal meer gespreksstof dan actie op (deels ook terecht, die actie komt als het goed is bij de Voorjaarsnota), de rest was hamerstuk. Bij de Jaarstukken vroeg Hilde Niezen weer aandacht voor de wachtlijsten. Beetje jammer dat het de wethouder jaar na jaar niet lukt om die onder controle te krijgen, maar gelukkig bleek uit de reacties van andere partijen dat er wil is om echt actie te ondernemen. Dat betekent ook dat er indien nodig een betere uitvoerder voor schuldhulpverlening gezocht kan worden.

Het vuurwerk zat in de door de VVD ingediende moties over veiligheid, als extra agendapunt. Die hadden al een flinke hap uit mijn middag genomen, want hier moest wel even over heen en weer gemaild en gebeld worden. Het college nam de moties nogal hoog op, dus werd het ook direct een fractievoorzitterstaak in plaats van de gebruikelijke woordvoerders veiligheid. Schotanus van de CU had het zelfs over “een motie van wantrouwen”. Zowel de burgemeester als formatteur en wethouder Siebe Keulen reageerden. Vooral Keulen viel op: een uitgeschreven betoog waarin hij elk stukje van de motie fileerde en tegenargumenten gaf. Voor iemand die normaal gesproken op z’n sloffen en schijnbaar uit de losse pols de Raad kan overtuigen wel bijzonder.

Wat stond er uiteindelijk in de moties? De VVD wilde, vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen en passant even een wethouder Veiligheid instellen. Alsof het allemaal niets kost. Het is geprobeerd in 98-02, en dat werkte niet. Het kwam ook niet in het verkiezingsprogramma van de VVD voor. Het lijkt dus een staaltje incidentenpolitiek: er moet “iets” gebeuren, of dat nou helpt of niet.

De tweede motie vroeg om een onderzoek. Ook niet echt effectief. We krijgen al 2 keer per jaar een rapportage over veiligheid, met alle cijfers, acties, nieuwe plannen, etc. De verdachten van de laatste voorvallen zijn bijna allemaal opgepakt. Wat valt er dan nog te onderzoeken? Of wil de VVD werkverschaffing voor werkeloze onderzoekers?

Kortom, twee moties die zo van tafel konden. Het showtje dat eromheen werd opgevoerd was wel vermakelijk, maar had ook niet gehoeven. Twee kansloze moties, even stemmen en klaar. Maar dan lijkt het net alsof je veiligheid onbelangrijk vindt, en dat wil niemand. De campagne is al volop bezig…

Wie Woont Waar?
Na de raadsvergadering stond nog een voorbereidende vergadering op de agenda, met een debat over de huisvestingsverordening. Dat is de juridische basis voor het verdelen van de schaarse woonruimte: huurwoningen en goedkope koopwoningen. Nieuw aan deze verordening is dat veel specifieke regeltjes zijn losgelaten, waardoor er meer vrijheid is om zelf een passende woning uit te zoeken. Het systeem wordt daardoor ook transparanter: er is niet een hele rits aan regels die je verhindert dat op ene leuke huurhuis te reageren.

Er waren twee thema’s: door de PvdA werd voorgesteld om een minimum aantal kamers in de verordening te zetten voor verschillende huishoudensgroottes. Als argument werd een casus in het huidige systeem gebruikt – een teken dat die regels nu in ieder geval niet werken. Hoe sympathiek ook, wij voelen weinig voor die regels. Ze beperken de vrijheid van mensen om zelf een geschikte woning te zoeken, en het levert heel veel extra onwerkbare regels op. Hoe groot is het gezin (volwassen kinderen, ongeboren kinderen, deeltijdouders), hoe groot zijn de kamers (zijn 2 kleine kamers passend, of een grote)… Dan zijn er betere manieren om mensen een passende woning te laten kiezen, ook als het om urgentie wegens sloop gaat. In de praktijk loopt dat ook goed. De CU sloot zich bij de PvdA aan, D66 schaarde zich aan onze kant. Het leverde leuke debatten op, met complimenten van (en aan) de voorzitter Jan Vermeij. We voerden als Raad de discussie, zonder om de zin vragend de wethouder aan te kijken om de Absolute Waarheid te verkondigen.

Het tweede discussiepuntje waren de jongerenwoningen. Nu is de praktijk dat je alleen een woning kan krijgen als je bijna 23 bent. Door de helft van de jongerenwoningen te verloten hebben ook jongeren van 18-22 een kans. Jongeren vinden dat ook een eerlijker systeem. De VVD twijfelde nog, ik probeerde uit te leggen dat elk systeem oneerlijk is zolang er te weinig woningen zijn, maar dit systeem de oneerlijkheid in elk geval eerlijker verdeelde.

En zo konden we om kwart over 11 afsluiten met een borrel. Een mooie gelegenheid om alvast vooruit te blikken naar volgende week, de kruispunten danwel rotondes op de Goverwellesingel. Het zomerreces nadert, de stapel stukken groeit. We moeten er nog even tegenaan. Maar als dat met zulke leuke debatten als die over huisvestingsverordening gaat, dan heb ik er wel zin in!

Deelnemers aan dit grootschalige debat zijn: CDJA, Jonge Democraten, VVD, PvdA, GroenLinks en de SGP-Jongeren Gouda e.o. Ook de Jeugdraad van Gouda geeft acte de presénce tijdens dit debat.

via SGP Gouda.

Met de straatlengte voorsprong van Obama in de peilingen, zelfs meer dan de “magische” 10% (nodig omdat veel Amerikanen niet zullen toegeven dat ze nooit op een zwarte kandidaat zullen stemmen), dreigt de campagne een beetje saai te worden. Daarom maar door de ogen van de Daily Show naar het laatste debat kijken. Of zou McCain toch winnen?

De VVD die GroenLinks omarmt. Het moet niet gekker worden. De dikke virtuele knuffel van Jan Vermeij was nog maar een kleine voorbode op het gezellige huiskamergevoel in vergaderzaal Achterkamertje. Het publiek bleek meer geïnteresseerd in het bestemmingsplan Westergouwe dan in het evenementenbeleid, dus konden we naar boven verkassen.

De avond begon met “Vlek D”, de ietwat groezelige naam voor het gebied ten zuiden van het station. Nu een rommelige stadsentree, maar als het aan ontwikkelaar Multi Vastgoed ligt straks een bruisende begin van de binnenstad, met al die winkels die we nu moeten missen (H&M, Claudia Sträter, Zara, je kent ze wel) omdat er te weinig grote winkelpanden zijn.

Het was nog slechts de informerende fase. Veel wijzer zijn we er niet van geworden. De meest gewaagde vraag, “zou u liever het busstation aan de noord- of aan de zuidkant hebben, bent u liever de bus kwijt in de Vredebest?” werd uitermate politiek beantwoordt met “beide hebben positieve en negatieve punten”. De VVD omarmde later een busstation aan de noordzijde, maar ook hun poging een uitspraak te ontlokken liep op niets uit.

Multi Vastgoed wekt wel een betrouwbare indruk, en het is sowieso mooi dat ze willen investeren in dit gebied, maar ergens knaagt het. We hebben toch te vaak mooie plannen wegens geldgebrek minder mooi zien worden. In het raadsdebat zullen we het dus nog wel over de inhoudelijke kaders moeten hebben.

Evenementen
Het raadsdebat over evenementenbeleid was voor mij het hoogtepunt. Afgelopen vrijdag had ik een alternatief raadsvoorstel verspreid onder mijn collega-raadsleden. Daar voelde ik me wel toe verplicht na mijn stevige kritiek. Het treurige is dat je met minder dan een uurtje werk een fatsoenlijk besluit hebt liggen, dus zo moeilijk is het niet. Vanwege dat voorstel kreeg ik als eerste het woord om het nieuwe besluit toe te lichten. Wat mij betreft hadden we dan een kort rondje gemaakt, met een simpel “ja” of “nee” tegen dit besluit – dan weet je ten minste hoe je je discussie in moet steken. Nu moest dat gecombineerd worden, maar desondanks ontstond een leuk debat.

Het kleine kamertje, waarin je dicht op elkaar zit, heeft een duidelijk effect. Je ondervraagt elkaar makkelijk, reageert makkelijker (ook al gaat dat ten koste van de voorzitter, maar die liet dat heel verstandig meestal z’n beloop), en het zorg voor selectieve amnesia – ineens weet je alleen nog maar de voornaam van je collega-raadsleden, waardoor ik een paar keer werd aangesproken met “de heer…Michel…..eh….Klijmij”. Overigens, een leuk detail: vooraf waarschuwde de voorzitter dat ze mijn weblog had gelezen en extra streng zou zijn. Uiteindelijk was ze nog soepeler, maar dat paste ook beter bij de sfeer.

Al snel werd duidelijk dat de meeste fracties het nieuwe besluit duidelijker vonden, ondanks een enkel slip of the keyboard waarbij ik wat al te genereus had geïnterpreteerd en het besluit niet 100% in lijn was met de nota. Soms was dat wel een verbetering, soms meer reden voor een gefronste wenkbrauw. Slechts een enkele fractie vond het besluit niet nodig, waarbij het flutargument “het gaat om de inhoud, niet om de vorm” weer eens van stal wordt gehaald. Gek genoeg wordt dan juist een procedureel argument (“het gaat ons niet om de vorm”, “het is overbodig”) van stal gehaald, en wordt er nooit inhoudelijk aangegeven wat er dan mis is met het voorstel. Gelukkig was de PvdA eigenlijk de enige daarin (de SGP zat er wat anders in, maar dat heeft ook te maken met hun houding ten opzichte van evenementen op zondag), en was er geen pers om deze vreemde manoevre te zien.

Uiteindelijk gaat het erom als Raad een duidelijk besluit te nemen, omdat het hier, zoals Harry van der Haak kort en krachtig verwoordde, gaat om het verdelen van schaarse middelen. Weinig geld (iets meer dan een euro per Gouwenaar) voor grote ambities qua evenementen. Dan moet je keuzes maken, en die keuzes onderbouwen. Dat zijn zaken waar ik in de Raad graag een besluit over neem, en die in het gewijzigde besluit duidelijker naar voren kwamen. Want 7 evenementen (Houtmansconcerten, Gouda bij Kaarslicht en Kunstlicht, Havenstaddagen en Hofstededagen, Kaas- en ambachtenmarkt, Keramiekdagen) om te ondersteunen is mooi, maar de criteria leg ik liever vast in een besluit dan alleen in een nota.

Op basis van mijn gewijzigde besluit had ik tot slot nog enkele inhoudelijke punten ingebracht. Nu wordt als criterium een minimum aantal bezoekers van 15.000 genoemd, maar uit het geven van de sterstatus aan de Hofstedendagen blijkt al dat dat een zacht criterium is. Nog los van de vraag van wat voor bezoekers je wilt hebben: van buiten, van binnen, unieke bezoekers of 15 keer dezelfde 1000.

Een tweede punt was de verhouding overlast en opbrengst. Die wordt door binnenstadbewoners nogal eens als scheef ervaren. Een moeilijk punt (wat voor overlast is acceptabel als binnenstadbewoner?), en daarom weinig reacties, zoals ik al dacht.

Als derde kwam de communicatie aan de orde, waar CDA collega Mea Hiskes zich ook druk om maakt. Ook dat is iets waar je als overheid lastig op kan sturen. Terecht merkte de wethouder op dat je organisaties weliswaar kan verplichten om te communiceren, maar niet kan verplichten dat dat een goed eindresultaat heeft. Het heeft wel zijn aandacht, en hij is wel bereid om daar aandacht aan te besteden. Dat lijkt het maximaal haalbare.

Op gebied van handhaving had ik tot slot nog wat geruststelling nodig. Keer op keer hoor ik klachten over gebrek aan handhaving. Dat lijkt echter de goede kant op gegaan: er wordt intensief gecontroleerd, er is al gewaarschuwd naar aanleiding van klachten van bewoners, en hier kunnen ook boetes op volgen komend evenementenseizoen. Ik wil die geruststellende woorden komend jaar de kans geven om zich te bewijzen.

Het was ook het debuut van Ferry van Beekum, het nieuwe SP-raadslid. Met zijn maiden speech zette hij in elk geval een duidelijk verhaal neer, hoewel het wel wat afdreef toen het ging over de vraag of jippy-condooms nu gebruiksvoorwerpen of reclame-artikelen zijn. Maar ach, het was in elk geval direct en to-the-point.

Na een gezellige eerste termijn kon de wethouder niet anders concluderen dat hij met een aangepast voorstel moest komen. Op basis van mijn voorstel komt hij eind deze week met een nieuw voorstel. Dat is op zich al een overwinning: de steun voor dit voorstel geeft aan dat de Raad bezig is eigen inhoudelijke afwegingen te maken, en dat vastgelegd wil zien in een duidelijk besluit. Die wil loopt dwars door (bijna) alle partijen heen. Wat dat betreft was dit voor mij ook een testcase: kan ik de Raad meekrijgen hierin? Het is dan mooi om te zien dat de Raad mij vervolgens weer op sleeptouw neemt, als het erop lijkt dat ik een punt makkelijk wil toegeven – zo hoort het!

Een positief einde dus. Mogelijk nog een amendement op het besluit wat betreft de criteria, en even afwachten hoe de wethouder het besluit verder aanpast zodat hij ermee aan de slag kan. Maar dat is al een stuk beter dan per amendement een compleet besluit te moeten veranderen.

Goed, ik wou eigenlijk niet meer over Oosterwei schrijven. De aandacht ervoor was al overdreven, en alles wat er verder over wordt gezegd draagt niets bij aan een oplossing.

2806 de gekste

Toch indirect nog een stukje. Ik zit nu via Politiek24 te kijken naar het spoeddebat over Gouda. Nu heb ik wel eens wat te klagen over het detailniveau waarop Goudse raadsleden “debatteren” met elkaar, meer lettend op de navel dan het besluit dat voorligt. Eén incident wordt overgewaardeerd, wat niet klopt met het beeld van de verbeteringen in Oost de afgelopen 2 jaar.

Maar zoals de kamerleden hierover debatteren verbaast me nog meer. Een Brinkman die niet verder komt dan het leger inzetten en ontslag voor de burgemeester – is dat niet de nutteloze symboolpolitiek waar de kiezers van de PVV juist zo tegen zijn? En dan zwaarder straffen – er is nauwelijks onderzoek dat aantoont dat dat helpt.

Agnes Kant (SP) zei globaal hetzelfde als ik, dus ze moet wel gelijk hebben. Alleen blijft het vreemd dat Gouda elke keer zo als voorbeeld wordt gebruikt, terwijl we het over een postzegel hebben. Waar bovendien al met goede resultaten aan oplossingen werd gewerkt. Er wordt gedebatteerd alsof er helemaal niets gebeurt! Wel terecht dat ze het tekort aan wijkagenten aanhaalt.

Als klap op de vuurpijl tot nu toe VVD-er Griffith, die behoorlijk zwaar inzet. Heel gemakkelijk vergeet ze dat de VVD de afgelopen decennia in bijna elke regering vertegenwoordigd was, en dus keihard verantwoordelijk is voor het landelijk beleid en bezuinigingen op de politie, en die zogenaamde slappe aanpak van de afgelopen jaren.

Het PvdA-verhaal is weer wat beter, maar blijft doen alsof er in Gouda niks gebeurt. Toch wel jammer. Zal er nog iemand zich afvragen of er niet wat gedaan moet worden aan de grote hoeveelheid vacatures bij de politie?

Alle kamerleden komen met lokale oplossingen, ook al roepen ze hoe belangrijk de rol van het kabinet wel niet is. Er komen micro-oplossingen voorbij die we of al doen, of zouden kunnen doen als we het geld kregen van het kabinet, of oplossingen die niet gaan werken. De gemeente hoort de regie te hebben over de wijken, het kabinet hoeft zich daar niet zo druk om te maken. Maar ja, er is een incident, iedereen noemt z’n stokpaardje qua oplossingen, en we kunnen weer verder.

“Met harde woorden en getoeter in plaats van oplossingen is Gouda niet geholpen.” Azough weet de juiste snaar te raken. De rare gang van zaken rond Connexxion wordt aangehaald om de affaire Gouda in perspectief te zetten. Houdt zich verder aan de algemene hoofdlijn: wat ging er wel en niet goed de afgelopen jaren, wat kan de Kamer en het kabinet doen?

De (voorlopige) winnares van dit debat is toch Agnes Kant. Scherp, to the point, en weet naast Gouda ook de algemene lijn te vinden. De looser van het debat is Brinkman, die bij de meest relevante gegevens in slaap valt. Dat hij niet zo’n wakker kamerlid is hadden we allemaal al gezien.

En die Griffith staat gigantisch te kletsen. Wat nou “papieren werkelijkheid”?? Laat dat mens eerst even de feiten bekijken voor ze d’r mond opendoet. Het veiligheidsgevoel in de wijk is verbeterd, de laatste bewonersbijeenkomst was gematigd positief. Wat nou “no-go area”? Oosterwei? Kom op zeg. Wat nou avondklok, wat nou samenscholingsverbod? Dat zijn contraproductieve maatregelen die hun doel ver voorbij zouden schieten, zeker nu, in Oost. Griffith gaat in de tweede termijn voor de titel van Looser van het debat.

Aan het eind doet minister Ter Horst nog een gooi naar de Regentenbokaal. “Deze motie is overbodig”. Nee, minister: je bent inhoudelijk vóór of tegen een motie. Dat moet je zeggen. En niet dat gedoe met overbodige moties. Dat is zo’n uitdrukking die in Gouda ook af en toe de kop op steekt, en vooral getuigt van een gebrek aan lef om een standpunt in te nemen en angst voor een uitspraak van volksvertegenwoordigers.

Maakt dit debat nou uit? Nee. Maar zoals in het journaal al werd vastgesteld: iedereen kan nu lekker hard roepen hoe erg ze het allemaal vinden.

Zoals we ‘s middags met het Jonge Raadsledennetwerk al vaststelden, alles hoopt zich altijd op aan het eind van het jaar. En zo was de laatste vergadering voor het zomerreces een flinke. Helaas kwam ik er pas na afloop achter dat ik de burgemeester een krat bier had kunnen aftroggelen door een weddenschapje op de sluitingstijd van 11 uur te zetten.

Zuidwestelijke Randweg
Voor het eerste uur was er een paralelle werkelijkheid gepland: een informatieve sessie over de Zuidwestelijke Randweg tegenover de brief aan Al Qalam. Hoewel Al Qalam natuurlijk een van de spannendste items op de agenda was, kreeg de ZWR ook een extra lading door het nieuws uit Ouderkerk: zij werken niet mee mee. Alleen de lokale PvdA was tegen de motie. Ergens is dat wel mooi: dankzij de nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening kan de provincie de ZWR planologisch afhandelen, dus maakt het niet zo uit wat Ouderkerk vindt. En hun houding maakt het makkelijker om als Gouda het hele convenant in de prullenbak te gooien, en de deur definitief in het slot te gooien voor bedrijventerrein Veerstalblok. Een win-win situatie dus. Volgende stap: Ouderkerk annexeren. Na Waddinxveen zijn ze de eerste. Mwoehahahaha! De plannen zagen er verder aardig uit – met wel in het achterhoofd dat ooit voor het verkeerde tracé is gekozen, maar daar doe je nu niets meer aan. De natuurcompensatie is wel erg ver weg, en de ontsluiting voor langzaam verkeer is niet optimaal, maar daar leken niet veel partijen mee te zitten.

Al Qalam
Op de achtergrond was af en toe applaus en geluid te horen bij de bijeenkomst over Al Qalam. Deze islamitische basisschool wil graag naar Gouda-Oost. Het is jammer dat met name de ouders en moskeeën kozen voor een nogal zwaar aangezette brief (pdf), waarbij eigenlijk alle wereldleed de schuld van de gemeente Gouda is. Jammer, want Al Qalam is verder een goed functionerende school die best op wat goodwill in de raad kan rekenen. Met hun brief gingen ze volledig voorbij aan het feit dat ze als stedelijke school dezelfde positie innemen als andere stedelijke scholen. Huisvesting voor scholen is een breed probleem in Gouda. Om dan te doen alsof alleen zij daar last van hebben, en natuurlijk vanwege discriminatie, gaat me echt te ver. De islamitische basisschool wordt gelijk behandeld, en dus ook gelijk benadeeld. Gelijke behandeling is niet altijd alleen maar leuk. Nu de stoom wat is afgeblazen is het zaak om fris het gesprek aan te gaan, en te kijken welke oplossingen haalbaar zijn. Zoals de situatie nu is zit verhuizing er op korte termijn simpelweg niet in. Dan is het zaak om te bezien wat er op korte termijn haalbaar is als oplossingen voor de problemen waar de groeiende basisschool tegenaan loopt, in het belang van het kind. Ons fractieverhaal staat nog niet op de site, de ChristenUnie is wel snel geweest.

Cultuurnota
Dan de echte raadsvergadering. Gelukkig was er nog collega Krins om mee te sms-en, want het niveau zakte af en toe weg naar niveau bedroevend. Soms heb je meer het gevoel bij een therapeutische praatclub te zijn dan bij het hoogste bestuursorgaan van de gemeente. Al direct bij de Cultuurnota ging het mis. De afspraak is simpel: het debat doen we in voorbereidende bijeenkomsten. Als fracties aangeven dat een stuk naar de besluitvormende vergadering doorgaat, zeg je dus impliciet dat we uitgedebatteerd zijn. Er mag dan alleen nog worden gesproken over amendementen en moties. Voor de cultuurnota lagen er 2 amendementen, maar Anita Engbers begon namens de PvdA nog eens het raadsdebat dunnetjes over te doen. En ik was al zo toe aan vakantie! Vervolgens gooide Dirk Barth er nog een schepje bovenop, waardoor dit punt al direct enorm uitliep – want nu moest natuurlijk iedereen uitgebreid het woord voeren. Nota bene: de steun voor beide amendementen was minimaal. We hadden dit dus snel afgerond kunnen hebben, als iedereen zich gewoon aan de eigen afspraken zou houden. Een dikke min dus. Volgende keer een nota over onze eigen cultuur?

Armoedebeleid
Bij Armoedebeleid ging het beter, ook omdat er 6 amendementen en een motie voorlagen. Daar ontstond weer wat verwarring doordat onze Pierre zijn moties vanwege gebrek aan steun introk, maar de SP ze vervolgens alsnog wilde indienen. Deze administratieve en procedurele ontsporing werd rechtgezet toen Pierre alsnog de amendementen handhaafde. Zeer opvallend was de inbreng van het CDA. Daar waar ze in het raadsdebat nog aangaven te kunnen leven met het gebruiken van de EU-definitie van armoede, werden dit en andere amendementen nu weggezet als “geneuzel”. Pierre pakte die mooi op door aan te geven dat hij graag neuzelt, als neuzelen inhoudt het scherper formuleren van besluiten. Dat moeten we ook doen om onze taak als Raad (controleur en kadersteller) waar te kunnen maken. Blijkbaar waren de andere partijen na hun betogen over cultuur ineens toe aan de afsluitende borrel, want de behoefte aan een scherper geformuleerd besluit was miniem. Van de hele riedel werd 1 amendement aangenomen, waarna de kaders Armoedebeleid unaniem werden goedgekeurd. Tussendoor mocht ik nog een bedankje incasseren. Leuk, maar het wordt allemaal wat veel. Gaan we straks de schoonmaakploeg bedanken omdat ze altijd zo netjes opruimen als we klaar zijn?

En we gaan nog niet naar huis
De klok was ondertussen al voorbij half 11 gekropen, met nog 1 bespreekstuk, een riedel hamerstukken en de sluiting nog in het vooruitzicht. Het sprankje hoop om voor 11 uur te proosten op de besluitvorming en het komende reces werd echter de grond in geboord door het bezoek uit Ghana, dat nog eens met uitgebreide speeches stilstond bij alles wat Gouda voor hen had betekend. Sympathiek, maar ondertussen zit je daar maar. Zelfs sms-en gaat lastig in zo’n situatie.

Buurtservicecentra
Dik na elven werd de vergadering hervat, met het agendapunt Buurtservicecentra. Er was een amendement aangekondigd door GBG, een die precies verwoordde wat ik wilde: nu nog geen besluitvorming over de sluiting van de Nieuwehaven, maar eerst het gesprek aangaan. Dat hadden we immers ook gedaan bij de buurthuizen (met als resultaat dat die open mochten blijven). Sowieso was het wat vreemd dat in een discussie over buurthuizen ineens een stedelijke voorziening erbij werd gesleept. In de voorbereidende vergadering was al duidelijk geworden dat een meerderheid het liet bij “foei, niet netjes gegaan, maar ja, toch maar instemmen”. Ik heb getwijfeld, maar uiteindelijk besloten mijn hart te volgen en niet met de fractie mee te stemmen. De manier waarop dit besluit er doorheen wordt gejaagd (nota bene, de wethouder gaf zelf aan snelheid te prefereren boven zorgvuldigheid), en op die manier hoor je simpelweg niet met elkaar om te gaan. “Foei” zeggen is dan niet genoeg, dan moet je ook “foei” stemmen. Overigens heb ik geen woord gezegd, Hilde deed dat al prima, dus hoefde ik daar geen nodeloze teksten aan toe te voegen. Haar bijdrage en het amendement van GBG spraken voor zich.

Het is dan opvallend om te zien hoe wethouder Keulen reageert. Direct start “Andere Tijden Goudse Raad” en wordt GBG voorgehouden dat ze toch ooit tegen de Nieuwehaven waren. Gelukkig greep Laura Werger (VVD) goed in door Keulen te vertellen dat de PvdA toch ooit warm voorstander was van de voorziening aan de Nieuwehaven. Bovendien had Jue van GBG duidelijk uitgelegd dat het hem om de zorgvuldige procedure ging. Kortom, we hebben allemaal wel eens voortschrijdend inzicht. Ondanks dat direct duidelijk was dat het amendement toch geen meerderheid had ging Keulen hier wat krampachtig mee om, niet in staat om het laatste woord aan een ander te laten. Een beetje een minpunt. Het amendement werd verworpen met 28-3, het voorstel met dezelfde stemverhouding aangenomen. Hopelijk komt het signaal wel aan: eerst overleggen, dan pas een besluit. Bij de wethouder, maar ook bij de Raad die uiteindelijk het besluit moet nemen. Een raad die ondanks dat ze over de helft is nog steeds slecht in staat is om echt duidelijke strepen in het zand te zetten.

Ondanks de af en toe oorverdovende stilte hier gaat het raadswerk gestaag door. Woensdag was er weer een volle agenda, zo vol dat een parallelle werkelijkheid nodig was om alles voor elven af te kunnen ronden. Zelfs met 3 fractieleden was het nog krap: ik moest Armoede voorzitten, Pierre het woord voeren en Hilde naar de Buurtservicecentra-discussie. Daarna deed Pierre het Cultuurdebat, waarbij Hilde en ik op de backbench plaatsnamen.

Het debat over armoede verliep naar tevredenheid. Van tevoren had ik duidelijk gemaakt dat de bijdrages kort & krachtig moesten zijn. We hebben bij het meningsvormend debat al uitgebreid ideeën kunnen spuien, nu ging het om een standpunt over de nota en het besluit. Voor het naar de raad ging was er al discussie geweest in de stuurgroep (wethouder, ambtenaren, griffie en ik als voorzitter), maar om niet de schijn van politiek bedrijven op me te halen kon ik daar niet al teveel van mijn bezwaren al inbrengen. Gelukkig deden enkele raadsleden dat wel, waardoor in ieder geval duidelijk werd gemaakt dat dit voorstel op veel punten nog te weinig concreet is.

Het debat spitste zich, zoals de bedoeling was, toe op het besluit. Het was mooi om te zien dat de meeste raadsleden goed luisterden, elkaar bevroegen en actief steun zochten voor hun standpunten in het debat. Tegelijk werden ook duidelijk standpunten ingenomen (bijvoorbeeld over de Voedselbank), die weliswaar niet direct tot een ander besluit leiden, maar wel direct laten zien hoe elke partij aankijkt tegen armoede. Dat maakte het debat uiteindelijk zeer geslaagd. Een aantal partijen gaan nog amendementen en moties indienen, iets dat vooral ook de betrokkenheid bij dit onderwerp aangeeft. Voor mij was het ook een leerzaam proces, dat weer een hoop ideeën heeft opgeleverd voor toekomstige debatten en A-trajecten voor onderwerpen. Het blijft toch lastig om te balanceren tussen een open debat en een concreet voorstel, ruimte laten aan insprekers en de ruimte voor de politiek om standpunten in te nemen en verkondigen, en de verhouding tussen college en raad. Toch durf ik Armoede wel een voorbeeld te noemen voor A-onderwerpen zoals het tot nu toe is gegaan.

De buurtservicecentra-discussie liep ondertussen een beetje met een sisser af. Er is wat mij betreft nog heel wat onduidelijkheid, en het proces is slordig verlopen. Na uitgebreide besprekingen met gebruikers van buurthuizen is de conclusie dat die (deels) open blijven; en ineens komt als een konijn uit de hoge hoed de sluiting van een stedelijke jongerenvoorziening aan de Nieuwehaven ter compensatie. Dat kan gewoon niet. Daardoor zijn de gevolgen van sluiting niet goed te overzien: gaat dit leiden tot het stoppen van activiteiten, omdat de jongeren hun heil elders zoeken? Hoe ga je serieus met je burgers om? Wat mij betreft had de sluiting van de Nieuwehaven uitgesteld geworden tot er met de gebruikers was overlegd over waar die activiteiten het beste heen kunnen, en met een beter beeld van de gevolgen voor de veiligheid. Maar voor de meeste raadsleden was het “foei, slecht aangepakt, niet meer doen, over tot de orde van de dag”. Zo komt men elke keer weg met een slecht proces, iets dat mij mateloos irriteert.

Het debat over de Cultuurnota mocht op een ruime belangstelling rekenen, de instellingen waren weer ruim aanwezig. Het debat was voor hen interessant om te horen hoe de partijen tegen de nota stonden, maar veel zegt het niet. Iedereen verkondigde een standpunt, tot onderling debat kwam het nauwelijks. Lange beschouwingen, weliswaar interessant maar zonder resultaat. Er had meer ingezeten. Het werd nog wel even gezellig toen ik ineens een sms-je kreeg met de tekst “ben je online?”. Bleek van CU-er Krins te zijn, aan gene zijde van de zaal. In een groot aantal opeenvolgende berichtjes kwamen er in ieder geval een hoop leuke plannen voorbij om debatten nog spannender te maken. Jammer dat die hotspots er niet van zijn gekomen…

David en Arnoud gooien er een schepje bovenop en komen met 15 redenen om Den Haag tot hoofdstad te bombarderen. Amsterdam zal er wel op reageren (tenzij ze dat vergeten). En daarmee blijft dit doorzeuren.

Dankzij deze actie werd ik ineens gebeld, vanochtend tijdens een fietstochtje om even aan iets anders te denken dan verhuizen. Het bleek een redacteur van Spijkers met Koppen, een radioprogramma dat al jarenlang min of meer vaste prik is op mijn zaterdagmiddag. Hoe zat het met mijn idee voor Gouda als hoofdstad? Het zou een leuk debat kunnen opleveren met die andere 2 steden. Ben benieuwd of dat nog doorgaat.

Natuurlijk heeft Gouda als hoofdstad iets ludieks. Als ik het zou roepen in een raadsvergadering zou het weggehoond worden. Maar ja, hoeveel geboren Gouwenaren zitten er nog in de raad? Daarbij is mijn rekensommetje zo gek nog niet. Daarom mijn 6 redenen (voor elke ster 1) om Gouda als hoofdstad neer te zetten:

1. Gouda ligt centraler dan Den Haag en Amsterdam – de hoofdstad moet voor iedereen gelijk bereikbaar zijn.
2. Gouda heeft historie, als een van de belangrijkste steden van Holland (ooit belangrijker dan Amsterdam), maar torst die niet met zich mee – de hoofdstad is neutraal terrein.
3. Allerlei belangrijke instituten zitten verspreid over de Randstad, zowel in Den Haag als Amsterdam – de hoofdstad hoort daar middenin te liggen.
4. Gouda combineert water en groen met een dynamische stad – de hoofdstad is de plek waar onze vaderlandse geschiedenis en cultuur samenkomen en zichtbaar aanwezig zijn.
5. Gouda geniet al internationale faam dankzij de kaas – de hoofdstad is je visitekaartje naar het buitenland, zonder dat verhaspelingen als “The Hague” nodig zijn om het begrijpelijk te maken.
6. Gouda is een redelijk gemiddelde stad qua samenstelling – de hoofdstad moet een afspiegeling van ons land zijn.

En dat alles centraal gelegen, volop in ontwikkeling. De Spoorzone zou zich nog als regeringswijk kunnen ontwikkelen.. Laat Amsterdam en Den Haag maar kibbelen – waar er 2 vechten om een been wordt de derde de hoofdstad. Leve Gouda! Misschien na het meireces toch maar eens een balletje op gaan gooien.

Blog meer over Gouda, zo zegt de poll op dit moment. Welnu. Het wordt tijd voor een hoofdstadwissel. En niet, zoals David Rietveld (gesteund door Arnoud Boer) zegt: van Amsterdam naar Den Haag. Dat mag de PvdA dan wel opperen, maar zo makkelijk gaat dat niet. En niet alleen vanwege Jan de Laat’s pleidooi over de hoofdstedelijke allure.

De klassieke oplossing is om een geschikt punt te vinden wat tussen de kibbelende steden inligt. Een blik op de kaart leert dat de meest geschikte stad, u raadt het al, Gouda is. Mooi gelegen tussen Amsterdam en Den Haag, een stad met historie, met uitstraling, aan de rand van het Groene Hart, centraal en goed bereikbaar.

Laten we wel wezen: de hoofdstad is tegenwoordig toch meer ceremoniëel. De regering hoeft er niet te zitten, de koningin niet, het hoogste rechtsorgaan niet. Nergens voor nodig, we hebben tegenwoordig toch internet.

Steun dus mijn pleidooi voor Gouda als hoofdstad van Nederland, en zet uw krabbel in de reacties! En vergeet niet te stemmen in de poll van David.

Afgelopen woensdag voltrok zich iets bijzonders in de gemeenteraad. In krap anderhalf uur werd een voorschot genomen op een uitgave van tientallen miljoenen, dat gespreid over langere tijd zo’n 2 miljoen euro van de jaarlijkse begroting op zal slokken. Tegelijk werden bezwaren van wijkbewoners vrij snel langs de kant gezet. Een zwembad is geen wijkvoorziening. Want deze miljoenendiscussie ging over de vragen: willen we een nieuw zwembad, en sluiten we dan de rest? Houden we nog een oud bad open? Hilde voerde namens de fractie het woord, met een prachtige vergelijking met de APK-keuring.

Nog los van wat vragen over busjes naar een nieuw bad ging het eigenlijk vrij vlot. Dat terwijl de financiële onderbouwing van het plan zwak is. Het nieuwe bad werd ooit onderzocht omdat het goedkoper zou zijn dan de drie huidige baden. Nu blijkt dat minimaal het even duur is, en dan worden de grondopbrengsten van de oude baden en de incidentele verhoging van het onderhoudsbudget van vorig jaar alvast meegenomen. En de commerciële thermenexploitant die fors bijdraagt aan de omzet. De bodem van de lokatie, de voormalige vuilstort de Groenheuvel, kan nog voor onaangename verrassingen zorgen. Eigenlijk is een nieuw zwembad dus een stuk duurder. Geld in stenen, dat straks vast ligt en onze financiële positie niet versterkt, een extra onzekerheid naast de al lopende investeringen in Spoorzone, Goudse Poort, Huis van de Stad, etc.

Twee weken eerder sprak diezelfde raad over Gouda Ontmoet. Een plan dat voortvloeit uit de Gouden Stadsregels, en in het bestuursakkoord al werd aangekondigd. Nu lag er een plan, en er is in de begroting voor dit jaar een beetje geld: €100.000. In tegenstelling tot de miljoenen van woensdag werd er toen gesproken over “een fors bedrag” (wel 0,05% van onze begroting). Ineens werd er op de duizenden euro’s gediscussiëerd: hoeveel mag een website kosten met iemand die zoiets vult? Over die ton werd bijna even lang gedebatteerd als over de zwembadenmiljoenen. Dan beroepen partijen zich ineens op solide financiën en voorzichtig omgaan met gemeenschapsgeld.

Soms is een ton veel geld, en miljoenen niet. Je hebt geld, en je hebt geld.

(Harry van de Haak van D66 maakte overigens een leuke grap over geld, maar dat was in het besloten deel van de vergadering, dus kan ik die niet herhalen wegens schending van staatsgeheimen etc).

Zo, het raadswerk begon een beetje achter te lopen. De drukte op school en het op gang komen in het nieuwe jaar zorgen voor een kleiner aantal blogjes. Dus even een inhaalslag.

Er staan een aantal grote onderwerpen op de agenda: de zwembaden, de verkoop van panden met maatschappelijke activiteiten, en de wijkaanpak. Deze week komt daar nog Gouda Ontmoet bij.

De discussie rond de zwembaden is wel interessant, maar ook verontrustend. Het wordt allemaal duur, veel duurder dan verwacht. Een nieuw zwembad werd ooit gepresenteerd als de goedkoopste oplossing, nu is er wat financiëel kunst- en vliegwerk nodig om de kosten binnen de perken te houden. De gebruikers roeren zich inmiddels ook: zwemvereniging GZC DONK gaat voor de nieuwbouw, terwijl de vertegenwoordigers van wijkbewoners, ouderen en gehandicapten juist de Trefkuil en het Spaardersbad open willen houden. Wordt vervolgd.

De pandenverkoop is via een open hoorzitting en een besloten vergadering besproken. De onrust onder de verenigingen is te gebruiken, en is nu nog lastig weg te nemen: zij willen rust en zekerheid, en niet als vrijwilligers worden opgescheept met onderhoud van panden. De wethouder is aan het onderhandelen om dat voor elkaar te krijgen, maar dat gaat in stilte om zo het meest optimale resultaat te behalen. Dat de panden verkocht worden is op zich niet het probleem, wat daarna gebeurt wel. Ongetwijfeld zal de wethouder Subsidies dan haar portemonnee moeten trekken. Inhoudelijke kaders om te beslissen welke activiteiten we wel willen en welke niet lijken te ontbreken. Die discussie zal ook plaats moeten vinden, om de overgang voor de verenigingen zo makkelijk mogelijk te maken. Voor sommigen dan – dat hoort bij de vraag over wat we als raad willen behouden, en wat zichzelf moet zien te behouden.

Mijn onderwerp is wijkaanpak. Te elfder ure werd het collegevoorstel van de agenda afgehaald. Een terechte beslissing, want het voorgestelde besluit stelde geen kaders. Wat er nu staat kan de wethouder nu ook al doen. Het terugtrekken van het stuk gaf de raadsleden de mogelijkheid zich uit te spreken over de kaders. We hadden er achteraf best een debat van kunnen maken – de wethouder gaat nog een keer met de wijkteams praten, wij hebben dat al tot in den treuren gedaan en kunnen dus in debat. Namens de fractie bracht ik een aantal dilemma’s in die wij zien op basis van het evaluatierapport en de bijeenkomsten tot nu toe. Die lieten ook gelijk wat stof opwaaien.

Wij zien bijvoorbeeld een spanningsveld als het gaat om het zwaartepunt van de macht tussen gemeente, wijkteams en overige burgers. Een driehoek waar ik naderhand nog uitgebreid over heb gediscussiëerd met wijkteamvoorzitter Ben van Bommel, die het niet (helemaal) met me eens was. Op het moment dat je macht verschuift van de gemeente af richting de burger, dan kan dat richting van de in een officiëel wijkteam georganiseerde burger, of in de richting van de overige burgers. Daar kan een machtstrijd ontstaan, want een wijkteam is gewoon een club actieve burgers. De status die eraan hangt kan ook aan andere groeperingen gegeven worden, of aan burgers zelf – die moeten we immers allemaal serieus nemen. In verschillende wijken zijn er nu verschillende groeperingen (wijkteams, initiatiefgroepen, platforms, buurtverenigingen), die we allemaal recht moeten doen. Ons eenzijdig focussen op wijkteams werkt dan niet als we onze doelen voor leefbaarheid en sociale samenhang willen halen. In het besluit moet dat tot uiting komen.

Differentiatie is ook een belangrijk punt. Niet iedere wijk is hetzelfde, heeft dezelfde behoeftes en vooral: dezelfde mogelijkheden. In de ene wijk zullen we meer moeten investeren om bewoners zich te laten organiseren. Dat moet niet betekenen dat andere wijken automatisch ergens anders recht op hebben.

Het 3 euro-budget heeft duidelijke kaders nodig. Die moeten we als Raad vaststellen. Het gaat om een hoop geld, waarvoor burgers zich verplicht tot het wijkteam moeten wenden. De regels zijn nu niet altijd duidelijk, en ook niet altijd ruim genoeg. Er moeten kaders komen die vrijheid gunnen bij de besteding, met als hoofddoel: sociale samenhang en leefbaarheid.

Er moet ook duidelijkheid komen over de positie van de wijkmanager en wijkconsulent. Daar leven, ook nu nog, verschillende ideeën over. Dat komt mede doordat de posities niet zodanig vastliggen dat voor iedereen helder is wat je van wie mag en kan verwachten. Naar buiten toe (de wijkconsulent is een opbouwwerker) en naar binnen toe (de wijkmanager is spin in het web in de wijken, en heeft slagkracht binnen de gemeentelijks organisatie).

De discussie over de wijkaanpak is nu weer wat vertraagd. Het college gaat nu kijken welke pijnpunten er nog bij de wijkteams zitten. Hopelijk levert dat geen dichtgetimmerd voorstel op: de mening van de wijkteams is belangrijk, maar wij als raad moeten straks de ruimte hebben om over de kaders in debat te gaan. Dat kan leuk zijn voor de wijkteams, of minder leuk. Als het resultaat maar is dat wij als Raad na een goed debat ook een goed besluit kunnen nemen, waarin we helder zijn over wat we willen.

Afgelopen weekend was het weer zover: het halfjaarlijkse DWARS-congres. Dit keer als centrale thema “dierenrechten”. Vanwege de fietstocht voor nieuwe leden van de lokale Moederpartij kon ik alleen op zaterdag gaan. De hele bestuursverkiezing ging dus langs me heen.

Gelukkig viel op zaterdag genoeg te beleven. Zeker voor mijn reisgenoot, Samuel. Hij is als uitwisselingsstudent uit Huy in België voor een paar maanden in Nederland, waar hij in 6 VWO meedraait. Zijn Nederlands is vele malen beter dan mijn Frans. Hij is ook lid van de jongeren van Ecolo, de Waalse groene partij. Een hele andere club dan DWARS.

Als opening kwam het puntje “voorbereiding actie”. Op het vorige congres is al uitgesproken dat er meer actie gevoerd moet worden, en minder gepraat. De invulling hiervan was: praten over acties. Ik moet toegeven: het is nonconformistisch. Maar wel erg jammer om met 50 à 60 Dwarsers bijeen te zijn, en dan geen actie te hebben voorbereid. Naar aanleiding hiervan schreven Mieke en ik onze motie “niet lullen maar poetsen”, die enigszins chaotisch werd aangenomen en uitspreekt dat we willen actievoeren tijdens een congres, en dat het bestuur hieraan invulling moet geven (“en voert actie tegen de orde van de dag”). Bij het brainstormen over acties heb ik mijn condooms ingebracht, dus wie weet gaat daar meer mee gebeuren.

Voor het zover was werd het Dierenrechtenhandvest behandeld. Dat leverde leuke discussies op over woordgebruik (genocide/specicide/biocide/ernstige misdaad tegen de soort), waarbij regelmatig de assistentie van huisjuriste Mieke nodig was. Uiteindelijk kwam er een manifest uitrollen waarin de ideologische achtergrond duidelijk was, maar waar de onaanvaardbaar scherpe randjes (genocide) uit waren gehaald. Een manifest dat we enthousiast kunnen gaan uitdragen. Ik heb nog maar weinig vlees op sinds zaterdag.

Na het manifest was er ruimte voor actuele moties. Een paar stonden al in de congresreader, maar opgezweept door de heftige debatten stonden er nu 10 moties te wachten op behandeling. Met toch wel 2 serieus bedoelde moties. De precieze uitslagen weet ik niet, maar volgens mij hoeft het DWARS-bestuur geen oordopjes te verstrekken aan elitaire Dwarsers die in de binnenstad wonen. Vroeger was niet alles beter, we gaan ons niet de Selcuk Jeugd heten, en bestuursvergaderingen zijn openbaar en moeten ook worden aangekondigd. Een klein persoonlijk succesje in de brei aan moties was het amenderen van een motie, waarbij de hele tekst werd vervangen door een spatie. Het amendement werd in ruime meerderheid aangenomen, de motie werd vervolgens verworpen (“lege huls”).

Over het eten moet ik toch zeggen dat het DWARS weer is gelukt om voor minder geld beter eten dan de Moederpartij te serveren. Het gaf ook de gelegenheid met kameraad Selcuk bij te praten, hoewel minder lang dan gewild, iets dat ook voor al die anderen geldt die ik nog had willen spreken. Volgende keer toch maar weer het hele weekend gaan.

De avond werd afgesloten met een “debat” (meer een college) over varkensflats door de Vlaming Michel Vandenbosch en Milieudefensie-campagneleider Landbouw Wouter van Eck. Leerzaam en interessant.

En wat is nu het grote verschil tussen DWARS en EcoloJ? Wij praten meer, en voeren minder actie. Dwarsers gaan ervoor in het debat. Misschien poetsen we toch niet zo graag als we dachten. Maar we lachen wel meer!

De middelen en ruimte die ik op het Coornhert heb om mijn vak te geven probeer ik te gebruiken om de actualiteit (nog) meer in de klas te halen. Niet alleen af en toe eraan refereren, maar eigenlijk elke week proberen om iets actueels erbij te halen. Met de breedte aan onderwerpen (actieve aarde, milieu en China) is dat ook best mogelijk.

Gisteren volgde ik tijdens het lezen en werken half de Algemene Beschouwingen. Daar kwam ook een leuk debatje tussen Halsema en Rutte voorbij, over kolencentrales versus kernenergie. In een paar minuten komt een hele zwik aan argumenten voorbij over duurzame energie, kerncentrales, alternatieven, energiebesparing: leuk materiaal.

Ik probeer natuurlijk wel neutraal les te geven. Maar ik ben wel blij als de leerlingen erop reageren, gaan nadenken naar aanleiding van dit debat, en een paar ook direct Rutte uitlachen als hij roept dat kernenergie helemaal niet slecht voor het milieu is. Dat ben ik dan ook van harte met ze eens. En je weet: kinderen en gekken spreken de waarheid.

De zon schijnt, de sfeer is goed en in de grote tent maken Kees Vendrik en Marcel van Dam elkaar verbaal af. Hier, net buiten de tent, waaien de gepassioneerde zinnen van Kees en de demagogische one-liners van Marcel langs ons heen: “sloop van de verzorgingsstaat”, “iedere idioot snapt dat”, “verdere afbraak van de verzorgingsstaat”, “wat wil je nou wel Marcel?”, “alles wat ik zeg verbaast je!”. Marcel van Dam wil trouwens ondanks zijn rijkdom niet eens belasting wil betalen om de vergrijzing op te vangen. Het verhaal van Kees is beter, maar Marcel is een slimmere debater. Aan de spontaan tot blogtafel omgedoopte tafel bedenken we maar wat Kees eigenlijk had moeten zeggen.

Na de liters koffie van vanochtend was ik in een voldoende wakkere staat om vol goede moed te praten over individualisering en gemeenschapsdenken. Een van de grote discussiepunten voor de komende tijd. Hoe zien we als GroenLinks de ideale samenleving? Welke balans zoek je tussen vrijheid en moraliseren? Als GroenLinks willen we daar meer mee, en niet uitstralen dat “anything goes”. Maar hoe we dat willen doen bleef nog wat vaag. Een punt dat naar voren kwam is dat GroenLinks zich moet mengen in het sexdebat – GroenLinks moet over sex gaan praten. De bikinivrouw in Utrecht, dat moesten we als GroenLinks eigenlijk ook heel erg vinden. Het werd wat fel gebracht, en diverse vrouwen zaten feministisch mee te knikken, dus ik ging maar niet staan om te zeggen dat ik die poster helemaal prima vond.

Aan de blogtafel besloten we dat het wel heel typisch GroenLinks was: we moeten over sex praten. Kom op partijgenoten, niet lullen maar poetsen! Christian Jongeneel had de mannen al opgeroepen om dit weekend te fluiten naar vrouwen en in billen te knijpen. Ook geheel in GroenLinks traditie had ik dat niet helemaal begrepen, en vroeg ik om vrijwilligers. De partijcultuur is soms sterker dan je denkt.

Tussendoorweetje: ik ben gepolst, de naam wordt genoemd, de naam circuleert, wordt in de mond genomen, en meerdere malen nogal liefst, in verband met besturen. Meer kan ik niet zeggen, want dan ben je daar niet bij. (Nou ben ik dat sowieso niet, veel te druk, maar het is toch fijn om in verband gebracht te worden).

Wat is het toch jammer dat GroenLinksers zo slecht zijn in kort en to-the-point praten. Maar zal dat veranderen? Mijn eerste tentbijeenkomst ging over de personendemocratie. Een heet hangijzer in GroenLinks, want veel leden kijken met angst en weerzin naar alles wat naar populisme riekt.

De dag begon goed. De trein reed, en zette mij op tijd af op station Driebergen-Zeist. GroenLinksers zijn niet zo moeilijk te herkennen: linksig casual, allemaal ietwat verdwaasd om zich heenkijkend op zoek naar de bus. Omdat we dat op de verkeerde plek deden misten we er een van, maar daardoor raakte ik al gelijk in een DWARS-groep verzeild. Discussierend over lange danwel korte blogs, GroenLinkse danwel persoonlijke berichten, persoonlijke ontboezemingen over familie die actief is voor andere partijen, en linkse grappen over de VVD en Wilders reden we richting het landgoed. De bus was van Triomf. Dat voorspelde wat.

Bij de aanmelding kwamen we al met drie bloggalowers bij elkaar (Blogger-in-spe Jeroen, Arnoud en ik). Linda was al aangekomen in de hut. De TV werd nog even op het VVD-congres gezet (“Wie wij op 2 zetten handhaven we op 2!”), en toen was het al tijd om ons op het programma te storten.

Alle bijeenkomsten zijn natuurlijk interessant. Het hielp bij de keuze dat de discussie over privacy en terrorisme was gecanceld (bommelding?). Mijn voorkeur ging uit naar de sessie over de personendemocratie. Als aanjagers waren Dick Pels en Tofik Dibi aanwezig, beiden pleitbezorgers voor het persoonlijke in de democratie. In het begin waren de reacties nog wat afhoudend, populisme dat is meer iets voor rechtse mensen. Toch kwam langzaamaan naar voren dat het juist ook belangrijk is om de juiste persoon de inhoud te laten brengen. Kort, krachtig en duidelijk, met het goede gevoel en de goede emotie voor degenen die je probeert te overtuigen. Dat ontbreekt nog te vaak.

Zoals het hoort bij bijeenkomsten waarbij iedereen zo mag meepraten was er ook Het Lid Met Een Stokpaardje Dat Eigenlijk Losstaat Van Het Onderwerp Maar Keer Op Keer Het Woord Hierover Neemt. In dit geval niet-beantwoorde post. Bij de eerste opmerking denk je nog “hij heeft gelijk, wat vervelend”, maar na een paar keer snap je ontzettend goed waarom zijn brieven niet worden beantwoord.

De rij voor de lunch was gigantisch, wat de gelegenheid gaf wat bij te praten. Het eerste plenaire debat over Groen laat ik nog heel even zitten. Daarvoor is het te lekker om net buiten de tent te gaan zitten.

Elke maand is er in de Goudse Post op de gemeentepagina het Politiek Podium. Alle fracties reageren op een stelling van een van die fracties. Dit keer mocht het CDA de stelling bedenken, en die is: “Vijf coffeeshops in Gouda is te veel.”

Het gekke is dat we op andere vlakken niet zo snel zeggen dat het teveel is. Hebben we teveel cafés in Gouda? Als ik om me heen luister niet. Maar het zijn er veel meer dan 5, en dat terwijl we honderden alcoholverslaafden in Gouda hebben. Om nog maar te zwijgen over alle overlast die die kroegen veroorzaken. Moeten die, zoals Wim Hillenaar van het CDA over coffeeshops zegt, ook maar terug naar 3? Dan beperk je immers ook de overlast voor omwonenden. Waarom trouwens 3? Zit daar een behoeften-onderzoek aan vast? Als er 3 coffeeshops zijn, neemt dan het gebruik af of gaan die resterende coffeeshops gewoon meer verdienen? Als er geen coffeeshop in de buurt van een school staat gaan leerlingen minder gebruiken, of lopen ze een blokje verder? Ons Nederlandse softdrugsbeleid zorgt in elk geval niet voor meer gebruik, dat ligt even hoog of lager dan andere landen.

Mijn redenering gaat over 3 punten. Ten eerste zijn we altijd zo trots op onze centrumfunctie. Veel mensen uit de regio Midden-Holland komen naar Gouda voor zaken die ze in hun dorp niet kunnen krijgen. Daar horen ook softdrugs bij. De behoefte aan verkooppunten zal dus altijd iets boven de eigen behoefte van Gouda liggen.

Mijn tweede punt is het bekende argument: als je softdrugs gaat verbieden verschuift het naar de illegaliteit. Dat betekent meer gezondheidsproblemen, meer criminaliteit, meer overlast, minder controle. In een stad als Gouda, waar we nog steeds hard moeten werken om de veiligheid te verbeteren, kunnen we dat echt niet gebruiken.

Tot slot de overlast. Rondom sommige coffeeshops (bijvoorbeeld in de Wilhelminastraat) spelen problemen met overlast van bezoekers. Dat gaat vooral om geluidsoverlast, auto’s die met draaiende motoren buiten wachten. Dat soort problemen zijn zeer vervelend voor omwonenden, maar niet specifiek voor coffeeshops. Bezoekers die overlast plegen moet je aanpakken, maar voor een coffeeshop geldt: als ze zich aan de vergunning houden mogen ze bestaan. Wat dat betreft maakt het niet uit of je een coffeeshop, kerk of sexshop bent.

De raad gaat na de zomer van start met een nieuwe werkwijze. Een van de belangrijkste punten is dat de raad meer haar eigen agenda gaat bepalen. Dat gebeurt door een paar speerpunten te benoemen (A-onderwerpen) die breed leven in de stad, waar een uitgebreid informatie- en debattraject aan vast komt te zitten. Die A-onderwerpen krijgen ook een eigen voorzitter (gezamenlijk het A-Team), los van de voorzitters uit het presidium. Voor het onderwerp Armoedebeleid ben ik als voorzitter gekozen.

Gisteravond was de start van het traject, met een informatieavond over het huidige minimabeleid. Vooral veel feitelijke informatie: wat zijn de regelingen nu, wie vallen daaronder, wat is het gebruik, hoe vergelijkt Gouda zich met andere gemeentes? Het kostte gelukkig weinig moeite om hierop te focussen, en met de presentatie van het college waren op de officiële sluitingstijd de vragen ook op.

Tussendoor werden alvast wat voorschotjes genomen op de discussie die we na de zomer gaan voeren. Die zijn allemaal genoteerd, zodat we daar ook voor het proces al rekening mee kunnen houden. Dat wordt wel spannend, want armoedebeleid staat nog helemaal aan het begin, daar waar bij andere A-onderwerpek (wijkaanpak, cultuur) al heel wat is gebeurd tot nu toe. Dat geeft vrijheid om optimaal aan de slag te gaan binnen de nieuwe werkwijze, maar ook het risico dat de discussie alle kanten op gaat. Met de lijst aan voorzetjes gaan we in augustus aan de slag om het proces in te richten zodat de raad zich optimaal kan informeren, relevante organisaties worden betrokken, en we uiteindelijk heldere kaders aan het college kunnen meegeven. Afgaande op de eerste avond worden het nog interessante discussies, te beginnen met: wat is armoede nou precies, en wat kunnen en willen we daartegen doen?

Voor de Toekomstdiscussie van GroenLinks is een heel weekend uitgetrokken in september onder de titel “Discussie in de Tent”. Een weekend betekent dat er overnacht wordt. Dat lijkt mij wel gezellig, na alle debatten overdag. Maar hoe en met wie? Behalve met een tent is er ook de optie om in een bungalow of hotelkamer te gaan zitten. Bij DWARS leverde dat al het commentaar op dat dat wel erg duur wordt.Ik zit nog in dubio. Een DWARS-tent lijkt me leuk, maar dan moet die er wel komen. En als decadente links-liberaal slaap ik natuurlijk het liefste wat luxueuzer. Mocht er dus op korte termijn geen duidelijkheid komen over eventuele gecoördineerde DWARS-acties, dan kies ik voor de bungalow. Dan kan ik met een wildvreemde GroenLinkser (met risico op snurken, zweetvoeten en andere onhebbelijke zaken) eindigen. Aangezien ik al wat bloggers ken moet dat beter kunnen. Wie wil eventueel met mij in een bungalow? (met twee éénpersoonsbedden of een stapelbed, voor alle duidelijkheid )

Update: De bloggalow gaat gevuld worden met Arnoud, Linda, Gert Jan, Jeroen, Brechtje, en mijzelve.

Een geslaagde actie vanavond samen met de Jonge Socialisten. Samen met collega-jongere en -raadslid Mohammed Mohandis voerden we actie voor veilige sex en condooms. Het stadhuis werd ondergeplakt als statement: de gemeente moet haar rol op gebied van gezondheid en preventie oppakken om veilige sex mogelijk te maken. Bijvoorbeeld door condoomautomaten in scholen en cafés.

De gemiddelde leeftijd waarop jongeren voor het eerst sex hebben ligt in Midden-Holland iets lager dan het landelijk gemiddelde: 16,3. Ook iets lager dan gemiddeld: het condoomgebruik bij de eerste keer ligt een paar procent lager (rond de 70%) dan landelijk. Er is dus nog een wereld te winnen. Zeker als je ziet dat zelf op een debatavond over veilige sex het aantal mensen dat een condoom bij zich heeft op één hand (met vuurwerkschade) te tellen valt. Er werd nog wat met verantwoordelijkheden geschoven (de GGD moet het doen! het Rijk moet het doen! de gemeente moet het doen!), wat aangeeft dat het de verantwoordelijkheid voor ons allemaal is om dit onderwerp bespreekbaar te maken, te zorgen voor goede voorlichting, en te zorgen voor kennis en condooms. Een goede start is er al met Sense (centrum voor seksuele gezondheid). Jammer is het wel dat we daar pas op deze avond over hoorden, je vraagt je dan af in hoeverre jongeren op de hoogte zijn van deze informatieve website.

De behoefte onder jongeren is er dus zeker. Nu is het aan ons in de politiek om hier een vervolg aan te geven.

Zie ook: Linkse Lente, RTV West (ook op teletekst), Nieuws.nl en Studio Brussel .

Docenten zijn zielige paupers, zo lijkt het als je vandaag de Volkskrant las: “Inkomen docent blijft fors achter“. Maar schrik niet, ik ga hier niet om geld bedelen om ons onderwijzersloontje aan te vullen. Onze decadente leefstijl loopt prima, dank je.

Het pleidooi van de AOb (Algemene Onderwijsbond) slaat de plank flink mis. Of zij hebben contacten in andere docentenkamers dan ik. De meeste docenten klagen niet over dat ze zo weinig verdienen. Jongeren laten hun keuze tussen onderwijs en andere beroepen niet leiden door geld.

In de docentenkamer gaat het zelden over geld. Het gaat vooral over de werkomstandigheden – wat je moet doen en verduren voor dat geld. Dat is trouwens niet iets exclusief voor het onderwijs, de meeste mensen willen een prettige werkplek waarin je wordt gewaardeerd als werknemer. Ook dat is een economische wet, die door het AOb wordt genegeerd. Het is maar de vraag of meer geld ook betekent dat docenten dan de nadelige omstandigheden maar voor lief zullen nemen. Zo klaagde een jonge collega dat hij door zijn grote hoeveelheid lessen geen tijd had om die lessen ook op zijn manier leuk en sprankelend te geven, maar puur aan het “lesboeren” was. Zal hij voor meer geld wel al die lessen op zo’n onbevredigende manier blijven geven? Of heeft hij er meer aan als de urennorm wordt aangepast zodat er meer tijd is voor het ontwikkelen van lessen en lesmateriaal? Zo heb ik ook liever een iets kleinere baan waarin ik ruimte heb om iets extra’s te doen, dan een drukke baan waarbij lessen moeten worden afgeraffeld en geen tijd is voor vernieuwende lessen. Laat dit namelijk duidelijk zijn: ondanks alle geklaag over “Het Nieuwe Leren” en lesuitval is het zo dat een goede hedendaagse les die past binnen het echte Nieuwe Leren meer tijd kost dan een ouderwetsch degelijke les die 20 jaar geleden de norm was. Veel meer tijd.

Waarmee ik bij de keuze van studenten kom. De belangstelling voor lerarenopleidingen is gering. Mijn “lichting” aardrijkskundedocenten bestond uit 6 nieuwe eerstegraads op het IVLOS, een van de 5 eerstegraads opleidingen (naast VU, UvA, RUG en KUN) en zeker niet de kleinste. Over een paar jaar wordt de pensioengolf van de babyboomers een tsunami van gepensioneerden, en zullen vrijwel alle vakken de gevolgen hiervan merken. Er is daardoor praktisch een baangarantie, maar studenten kiezen niet voor een lerarenopleiding. Dat heeft niet te maken met geld. Je startsalaris als docent is niet verkeerd (€2251 bruto per maand, iets onder modaal). Wie het nieuws volgt over het onderwijs zal ook merken dat daar vrij weinig discussie over is. In die nieuwsitems gaat het wel over de onrust in het onderwijs: grote werkdruk, lastige ouders, moeilijk hanteerbare leerlingen, weinig vrijheid bij het inrichten van je les, verplichtingen buiten de lessen (vergaderen, feestsurveillance etc), kortom: er deugt niks van het onderwijs. Wie wil daarin werken? En als je dat wilt, hoe hou je het vol? De eerstegraads lerarenopleiding stelt niet zo heel veel voor en focust zich naar mijn mening te weinig op de praktijk, en ik hoor nog wel eens verhalen van andere opleidingen (niet het IVLOS, voor de duidelijkheid) waarbij het begeleiden van nieuwe docenten neerkomt op het tot de veters toe affakkelen van elke fout. Meesterschap is vakmanschap, dat je al doende moet leren. Het gaat dus niet meteen goed, wat in combinatie met de werkdruk mensen uit het onderwijs kan jagen. Het is moeilijk je eigen hoge verwachtingen direct waar te maken.

Ik hoop dus dat de geld-discussie een snelle dood sterft en we het gaan hebben over de kwaliteit van het onderwijs. Wat betekent de verandering van het onderwijs en de maatschappij voor het functioneren van de docent? Wat voor differentiatie gebruik je om docenten optimaal te laten functioneren? Waarom geldt voor een jonge, nieuwe docent dezelfde norm als een oude rot van 50? Hoeveel ruimte is er om nieuwe lessen te ontwikkelen binnen je uren, in plaats van als een soort halve vrijwillige baan zoals nu nog voorkomt? Hoe verbeter je het imago van het onderwijs? Dat zijn de punten waar het over zou moeten gaan.  De docenten die dagelijks voor de klas staan, mijn collega’s, ken ik als gemotiveerde en idealistische mensen. Passie voor hun vak en voor het werken met jongeren. Passie maak je niet met geld, maar moet je in de juiste omstandigheden laten bloeien tot iets moois.