Zo, de laatste schooldag zit erop. Hoewel het schooljaar nog een week duurt is het voor mij, vanwege Palestina, al klaar. Bijna een heel schooljaar op het Erasmus College, waar ik begon met een zwangerschapsvervanging, en uiteindelijk nog een paar uurtjes overhield om tot het eind van het jaar vol te maken. Een hoop nieuwe mensen leren kennen, een hoop leerlingen iets van aardrijkskunde bijgebracht. Hoewel ik zelf de keuze al had gemaakt niet door te gaan op het Erasmus vertrok ik toch met een wat treurig gevoel, omdat het wel een leuke school is.
Het laatste werk dat gedaan moest worden is het rapportvergaderen. Dat kan makkelijk en soepel gaan, of je kan er compleet gestoord van worden. Vanochtend variëerde het een beetje. Een klas ging soepel, bij de andere een paar stevige discussies. Dat mag ook wel, want het gaat uiteindelijk om de toekomst van de kinderen. Cijfers zeggen niet altijd alles, en daarom kan de vergadering afwijken van de norm. Dat is een paar keer gebeurd, met ruime meerderheid dus goed onderbouwd. Ik ben wel blij voor de leerlingen die toch naar havo zijn bevorderd, omdat ze volgens mij daar beter op hun plek zullen zitten. Die enkeling die toch mavo gaat doen, waar ik denk dat havo ook kan, zal zich hopelijk bewijzen en er toch komen. Succes!
Voor de helft zit mijn hoofd (of dat deel dat voor school gereserveerd is) al bij volgend jaar. Na een leuk sollicitatiegesprek was ik al aangenomen voor ik in de trein terug zat. Volgend jaar een soort terug naar mijn gymnasiale roots, op het Stedelijk Gymnasium in Leiden. Als docent die het liefst wat extra’s doet met de stof, voor wie de inhoud voorop staat, is dat toch de meest fijne omgeving. De kennismaking met de sectie stemde positief, ik heb wel het gevoel dat het klikt. Organisatorisch staat het ook allemaal goed, en ben ik al helemaal voorzien van de benodigdheden voor september.
Dan baal je wel even als er ineens een vacature op het oude nest is. Die moet ik dus aan me voorbij laten gaan. Gelukkig met een positieve reden: ik heb al een leuke baan geaccepteerd, en ga daar het komend jaar hopelijk veel moois laten zien. Zoda, mocht er daar na een jaar geen plek voor me zijn, ik toch minimaal weer een “Klijmij moet blijven-actie” teweegbreng.
Popularity: 26% [?]
Gisteren vertoonde ik mij even bij Commissie 2, omdat er een rondetafelgesprek over de Jeugdraad op de agenda stond. Ik ben geen lid van deze commissie, maar als het over jongeren gaat hoort een van de jongere raadsleden natuurlijk wel aanwezig te zijn. Van tevoren had ik op een forum even wat onderwerpen geïnventariseerd, en daarvan kwamen er een paar voorbij bij de presentatie van de Jeugdraad in de plannen voor 2007. En daarna is er weer een nieuwe ronde, nieuwe prijzen. Dat zag er dus goed uit.
Jammer was het wel dat raadsleden, gewend als ze zijn om zich met elk detail van het beleid te bemoeien (”controlerende en kaderstellende taak”), direct een spervuur aan vragen en opmerkingen hadden, wat lang niet altijd even positief overkwam. Ik heb ook een beetje het idee dat voor jongeren andere maatstaven gelden. Natuurlijk zou het fijn zijn als er wat meer (V)MBO-leerlingen bij de Jeugdraad zouden zitten en het wat minder een blank HAVO/VWO clubje is - maar kom op zeg, leggen we dat soort eisen ook op aan de Seniorenraad? Alsof degenen die inspreken in commissies, zienswijzen indienen of op andere manieren actief zijn zo’n mooie doorsnede van de bevolking zijn. Die andere adviesraden spreken we als gemeenteraad trouwens nooit op deze manier, dus ook wat dat betreft een pluim voor het lef en de openheid van de Jeugdraad.
Er waren trouwens niet alleen opmerkingen over representativiteit - ook de geplande acties werden kritisch beoordeeld. Maar ja, ze hebben hun eigen budget en als dat op is, is het op. Wat ze ermee doen moeten zij weten, zij zijn de jongeren. Gelukkig werd dat ook duidelijk gemaakt.
Mijn angst is wel dat de Jeugdraad teveel op de gemeente gericht raakt. Een stel enthousiaste politiek geïnteresseerde jongeren is natuurlijk prachtig, maar daarvoor zijn ook de Politieke Jongerenverenigingen zoals DWARS. De Jeugdraad mag best wat minder adviezen schrijven, en wat meer met en voor andere jongeren doen en onderwerpen agenderen. Nu lijkt het toch een beetje volgend aan de raad, en dat zou jammer zijn.
Maar uiteindelijk moeten die jongeren vooral zelf weten wat ze doen. En moet de raad zich zo min mogelijk inhoudelijk met ze bemoeien - als er maar naar ze wordt geluisterd wanneer dat nodig is. Nou 1 ding dan. Maak een leuke actuele website.
Popularity: 32% [?]
Gepubliceerd op 12 september 2006 23:36 .
Ik had met mezelf afgesproken om na de vakantie m’n graad (lesbevoegdheid) te halen, en daarom nog even niet actief op zoek te gaan naar een baan. Om het geld hoeft het sowieso niet, en die studie moet ook maar eens af. Mijn opmerking “ik kan nou lekker kiezen, als er wat leuks langskomt doe ik het en anders niet” werd afgedaan als arrogant, alsof scholen mij gingen bellen om banen aan te bieden.
Maandagmiddag werd ik gebeld door een school die een baan in de aanbieding hadden.
Dinsdagochtend ging ik erheen voor een sollicitatiegesprek.
Dinsdagmiddag werd ik gebeld, en als ik wilde kon ik bij ze aan de slag voor 10 lesuren.
Woensdagmiddag ga ik langs bij de sectievergadering en de papierwinkel afhandelen.
Over 2 weken aan de slag.
Ik ben trouwens niet helemaal uit de lucht komen vallen, een docent daar is ook vakdidactica aan het IVLOS. De school is het Erasmus College, een daltonschool met VMBO/HAVO/VWO. De uitgangspunten van het daltononderwijs zijn vrijheid, samenwerken en zelfstandigheid, en laat dat nou mooi samenvallen met mijn eigen uitgangspunten. Ik kijk er dus met plezier naar uit, en ondanks dat dit betekent dat er iets minder tijd overblijft voor studie en raad ben ik wel erg blij dat ik weer voor de klas kan gaan staan.
Popularity: 31% [?]
Net gelezen op Nu.nl:
HOORN - De gemeente Hoorn wil een megaschool bouwen voor vijfduizend vmbo-t-, havo- en vwo-leerlingen, zo bericht de Volkskrant. Alle middelbare scholen in de gemeente, zowel katholiek als openbaar, zullen samengevoegd worden tot één school.
Vijfduizend leerlingen…Ik heb zelf altijd op een kleine school gezeten en heb dat altijd prettig gevonden. Een ontspannen sfeer, je kent iedereen, het is veilig en vertrouwd. Precies wat je nodig hebt tussen alle proefwerkstress in.
De gemeente Hoorn zegt wel dat ze geen “Mammoetschool” willen bouwen, maar alles komt wel op 1 campus. Ik hoop dat ze het goed weten te organiseren zodat die 5000 leerlingen een beetje verspreid worden, zodat je niet het gevoel hebt in een megaschool te lopen, maar gewoon in een kleine, vertrouwde omgeving.
Popularity: 18% [?]
Loading ...
Selectie in het onderwijs
Vanochtend, bij het uitgebreid doornemen van de vele pagina’s aan weekendbijlagen van de Volkskrant, werd ik getriggerd door een artikel van Ewald Engelen, een financiëel geograaf. Hij schreef een uitgebreide versie van dit artikel voor de sociaal-liberale denktank Waterland. Daar staat het onder de genuanceerde titel “Weg met de toetsterreur van het CITO! Op naar een zachtmoedige meritocratie!”.
De trigger kwam mede doordat Engelen meedoet met het makkelijke wijzen naar het onderwijs. Als iets niet goed gaat, of iets niet zint, dan moet dat wel aan het onderwijs liggen. Die makkelijke manier van redeneren zorgt voor een onzorgvuldige probleemanalyse, om nog maar te zwijgen over de gevolgen voor de gepresenteerde oplossingen.
Het probleem, zo lijkt het, is de CITO-toets. Deze almachtige toets in het basisonderwijs zou met haar resultaten leerlingen al direct in hokjes stoppen, waar ze nooit meer uitkomen. Die hokjes zijn belangrijk, want daar hangt uiteindelijk je leven van af: lager opgeleide mensen leven gemiddeld korter en ongezonder, en hebben minder geld, minder leuke partners, en een kleiner huis. Gelukkig blijkt uit het oorspronkelijke artikel meer dan uit de Volkskrant dat dit niet door de CITO-groep komt, maar “door onzekere ouders, gemakzuchtige directies en besturen en leerkrachten met een zwak ontwikkelde professionaliteit”.
Als tweede probleem wordt genoemd dat er te weinig aandacht is voor “weeffouten” in het onderwijs, met als belangrijkste de toename van probleemkinderen uit het speciaal onderwijs, en de prestatiedruk.
Eén van de oplossingen die hieruit voorkomt is het afschaffen van vroege selectie. Ik zal me hierop focussen, omdat dit het hoofdpunt van zijn betoog lijkt te zijn.
Ik heb zelf ervaring met vroege selectie, in die zin dat ik vorig jaar op een school werkte met gemengde brugklassen (vmbo/havo/vwo in één klas), en nu op een school met één niveau (gymnasium). Twee uitersten als het gaat om selectie, zo lijkt het. Vanuit die ervaring becommentariëer ik Engelens artikel.
Om te beginnen, het probleem. Wat is eigenlijk het probleem? Hoe groot is de macht van de CITO-toets? Naar mijn beste weten wordt eerder afgegaan op het oordeel van de basisschoolleraar, omdat de CITO-toets nu eenmaal een momentopname is. Zo geeft mijn school ook aan dat leerlingen met een CITO havo/vwo-advies meestal ook worden toegelaten als de basisschool een vwo-advies geeft (en andersom).
Dan komen we bij de prestatiedruk. Wat daar veel dieper achterzit, is de prestatiedrang van ouders. Met de één à twee kinderen die ouders tegenwoordig hebben moet een kind natuurlijk wel slagen. Dat zie je terug in het onderwijs, op scholen en bij de door Engelen aangehaalde remedial teachers - die duiden niet op tegenzin, maar op “overzin” van de ouders. Langs het sportveld zie je hetzelfde, met de schreeuwende ouders die fanatieker zijn dan hun eigen kinderen. Daar is nu wel een campagne voor, maar nog niet voor het onderwijs. Misschien een idee? Het onderwijs kan hier namelijk weinig aan doen. Zelfs al zou een school dat proberen, dan zou de school minder aanmeldingen krijgen omdat de ouders de kwaliteit niet vertrouwen. Wie wil dat risico nemen? Zeker als die prestatiedruk nog eens wordt opgevoerd door lieden die het goed presterende vmbo consequent afschilderen als “afvalputje”, iets waar Engelen zich ook aan bezondigt in zijn artikel.
De selectie vindt nu deels plaats bij de overgang naar de middelbare school. Daar is men nog niet direct ingedeeld over het algemeen. In de praktijk van scholengemeenschappen is de gangbare scheiding tussen vmbo(-t) en havo/vwo. De slechte overgang tussen vmbo en havo is door meer mensen aangehaald, maar het valt moeilijk vol te houden dat de selectie dan al definitief is. Voor h/v vindt die meestal pas eind klas 1 of 2 plaats. Ik vraag me af hoeveel laatbloeiers dan nog bloeien, en of dat aantal het de moeite waard maakt de selectie zo laat plaats te laten vinden. Zorg er dan voor dat de selectie niet definitief hoeft te zijn, en je nog makkelijk omhoog kan stromen.
Maar als we er even vanuit gaan dat er iets moet gebeuren, en de vroege selectie uitbannen, wat zijn dan de gevolgen voor het kind? Hoe fijn is het voor een slim kind om met allemaal minder slimme kinderen in de klas te zitten, en hoe is dat voor een minder slim kind? Tijd om mijn eigen ervaringen erbij te halen. En dan zie je dat in een gemengde situatie de minder slimme kinderen weinig profijt hebben van de slimme kinderen. Eerder het omgekeerde: het demotiveert om elke keer het laagste cijfer van de klas te hebben. Omgekeerd ergeren de slimme kinderen zich al snel aan het lagere tempo om iedereen “erbij te houden”. Door daar vroegtijdig al enige selectie op toe te passen zorg je dat kinderen meer op hun eigen niveau les krijgen, en daar juist meer profijt van hebben. Zo werd op mijn vorige school geconstateerd dat de kinderen in de mavo-klassen het beter deden dan de vmbo-t-ers in de gemengde klassen. Dat leidde tot meer “geselecteerde” klassen, maar schoorvoetend - het uitgangspunt was immers om die selectie uit te stellen.
Mijn stelling is dus: behouden van de CITO-toets, maar laat die nooit zwaarder wegen dan het oordeel van de leerkracht. En blijf vroeg (rond de 12) selecteren, om ervoor te zorgen dat kinderen op hun eigen niveau les krijgen, waardoor ze uiteindelijk gelukkiger zijn én beter opgeleid. Met één ding ben ik het wel eens: “opnieuw riante ladders moeten worden geplaatst tussen VMBO en HAVO en tussen HAVO en VWO om een betere allocatie van de pakketten talent en motivatie die wij leerlingen noemen mogelijk te maken”.
Popularity: 39% [?]
[Advertentie]