Eindelijk weer eens mensen die GroenLinks geen softe liberale partij vinden, maar een keiharde radicale linkse beweging. Communisten zelfs. Dit werd duidelijk gemaakt door een groepje van zo’n 15 demonstranten van Voorpost. Geweldig dat een groep jonge mensen op zaterdagochtend voor 10 uur de moeite heeft genomen wind en hagel te trotseren voor een volstrekt zinloze, doch hilarische actie. Wellicht kan het partijbestuur voor het volgende congres eenzelfde vorm van entertainment boeken.

Direct na binnenkomst in de congreslokatie 013 kon ik me al gaan storten op mijn debuut als spreker op een congres. De bureaucratie verliep vlot, en met 9 spreekbonnen die Mieke alvast had verzameld kreeg ik zowaar een hele minuut om mijn punt te maken. De tijd was makkelijk bij te houden, want achter me bevond zich een digitale klok ter grote van de Big Ben, die nog net niet hardop tike, maar wel dreigend richting de 0 afdaalde.

De gloedvolle betogen van Mieke en mij mochten niet baten: het congres verwierp de motie “Wij willen amenderen” met op het ook ongeveer 2/3 meerderheid. Tsja, als je je beroept op de leden die zich moeten uitspreken is het wel te verteren als die leden zich uitspreken dat ze zich niet willen uitspreken.

Na de stemming over de moties gingen we over op de daadwerkelijke bespreking van de beginselen. Die gingen op volgorde van veel en weinig amendementen, dus al na 2 minuten was ik volledig de weg kwijt met geblader in dagkrant, congreskrant en lunchbon. Ja, congresseren, dat is geen kattenpis. Omdat verwarring na 2 minuten eigenlijk een beetje tegenvalt was de voorzitter ook maar begonnen met de verkeerde kleur bij het verkeerde briefje te noemen. Hoe maak je het congres wakker? Door te zeggen dat het stembriefje paars is – terwijl het geel is en met grote letters “STEMKAART” bedrukt.

De meeste stemmingen verliepen naar mijn voorkeur, op een enkele na. Erg wezenlijk zijn de veranderingen niet, dus ik kon nog steeds met alle gewijzigde punten instemmen. Gelukkig werd het afgrijselijke amendement dat voor bevolkingskrimp pleitte met grote meerderheid verworpen. Hoef ik mijn lidmaatschap ten minste niet op te zeggen als ik ooit kinderen krijg.

De lunch was politiek correct, zoals het GroenLinks betaamt. Wel jammer, want ik had wel trek in een broodje zalm, of een ander dood beest. Een gespreksgenoot was zelfs van plan bij de HEMA om de hoek een rookworst te kopen en die uitgebreid op te eten.

Met de gekruide broodjes mozzarella nog tussen de kiezen en een kopje koffie zorgvuldig in de hand geklemd streek ik voor het tweede deel neer achterin de zaal. Er blijkt namelijk draadloos internet te zijn, en ik had toevallig mijn laptop bij me. Niets als enige trouwens, ik zit nu in het twitterende bloggende nerdhoekje van het congres.

Tussen het stemmen door kon ik, ondanks de krappe ruimte, en met dank aan Linda voor het vasthouden van koffie en stemkaart, een blogje tikken. Dat bloggen ging wat langzaam door het snelle stemmen, maar daarmee zijn ruim voor 3 uur ‘s middags alle beginselpunten behandeld en vastgesteld.

Op dit moment is Femke Halsema aan het speechen. Het kwam wat langzaam op gang, maar nu is de kritiekloze applausmachine (KGL) flink op stoom. Mooiste quote tot nu toe: “De premier probeert van de kredietcrisis een wedstrijdje publicitair verplassen te maken”.

Update

Ook het (vegetarische biologische fair trade) diner smaakte uitstekend. Aansluitend was er meer dan genoeg socialize-tijd, die werd onderbroken door de speech van Henk Nijhof (aardig, maar niet echt een feestrede, daarvoor was het iets te formeel), en het uiteindelijk feest. Er waren niet zoveel mensen als ik had verwacht, maar de kleine zaal stond wel redelijk vol. De band Piepschuim was wel erg GroenLinks kleinkunstacademie-achtig politiek correct, met teksten waar je eigenlijk naar moest luisteren. Dat ging niet zo. De rest van de avond me wat afzijdig gehouden van de dansvloer, ondanks verwoede pogingen van Selçuk “mijn grootste pluspunt is dat ik heerlijk dronken kan worden” Akinci, maar me volop gestort op zinnige inhoudelijke discussies over de volgende lijsttrekker en onzinnige discussies over partijfossielen en andere zaken. Rond half 2 werden we vriendelijk doch dringend (en drinkend) verzocht 013 te verlaten, waarna een klein groepje Tilburg onveilig ging maken en ik mijn hotel opzocht. Heerlijk geslapen, en tot zo laat mogelijk gewacht met ontbijten – een keuze die Linda ook had gemaakt, waarmee het ook ‘s ochtends nog gezellig werd.

In maart mogen we weer. Ik heb zin in de toekomst!

De gemeenteraad is het hoogste bestuursorgaan van de gemeente: zij formuleert de beleidskaders, controleert hoe B&W die uitvoeren, en vertegenwoordigt het volk. Sinds 2002 maken wethouders geen deel meer uit van de gemeenteraad, en zijn de taken van het kaders stellen (Raad) en uitvoering (B&W) uit elkaar gehaald. In veel gemeentes, waaronder ook in Gouda, is de Raad daarom bezig met een nieuwe manier van vergaderen, om zo goed mogelijk die drie taken te kunnen uitvoeren. Zo hebben we in Gouda de A-onderwerpen, waarover de Raad uitgebreid met de stad van gedachten wisselt voor er kaders worden gesteld.

Tot zover de theorie. Nu de praktijk. In de hoofden van sommige raadsleden zit nog steeds het oude monistische stelsel, de tijd dat de wethouders schouder aan schouder met de raadsleden zaten en de taakverdeling onduidelijk was. Als collegepartij was het toen makkelijk: gewoon het college volgen. En als oppositie was je dus tegen. Met het dualisme en de nieuwe werkwijze kan dat niet meer: de Raad moet nu zelf gaan bepalen, met elkaar in debat gaan in plaats van de wethouder. Dat laat een gat achter waar je keihard in kan vallen.

De VVD gaat vanavond vol enthousiasme in dat gat kukelen. Ze komen met een Motie van Treurnis, die inderdaad bedroevend is. Wat was er aan de hand? Afgelopen woensdag zou er een debat plaatsvinden over de Wijkaanpak. Er lag een besluit waar niemand echt blij mee was. Vanuit de wijkteams was ook heel wat weerstand georganiseerd. Toen het college daar lucht van kreeg verzochten zij – een avond van tevoren – aan het presidium (de “regelaars” van de raad en de raadsagenda) om het stuk van de agenda af te halen om nog wat extra gesprekken met de wijkteams te voeren. Het presidium ging akkoord, en aldus werd door de voorzitter op woensdag meegedeeld. Wel kon iedereen nog iets meegeven aan de wethouder. De VVD maakte van de tijd gebruik om over de gang van zaken een motie van treurnis richting het college aan te kondigen. Ironisch genoeg meenden zij dat het niet hoort in het dualisme dat het college een stuk dat niet goed is terugtrekt.

Op het moment dat een stuk richting de Raad gaat is het van de Raad zelf, en dus onze verantwoordelijkheid. Na de mededeling van de voorzitter kan je instemmen met het van de agenda halen als raadslid, of met de vuist op tafel slaan en zeggen dat het wél besproken moet worden. Dat bepaalt de Raad namelijk. Niemand deed dat, ook de VVD niet. Zij wijzen naar het college, zonder zelf de verantwoordelijkheid te nemen, die wij in het dualisme hebben.

Opvallend ook, omdat het juist een teken van kracht is van het college. Waar vroeger een besluit er doorheen zou zijn geramd, of door de raad zou worden teruggestuurd, neemt het college nu zelf de verantwoordelijkheid die zij hebben, en wordt een besluit teruggehaald omdat er blijkbaar onvoldoende steun is in de stad en de Raad. Daar heb je lef voor nodig. Het terugtrekken van het besluit geeft aan dat dit college open staat voor kritiek, en de Raad serieus neemt. Niet alleen de raad, maar ook de wijkteams, die nu (nog…) een extra kans krijgen om in te spreken

De VVD daarentegen neemt het raadswerk niet serieus. In plaats van zich te richten op de raadsleden (“dit stuk moet op de agenda blijven staan”) of op ons presidium (“jullie hadden het verzoek van het college niet moeten honoreren”) richten zij zich alleen op het college. Zoals in de goede oude monistische tijd gebruikelijk was. Dat is laf, toont een gebrek aan verantwoordelijkheid en is een teken dat de Raad niet serieus wordt genomen. Het college kan ons niet de kaderstellende taak ontnemen, kan geen discussie tegenhouden. Dat kunnen alleen wij zelf. Als de VVD haar treurnis uit wil spreken, dan zal ze dat moeten doen over de Raad die haar eigen agenda blijkbaar niet wil bepalen, maar niet over een college dat luistert naar wat er leeft en daarop actie onderneemt. Dan laat je ook zien dat je snapt wat dualisering is, en de oude tijd dat we allemaal vragend naar de wethouder keken achter je hebt gelaten.

Het heeft even geduurd, excuses. Gouda was even niet op de hoogte van het politieke spel, zoals ik pijnlijk merkte toen ik de digitaal ondergedoken CB te G tegen het lijf fietste vrijdag (of mag ik je naam nog noemen?).

Het was een lange, maar desondanks niet zo heel spectaculaire vergadering. Er was voldoende tijd voor sommigen om even een sudoku te maken tussendoor (foto). Het begon met een rapport van de rekenkamer over subsidieverstrekking (eigenlijk gaat het wel goed, maar toch ook weer niet). Dit kwam later in de echte raadsvergadering nog terug bij het besluit om enkele onrechtmatig tot stand gekomen subsidies (bijvoorbeeld doordat de aanvraag te laat was ingediend) alsnog te verstrekken. Het hoe, wat en hoeveel geld was in een vertrouwelijke memo uitgelegd, wat Dirk Barth nog noopte tot alweer een prachtig citaat, toen hij over die memo begon: “Voorzitter, ik hoop niet dat u aangifte doet vanwege het smijten met staatsgeheimen”. Het blijft wel lastig: mag je überhaupt het bestaan van een vertrouwelijk document erkennen?

Van onze amendementen werd er 1 (net) niet, en 1 wel aangenomen. Er waren wel weer heel wat moties en amendementen, het wordt wat levendiger in de raad vergeleken met vorig jaar. Ook leuk om te zien dat de PvdA ook wat oppositionele trekjes begint te krijgen, met een amendement dat “het college op de knieën dwong”. Gratis trouwen blijft daarmee voor iedereen in Gouda in het stadhuis mogelijk. Het werd ook niet zo handig verdedigd door het college: je moet natuurlijk niet zeggen dat het maar om een kleine groep gaat – als het er 10 per jaar zijn, dan vallen de extra kosten dus erg mee. Het werd niet unaniem aangenomen, maar wel met een enorme meerderheid.

Opvallend detail was de enorme greep die de VVD in de stadskas wilde doen. Is dat nou die financiëel degelijke partij? Zodra het om zielige parkeerders gaat maakt geld in elk geval niet meer uit. Jammer dat, ondanks dat ze af en toe wel iets groens of sociaals roepen, die partij toch nog steeds als het puntje bij paaltje komt de verkeerde dingen steunt. Bereikbaarheid is meer dan autobereikbaarheid! Het geld is bovendien nodig, want zoals wethouder Harro Jansen zo mooi zei: “we willen vooruit met parkeren”.

Aan het slot heb ik de prijzen uitgereikt aan Fred de Wit en Dirk Barth als “leukste raadsleden”. Het was bijna 11 uur, sluitingstijd dus, maar Dirk Barth nam zijn tijd voor een prachtige acceptatiespeech. Hij ging er echt voor staan, en zowaar verdween de “eeh”. Een verdiende winnaar. Ook Fred nam de prijs met verve in ontvangst, hoewel hij wel een opzichtige poging deed ook volgend jaar te winnen, door zich te profileren als “niet-collegepartij” in plaats van oppositie, op die manier een geheel eigen categorie creërend.

De slotwoorden van de burgemeester, vooral een opsomming van wat we allemaal voor nota’s hadden vastgesteld, waren wat droger van toon. Hij had wel een kadootje voor iedereen: het bronzen stadsspeldje, de nieuwe decoratie voor leukste ambtenaren (allemaal dus). “Het huisje”, zoals de griffier het de dag erop noemde. Toch jammer, om direct geconfronteerd te worden met een doosje waar “Schoonhovense traditie” op staat…

Met de overdenkingen rond een motie over OS/OSS die ik vanavond ga indienen kwam ik dit tegen. De toekomst van de desktop zou je het kunnen noemen: alles online. Niet voor iedereen interessant, maar met de toename van het aantal laptops en het zwervende gebruik van een hoop mensen (waaronder ikzelf) een interessante ontwikkeling.

Het komt erop neer dat je desktop-instellingen op internet staan. Via je eigen computer log je in, en vervolgens gaat vrijwel alles online. Geïntegreerd met online diensten als Google Documents, chatprogramma’s, noem maar op. Alles komt bij elkaar. Het klink in elk geval allemaal erg spannend. Omdat het allemaal op open standaarden en open source is gebaseerd is het relatief simpel om alles aan elkaar te knopen. Het enige wat je nodig hebt is een computer, een linux-installatie (kan ook een livecd of usb-stick zijn waarvan je start), en je documenten en instellingen liggen voor je klaar op het web. De grens tussen web en besturingssysteem verdwijnt min of meer. GNOME zet nu de eerste stappen. En het ziet er zo uit:

Afgelopen weekend was het weer zover: het halfjaarlijkse DWARS-congres. Dit keer als centrale thema “dierenrechten”. Vanwege de fietstocht voor nieuwe leden van de lokale Moederpartij kon ik alleen op zaterdag gaan. De hele bestuursverkiezing ging dus langs me heen.

Gelukkig viel op zaterdag genoeg te beleven. Zeker voor mijn reisgenoot, Samuel. Hij is als uitwisselingsstudent uit Huy in België voor een paar maanden in Nederland, waar hij in 6 VWO meedraait. Zijn Nederlands is vele malen beter dan mijn Frans. Hij is ook lid van de jongeren van Ecolo, de Waalse groene partij. Een hele andere club dan DWARS.

Als opening kwam het puntje “voorbereiding actie”. Op het vorige congres is al uitgesproken dat er meer actie gevoerd moet worden, en minder gepraat. De invulling hiervan was: praten over acties. Ik moet toegeven: het is nonconformistisch. Maar wel erg jammer om met 50 à 60 Dwarsers bijeen te zijn, en dan geen actie te hebben voorbereid. Naar aanleiding hiervan schreven Mieke en ik onze motie “niet lullen maar poetsen”, die enigszins chaotisch werd aangenomen en uitspreekt dat we willen actievoeren tijdens een congres, en dat het bestuur hieraan invulling moet geven (“en voert actie tegen de orde van de dag”). Bij het brainstormen over acties heb ik mijn condooms ingebracht, dus wie weet gaat daar meer mee gebeuren.

Voor het zover was werd het Dierenrechtenhandvest behandeld. Dat leverde leuke discussies op over woordgebruik (genocide/specicide/biocide/ernstige misdaad tegen de soort), waarbij regelmatig de assistentie van huisjuriste Mieke nodig was. Uiteindelijk kwam er een manifest uitrollen waarin de ideologische achtergrond duidelijk was, maar waar de onaanvaardbaar scherpe randjes (genocide) uit waren gehaald. Een manifest dat we enthousiast kunnen gaan uitdragen. Ik heb nog maar weinig vlees op sinds zaterdag.

Na het manifest was er ruimte voor actuele moties. Een paar stonden al in de congresreader, maar opgezweept door de heftige debatten stonden er nu 10 moties te wachten op behandeling. Met toch wel 2 serieus bedoelde moties. De precieze uitslagen weet ik niet, maar volgens mij hoeft het DWARS-bestuur geen oordopjes te verstrekken aan elitaire Dwarsers die in de binnenstad wonen. Vroeger was niet alles beter, we gaan ons niet de Selcuk Jeugd heten, en bestuursvergaderingen zijn openbaar en moeten ook worden aangekondigd. Een klein persoonlijk succesje in de brei aan moties was het amenderen van een motie, waarbij de hele tekst werd vervangen door een spatie. Het amendement werd in ruime meerderheid aangenomen, de motie werd vervolgens verworpen (“lege huls”).

Over het eten moet ik toch zeggen dat het DWARS weer is gelukt om voor minder geld beter eten dan de Moederpartij te serveren. Het gaf ook de gelegenheid met kameraad Selcuk bij te praten, hoewel minder lang dan gewild, iets dat ook voor al die anderen geldt die ik nog had willen spreken. Volgende keer toch maar weer het hele weekend gaan.

De avond werd afgesloten met een “debat” (meer een college) over varkensflats door de Vlaming Michel Vandenbosch en Milieudefensie-campagneleider Landbouw Wouter van Eck. Leerzaam en interessant.

En wat is nu het grote verschil tussen DWARS en EcoloJ? Wij praten meer, en voeren minder actie. Dwarsers gaan ervoor in het debat. Misschien poetsen we toch niet zo graag als we dachten. Maar we lachen wel meer!

Wat is het toch jammer dat GroenLinksers zo slecht zijn in kort en to-the-point praten. Maar zal dat veranderen? Mijn eerste tentbijeenkomst ging over de personendemocratie. Een heet hangijzer in GroenLinks, want veel leden kijken met angst en weerzin naar alles wat naar populisme riekt.

De dag begon goed. De trein reed, en zette mij op tijd af op station Driebergen-Zeist. GroenLinksers zijn niet zo moeilijk te herkennen: linksig casual, allemaal ietwat verdwaasd om zich heenkijkend op zoek naar de bus. Omdat we dat op de verkeerde plek deden misten we er een van, maar daardoor raakte ik al gelijk in een DWARS-groep verzeild. Discussierend over lange danwel korte blogs, GroenLinkse danwel persoonlijke berichten, persoonlijke ontboezemingen over familie die actief is voor andere partijen, en linkse grappen over de VVD en Wilders reden we richting het landgoed. De bus was van Triomf. Dat voorspelde wat.

Bij de aanmelding kwamen we al met drie bloggalowers bij elkaar (Blogger-in-spe Jeroen, Arnoud en ik). Linda was al aangekomen in de hut. De TV werd nog even op het VVD-congres gezet (“Wie wij op 2 zetten handhaven we op 2!”), en toen was het al tijd om ons op het programma te storten.

Alle bijeenkomsten zijn natuurlijk interessant. Het hielp bij de keuze dat de discussie over privacy en terrorisme was gecanceld (bommelding?). Mijn voorkeur ging uit naar de sessie over de personendemocratie. Als aanjagers waren Dick Pels en Tofik Dibi aanwezig, beiden pleitbezorgers voor het persoonlijke in de democratie. In het begin waren de reacties nog wat afhoudend, populisme dat is meer iets voor rechtse mensen. Toch kwam langzaamaan naar voren dat het juist ook belangrijk is om de juiste persoon de inhoud te laten brengen. Kort, krachtig en duidelijk, met het goede gevoel en de goede emotie voor degenen die je probeert te overtuigen. Dat ontbreekt nog te vaak.

Zoals het hoort bij bijeenkomsten waarbij iedereen zo mag meepraten was er ook Het Lid Met Een Stokpaardje Dat Eigenlijk Losstaat Van Het Onderwerp Maar Keer Op Keer Het Woord Hierover Neemt. In dit geval niet-beantwoorde post. Bij de eerste opmerking denk je nog “hij heeft gelijk, wat vervelend”, maar na een paar keer snap je ontzettend goed waarom zijn brieven niet worden beantwoord.

De rij voor de lunch was gigantisch, wat de gelegenheid gaf wat bij te praten. Het eerste plenaire debat over Groen laat ik nog heel even zitten. Daarvoor is het te lekker om net buiten de tent te gaan zitten.

18 juli

Vandaag was drama. Dat was namelijk de workshop die ik had gekozen. Met Dominique en Karim namens de Nederlanders, en Samia en Nour namens de Palestijnen. Het was op zich interressant, jammer dat Karim in slaap viel en Nour liever buiten stond te roken.

De ontspanningsoefeningen om mee te beginnen waren wel leuk. Je komt lekker los. Na de lunch gingen we echt aan de slag. Improviseren stond centraal, het was net de Lama’s. We werkten vooral met bevroren situaties, om zo te oefenen iets uit te drukken zonder woorden of beweging.

Bij de scene’s en ervaringen kwamen vooral de bezetting (met name checkpoints) en geloof terug. Dat ligt wel gevoelig hier, dus dat proberen we er een beetje uit te houden. Met alle oefening achter de rug moeten we morgen een voorstelling maken.

Na al het harde werk met bewegen en emoties stond er nog een sportactiviteit op het programma. Twee teams Palestijnse kinderen werden gedrilld voor ze tegen elkaar speelden. Dat ging vol enthousiasme, geleid door scheids Ibrahim. De grote kinderen, wij dus, mochten daarna los. Er werden zelfs speciaal schoenen gekocht door de beslipperde Floris. Hij was als Duitser ons geheime wapen voor de laatste minuut. We werden ook nog versterkt met Roel, een 26-jarige stagiair die toevallig langskwam.

Het Wilhelmus werd 2 keer gezongen, zodat Hassan het goed kon opnemen. Iedereen nam een willekeurige positie in, en we konden beginnen. Al snel bleek dat we het op snelheid en techniek moesten afleggen, maar met uitgekiend Hollands combinatievoetbal konden we de schade beperkt houden. We verloren met 8-6 of zoiets. Ik was kapot aan het eind, maar het was wel heerlijk om even iets leuks te doen met de Palestijnen zonder dat de bezetting weer in beeld komt. Die kwam alleen even keihard terug toen onze gearresteerde Palestijn met hand in het verband en pijn her en der opdook. Heel dubbel: blij dat hij vrij is, tegelijk geschokt door de schending van mensenrechten hier, recht onder je neus.

Ik ben eigenlijk niet zo van de schaamteloze zelfpromotie, maar als iedereen het doet, dan blijf ik for the sake of statistics niet achter.

Op Planeet GroenLinks kan je stemmen (Bloggen met Sterren!) op je favoriete weblogs. Nu en nog jaren en jaren. Stem dus! (Stemadvies: michel.klijmij.net).

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik als gemeenteraadslid werd geïnstalleerd.

Het afgelopen jaar heb ik het woord gevoerd over veiligheid, wijkontwikkeling Korte Akkeren en Oost, de Voorjaarsnota,  de Oostpolder als landschapspark, de REKAM/BBC, en deze week nog Werkwijze Raad en het Groenstructuurplan, moties ingediend over stemcomputers en Open Source Software, en vragen gesteld over de Watertoren en de Nacht van de Nacht.

Als enkel raadslid is het moeilijk om iets voor elkaar te krijgen, je hebt uiteindelijk toch een meerderheid nodig. Lang niet alles is daardoor te claimen. Twee echt eigen onderwerpen zijn Open Standaarden en Open Source, en stemcomputers. Op het eerste heb ik voor elkaar gekregen dat Gouda nu het Manifest van de Open Overheidsorganisaties heeft getekend, op het tweede vlak slechts dat het onderwerp is besproken in de raad. Ik moest wachten op Loek Hermans om gelijk te krijgen. Als bewoner van Gouda Oost kan ik als een van de weinige raadsleden vanuit de praktijk het woord voeren over wijkontwikkeling. Diverse malen, in de commissie en op Gouwestad TV, heb ik aandacht gevraagd voor de sociale problemen in de wijk, en gezegd dat die meer aandacht verdienen dan ze nu krijgen: alleen nieuwe gebouwen lossen de problemen in de wijk niet op.

Mijn groene kant heb ik laten zien bij de Oostpolder, waar een mooie inrichtingsvisie voor is gemaakt, en waarbij een goede balans is gevonden tussen natuurontwikkeling en de cultuurwaarde van het agrarisch land. De gemeente deed bij de Nacht van de Nacht het licht op het stadhuis uit, een actie die van uit o.a. GroenLinks een vervolg gaat krijgen. Bij het Groenstructuurplan werden de belangrijkste punten uit mijn bijdrage overgenomen door de wethouder.

Verder spelen er tussen de grote thema’s allerlei kleinere zaken, maar doorzoek daarvoor maar het nieuwe Raadsinformatiesysteem. Ik probeer via de pagina’s In de raad en Media een actueel overzicht bij te houden van wat ik doe, zowel in de vergaderingen als eromheen.

Zeker in het begin was het even wennen. Hoe breng je je punt kort en duidelijk naar voren, hoe krijg je steun, waar haal je je informatie vandaan, alles is nieuw. Nu ik me echt gesettled voel in de raad kan het echte werk beginnen. Men is nog niet van me af, het begint nu pas echt. Mijn wilde haren ben ik kwijt, mijn streken niet

Zo, het gebrek aan aandacht voor bloggers in het GroenLinks Magazine is in 1 klap flink goedgemaakt. Elk op z’n eigen planeet in het universum, als kerstballen in een boom hangen, diverse webloggers op de voorpagina, met groot “Planeet GroenLinks” er middenin.Het artikel geeft een mooi beeld van de diversiteit onder de GroenLinkse bloggers. Ieder blog staat op zichzelf, heeft een eigen invalshoek, een eigen stijl, iedere blogger heeft z’n eigen motieven. Op de Planeet komt dat allemaal bij elkaar, zo’n 25-30 berichten per dag. Dat dat wordt gewaardeerd laten de stijgende bezoekersaantallen zien, gemiddeld zo’n 450 per dag die voor 800 à 900 pageviews zorgen. En als het even stil ligt krijg ik ongeruste mailtjes. Jos van der Lans wil mij zelfs al de GroenLinks Erepenning geven…

Op één belangrijke vraag is nog niet echt een antwoord. Wat is nou het belang van al dat bloggen? Wat betekent het voor de meningsvorming binnen en buiten GroenLinks? Wat zullen de diverse commentaren over de evaluatie en beginselen uitmaken in de discussie? Hoe kijken anderen naar GroenLinks als ze al die blogs zien? Hoeveel maakt het uit in de lokale politiek als ik hier schrijf dat ik een andere burgemeester wil? In de VS waren ze daar al wat verder mee, de vraag is of en hoe blogs in Nederland een rol van betekenis in de politiek kunnen spelen.

Het artikel nodigt in ieder geval uit om meer met webloggen te doen. In praktische zin door misschien een workshop bloggen te geven op een volgend congres of kaderbijeenkomst. En ook doordat de webloggers nu in 1 klap duidelijk in beeld zijn, waardoor de mening van die bloggers meer naar voren komt. Heb je dan toch weer die “oude media” voor nodig.

Een laatste ego-boost kreeg ik door zomaar ineens op 4 te eindigen in de Top Tien van GroenLinkse Bloggers. En dat na wat we wel de “absolute top” mogen noemen: David (lees hier het exclusieve interview door Arnoud Boer), Kathalijne en Brechtje. Een soort “best of the rest” na wat ook bijna mijn persoonlijke Top 3 was (bij mij stond Tofik Dibi er in). Buiten die top volg ik om allerlei redenen een aantal GroenLinkse bloggers wat meer, zoals Jasper Haenen, Maarten van Beek en Wilfred Rubens omdat die in de onderwijswereld zitten, en raadsleden om inspiratie op te doen – met name degenen die net als wij in het college zitten. Dat ik ook goed wordt gelezen wist ik al wel uit de statistieken, maar ik voel nu gelijk nog meer druk om me aan mijn eigen, in het artikel geciteerde, kwaliteitseisen te houden:

(Een blog moet) goed geschreven zijn, afwisselend, informatief, duidelijk een mening geven of vragen, aan het denken zetten. Geen knip-en-plakblogs met krantenberichtjes, geen té persoonlijke weblogs – alleen persoonlijke informatie die ook anderen dan je eigen moeder willen lezen.

Gisteren een leuke avond in de raad. Zelf voerde ik het woord over de Stolwijkersluismotie, en volgde ik het hele debat rond het Mobiliteitsplan. We hadden nog een aantal pijnpunten, maar gelukkig kregen we een toezegging van de wethouder waardoor ons amendement van tafel kon. Hilde zal hier nog wel uitgebreid over schrijven.

Het vragenhalfuurtje werd een vragendriekwartiertje. Enig zelfreinigend vermogen kunnen we hier wel gebruiken. Het vragenhalfuurtje is leuk voor de bühne, maar we schieten er niet echt mee op. Alles wat met de REKAM te maken heeft is nu een zaak van de raad,  zonder dat we daar invloed op hebben. Er werd nog wat gevraagd over bomenkap, waar niet echt een antwoord op kwam maar goed, het is weer eens in de raad gezegd. Terwijl we binnenkort het Groenstructuurplan krijgen en daar een leuke discussie kunnen gaan voeren over bomen, groen en kappen. Er was nog iets over de groei van growshops, niet iets waar ik het mee eens was maar op zich nog de meest zinnige vraag. De fusieplannen waren ook onderwerp van een vraag, en zoals te verwachten viel is dat afwachten wat er uit de college-onderhandelingen in de provincie komt. Het college lobbyt hard voor haar standpunten, er werd nog wat over en weer geknipoogd, dus ik ben benieuwd. Volgende keer ga ik ook maar weer eens een vraag stellen.

De sfeer kelderde even bij de VVD-motie over het onderwijspark. Zij hadden vragen bij de veiligheid van de scholen. Nu doet de gemeente al ontzettend veel aan veiligheid, ook op scholen, nog los van wat scholen zélf allemaal doen. Om dan de veiligheid in de stad per motie per gebiedje aan de orde stellen is niet alleen een weinig praktische insteek, het doet ook tekort aan wat er allemaal al gebeurt. Dat het signaal wordt gegeven dat wij als raad graag willen dat er een veilig schoolklimaat heerst is prima, maar om dan nog een motie daaroverheen te gooien vond ik wat overdreven. Op zich hoefde dat nog niets vervelends te betekenen, maar toen er werd gezegd dat het “voor de krant” was (boeiuh, alsof geen enkele partij probeert de kranten te halen!), kwam er al een kleine kentering. De steun van Gouda 50+ en GBG hielp ook niet,  hun angstige typeringen van de jeugd (“steeds gewelddadiger”, “schiet- en steekpartijen”) schoten in het verkeerde keelgat van een aantal raadsleden waardoor het debat onnodig fel werd. De motie werd uiteindelijk niet aangenomen.

Het elektronisch stemmen liep zo mogelijk nog moeizamer dan vorige keer, met als gevolg dat na de behandeling van de Mobiliteitsvisie er gewoon weer met handopsteken werd gestemd. Jammer, want dat gaat veel sneller en zorgt voor veel minder verwarring. Stemkastjes houden je scherp.

Tot slot de uitreiking van de prijs voor de Kanjer van de Avond: Ben. Vanwege het elektronisch stemmen stond er een beamer aan, die op een gegeven moment (tijdens de discussie over mobiliteit) via een grote mededeling op het scherm klaagde dat het luchtfilter moest worden schoongemaakt. Er ontstond al wat onrust toen de raadsleden dat zagen (de voorzitter niet, die zit er met z’n rug naartoe), waarop Ben in alle kalmheid naar de beamer schreed, rustig voorover boog en met 1 ferme teug adem het luchtfilter dusdanig schoonblies dat de mededeling pardoes weer van het scherm verdween. De raad lag dubbel, Ben haalde zijn schouders op en liep terug, en het is weer zo’n verhaal van: daar had je bij moeten zijn.

Nog een paar memorabele quotes:

“Dat is legaal, anders zou het verboden zijn”

“U spreekt mij aan als bestuurslaag”

“Waar houdt de bevoegdheid van de buitenconciërge op?”
“Binnen!”

Eerder berichtte ik al over het aanstaande artikel over GroenLinkse webloggers. Jos van der Lans, senator en GL Magazine hoofdredacteur a.i., is hiermee bezig. Behalve een enquête, inmiddels door de helft van de bekende actieve bloggers ingevuld, was er een gesprek gepland waar men zich vrij voor kon opgeven. Een aardige dwarsdoorsnede van de bloggers had dit gedaan.Mijn aankomst in de Eerste Kamer was niet zo verpletterend en spectaculair als ik hoopte. De beveiligingsgekte is ook in deze “duistere uithoek van de democratie” toegeslagen, met als gevolg dat de draaideur al bijkans onneembaar bleek. Uiteindelijk bleek ik niet staatsgevaarlijk genoeg om nog langer buiten de deur gehouden te worden.

En zo zit je dus om tafel met een aantal gezichten dat je soms alleen maar kent van de planeetfoto. Naast josvdlans.nl waren selcuk.nl, maureau.nl, lisettedeboer.nl, maria trepp (ingewikkelde volkskrantweblog url), harrie-kampf.nl, davidrietveld.nl en maartenvanbeek.nl – om de urls waar men zich ook mee voorstelde maar aan te houden – aanwezig. En ikzelf zowel als michel.klijmij.net als planeetgroenlinks.nl. De diversiteit van de groep maakte het leuk. Waar de één meer politiek blogt kiest de ander voor persoonlijk. Maria verdient wel waardering als meest gedreven blogger, los van partijpolitiek of persoonlijke zaken. Ook werd er uitgebreid gesproken over waar je wel en niet over blogt, waarom we blogden, en onze visie op toekomstige ontwikkelingen rondom internet en GroenLinks.

Wat mijn persoonlijke blog betreft doe ik het voor een deel om mijn werk als raadslid inzichtelijk te maken, naast het willen delen van de dagelijkse beslommeringen en commentaren. Planeet GroenLinks is begonnen als iets dat ik persoonlijk handig vond, maar al vrij snel zonder promotie uitgroeide tot een landelijk bindmiddel van allerhande bloggers. Het leuke vind ik dat het bloggers bij elkaar brengt die elkaar anders niet zouden lezen of kennen. Op congressen ken je al wat mensen vooraf. Dat maakt het voor mij in ieder geval nog leuker om actief te zijn in GroenLinks.

Uiteindelijk is er zo’n 2 uur gepraat, en nog een krap uurtje nagepraat, dus voldoende stof voor het clubblad.

Livre – Open, Vrij en Duurzaam – Kamermeerderheid is tegen uitvoering van motie-Aptroot

Een meerderheid van de Tweede Kamer heeft vanmiddag tegen de motie-Aptroot gestemd. Het VVD-Kamerlid Charlie Aptroot diende vorige week donderdag, mede namens Kees Vendrik (GroenLinks), een motie in waarin hij de ‘regering verzocht ervoor te zorgen dat zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk op 1 januari 2009, alle door de publieke en semi-publieke sector gebruikte software aan open standaarden voldoet en dus alle e-overheidsvoorzieningen (zoals elektronische formulieren) gebaseerd zijn op open standaarden’. De motie kreeg alleen steun van de VVD, GroenLinks, SP, D66, PVV en PvdD.

Nu is het maar afwachten waar de staatssecretaris mee komt. Teleurstellend is het wel. In de Tweede Kamercommissie hierover was de PvdA bij monde van Martijn van Dam nog voorstander. In plaats van een heldere doelstelling waarbij minder ruimte is voor uitstelgedrag zal er wel een vager en minder ambitieus doel komen.

Wat positief is, is de breedte van de voorstanders van de motie. Een onderwerp als dit is zo belangrijk, dat het dwars door de partijen heen loopt. Van links tot rechts is men het eens. De steun van de VVD bevestigt dat we het hier hebben over een onderwerp wat ook voor onze eigen economie belangrijk is. Dat CDA en PvdA hier niet achter durven te staan is uitermate teleurstellend.

Onder het gebeier van de Arnhemse klokken zitten we in het zonnetje, te wachten tot de congreslokatie open gaat. Dag 2 van het congres is begonnen.

Gisteren was mijn eerste kennismaking met het fenomeen “DWARS congres“. Een kort intropraatje en daarna direct keihard vergaderen. Het Huishoudelijk Reglement moest worden aangepast voor een nieuwe organisatiestructuur. Dat leverde verhitte discussies op over hoeveel voorzitters we moeten hebben en hoe die moeten heten. Mattias Gijsbertsen hield de boel goed bij elkaar, maar het was een chaotische boel. Uit onvrede over het kommageneuk diende ik maar het amendement “Smurf & Co” in, wat voorstelde het woord voorzitter te vervangen door “Grote Smurf/Smurfin” en politiek secretaris door “smurf/smurfin”. Na uitgebreide discussie (oa met eminence grise Selçuk Akinci) haalde het voorstel het uiteindelijk niet.

Een vast onderdeel is de actie, dit keer voor www.meldleegstandanoniem.nl. We hebben een hoop gebouwen beplakt met posters, met gevaar voor eigen leven. Er werd zelfs een pinautomaat afgeplakt, maar Thijs zwichtte voor het grootkapitaal toen er een pinklant aankwam. Hierover is geen motie ingediend.

De actie duurde wat korter dan verwacht, dus was er nog tijd om in het park van het zonnetje te genieten. Niet van de frisse lucht, want in het kader van terug naar de natuur zaten we vlak naast het resultaat van het natuurlijke gedrag van een hond.

Het debat over hoe je de voordelen van socialisme en liberalisme was erg interessant. Ik heb in ieder geval weer nieuw leesvoer, over het basisinkomen.

Bij het feest verwonderden de andere ouwe lullen (Selçuk) en ik ons over de muziek, die vooral uit onze jeugd kwam. Een groepje is nog lang doorgegaan in het hostel, maar met wat collega-kandidaten gingen we vlot op 1 oor. Resultaat: redelijk fris weer op, ondanks de herrie van een groep kinderen vanaf veel te vroeg.

Later meer.

Voor de Planeet GroenLinks (en andere GroenLinks) bloggers: vergeet niet om de enquête van Jos van der Lans in te vullen. Niets ontvangen? Neem dan contact op met mij of Jos.

In de komende GroenLinks Magazine komt er een uitgebreid artikel over de GroenLinkse webloggers. Dat zijn er sowieso rond de 120 die actief genoeg zijn en een feed hebben die op Planeet GroenLinks staat. Her en der zijn er vast nog meer GL-bloggers. Dankzij David Rietveld gaat het magazine hier aandacht aan besteden.

Ik ben erg benieuwd naar wat eruit komt. De diversiteit aan blogs op de Planeet is groot, de motieven en eigen voorkeuren ongetwijfeld ook. Ik gebruik mijn blog zelf vooral om leuke dingen te delen met anderen, en ook als een soort “verantwoording” naar onze kiezers. De krant is ook niet altijd haalbaar, dus dan is een weblog een uitstekend medium om te laten zien wat ik zoal doe in en om de raad.

Publiekelijk Tijdverdrijf steunt de Motie van wantrouwen van David Rietveld.

Zo, het congres is geweest. Tussen avondmaal en voetbalwedstrijd in mijn nabeschouwing. Voor wie een verslag van minuut tot minuut wil nalezen: Selçuk was liver dan ooit aan het bloggen.

Zoals ook op het congres zelf bewaar ik het spannendste voor het laatst, De Motie. Eerst de algemene indruk. Ik kon weer heerlijk genieten van het gedoe met de stemkastjes. De keer dat dat in 1 keer goed wordt en wordt gesnapt door iedereen moeten we een andere manier van stemmen bedenken. Omdat dit toch niet zo’n heel spannend congres was had men trouwens blijkbaar bedacht dat het stemmen ook niet zo vlot hoefde te gaan, met soms zelfs minutenlang wachten op de uitslag. De voorzitster ving het overigens goed op, met af en toe een vermanend “toe nou jongens!”. Ook was er weer discussie over spreektijd, want alweer kwamen een aantal mensen erachter dat je dus beter je punt snel kan maken dan breed en uitvoerig beginnen, om bij de essentie van je verhaal dus weggedraaid te worden.

Het ging ook om serieuze zaken. Allereerst de keuze voor een nieuwe voorzitter en nieuwe bestuursleden. Henk Nijhoff werd eigenlijk op z’n sloffen gekozen. Rustig, kalm, en met humor ging hij door het “debat”, waar Marcel Vissers (terecht) op een gegeven moment even wat narrig werd. Wat de kandidaten nou eigenlijk precies wilden met het voorzitterschap werd nooit helemaal duidelijk, wel dat ze allemaal naar Nederland 3 kijken en het NRC lezen.

De keuze voor de rest van het bestuur was redelijk simpel, omdat er door het terugtrekken van een aantal kandidaten alleen nog blanco als tegenkandidaat was. Alleen de strijd om het vice-voorzittersschap werd nog even spannend: na de eerste ronde waren Nicole Bakker en Henrike Karreman nog over. Nicole won het in de tweede ronde nipt van Henrike, maar had nog niet meer dan de helft van de stemmen. Uiteindelijk versloeg ze ook Kandidaat Blanco in de derde ronde.

Hetzelfde spelletje als bij de voorzitters werd herhaald bij de keuze voor de lijsttrekker van de Eerste Kamerlijst. Tof kreeg 2/3 van het congres achter zich met zijn Limburgse charme en wordt dus lijsttrekker. Yolan Koster zou later nog op plek 4 terechtkomen na een tweede ronde tegen Leo Platvoet. Die eerder ook al in een tweede ronde tegen Tineke Strik verloor om plek 2, en daarna ook de tweede ronde met Herman Meijer verloor. Al met al niet zo’n goede dag voor Leo Platvoet, die zich daarna ook terugtrok als kandidaat. Jammer, want ik had zijn dwarse geluid graag nog wat langer gehoord binnen GroenLinks. Ik ben het niet altijd met hem eens, maar de partij kan juist nu wel wat scherpte gebruiken.

Femke hield een goede toespraak, onderbroken door veel applaus. Ik ben niet zo’n toesprakenmens, maar Femke had een goed weerwoord op de verhalen van de afgelopen tijd. Behalve de formatie, daar zullen we het oneens over blijven.

Waarmee ik bij de motie kom. Er is al heel wat over geschreven deze week. Uiteindelijk was het, zoals ook Brechtje constateert, een brave motie. Evaluatie van de verkiezingen door provinciale discussies over koers en imago van GroenLinks. Het zorgde nog wel voor wat vuurwerk na de lange zit. Leo Platvoet verdedigde de motie en benadrukte het belang van van onderop werken. Daar kan je paranoïde over worden, maar gezien de manier waarop de kritieken opduiken blijkt al dat er niet genoeg draagvlak binnen de partij is gecreëerd. Dat kan ook bewust (het “oud links” afschudden om met nieuw elan en een betere koers verder te gaan), maar wees daar dan duidelijk over. Het lukte Leo trouwens niet om zijn verhaal binnen te tijd te houden – niet zo handig, en zeker niet handig om daarna nog verongelijkt te blijven staan. Henk Nijhof kon kort zijn, het bestuur had immers al gezegd de motie over te willen nemen, en kon dus rustig en binnen de tijd zijn verhaaltje afmaken.

Er volgde nog een rijtje insprekers die allemaal nog hun visie op de motie lieten horen, waaronder Joost Lagendijk. Hij legde zeer helder zijn visie over de formatie uit. Hoe het allemaal kan zijn weten we niet, want we hebben het niet eens geprobeerd. En dat kan je opbreken, zeker als je je in de campagne verkoopt als een ideeënpartij op zoek naar macht. Dan moet je die macht wel grijpen als die langskomt, zeker als de “protestachterhang” z’n heil bij de SP zoekt. Het leverde hem twee flinke sneren op, van Femke Halsema (“excuses aanvaard, hopelijk een geval van eens maar nooit weer“) en van Henk Nijhof (“waar was je toen het erop aankwam?”). De conclusie kan haast niet anders zijn dat daar nog wel meer speelt. Kathalijne Buitenweg was wat dat betreft opvallend aardiger voor Joost.

Conclusie, zo aan het eind van de dag: het borrelt nog steeds, maar via de evaluatie en de komende koersbepaling kan die onvrede wel een uitweg vinden. Wie te kritisch is op de huidige koers zal weinig medestanders in de partij vinden. Leo Platvoet had er zo’n 200 op het congres, minder dan eenderde. Buiten het congres zal die verhouding voor hem nog veel minder gunstig uitvallen. Joost Lagendijk heeft een probleem. En misschien hebben we hiermee ook de eerste oprispinkjes gezien van de strijd om het lijsttrekkerschap in 2010. Als Femke ermee ophoudt staan er 2 ervaren fractievoorzitters klaar: Tof Thissen en Kathalijne Buitenweg. Zo ongeveer de 2 die zich het minst hebben uitgelaten over imago, koers en strategie van GroenLinks.

Morgen congres. En er valt wat te bespreken!

Bestuur en voorzitter

In de bestuursleden heb ik me nog niet zo verdiept. Voor de nieuwe voorzitter wel. Dat wordt wat mij betreft Marcel Vissers. Hij is gedeputeerde in Zuid-Holland geweest, is actief in Gouda (Adviescommissie Ruimtelijke Kwaliteit en de Commissie Cultuurhistorie) en hij heeft in de Watertorendiscussie goed werk verricht met een helder en duidelijk rapport. De huidige interim Henk Nijhoff lijkt me ook een goede kandidaat, maar hij sleept toch een beetje de afgelopen verkiezingen met zich mee.

Lijst Eerste Kamer 

Het lijsttrekkerschap van de EK doet er eigenlijk niet zo toe. Het is meer een verkiezing van de toekomstige fractievoorzitter. Naar buiten maakt het niet echt uit, de EK werkt in de luwte van de Tweede Kamer. Yolan Koster lijkt me een prima kandidaat, die zich in deze omgeving heeft ingezet voor het Progressief Groene Hart beraad. Maar zij heeft wat mij betreft nog een taak in Woerden. Daarnaast vond ik de andere kandidaat, Tof Thissen,  zeer sterk overkomen in een debat bij DWARS. Wat mij betreft ook een kandidaat-opvolger van Femke Halsema, hoewel hij daar zelf (nog?) niet zo’n trek in heeft. Inhoudelijk zit het met hem wel goed, zeker met zijn ervaringen en contacten bij Divosa, en zijn uitstraling is prima: ontspannen, vrolijk, gemoedelijk en een zeker gezag.

Verkiezingen

Er ligt een motie, die ik net als een paar honderd anderen heb ondertekend, over de evaluatie van de verkiezingen. Genoeg daarover gisteren.

Werkgroep Open Source Software

Ik bied ook nog eens de mogelijkheid aan mensen om op mijn laptop OS/OSS in het echie te zien en aan te raken.

Tot op het congres!

All over Planeet GroenLinks vandaag het artikel in de Volkskrant: “Verzet in GroenLinks tegen Halsema”. Wat is er toch aan de hand? Staat de partij op springen?

Welnee. Het begon allemaal met deze motie. Waar mijn naam trouwens ook onder staat. In die motie staan 2 verzoeken: 12 provinciale discussiebijeenkomsten voor leden over de verkiezingen en de koers van GroenLinks, en een onafhankelijke commissie om dat verder uit te werken in een evaluatie.

Om dan gelijk de hele koers in twijfel te trekken (“Het feit dat 80 procent van de partijleden deze door Halsema voorgestane lijn afgelopen najaar steunde, wil niet zeggen dat het protest is verstomd”) is wat overdreven. De partijleden staan achter de progressieve koers, en dat is ook logisch voor een progressieve partij. Het is daarmee ook niet de koers van Femke Halsema alleen, maar van bijna alle GroenLinksers.

Die koers is wat mij betreft ook goed. Te lang zijn de linkse partijen vooral bezig geweest met kortzichtig helpen. Geef ze maar geld, ruime en lange uitkeringen, en dan wordt iedereen vanzelf gelukkig. Nu staat het meedoen voorop. Een beetje het idee van “geef ze een vis en ze hebben vandaag te eten, geef ze een hengel en ze kunnen zelf voor hun eten zorgen”. Daarmee zijn mensen veel meer geholpen – bijna iedereen heeft liever een baan dan een hoge uitkering. Het meedoen (of dat nou via betaald werk of vrijwilligerswerk is) werkt ook positief voor de zelfwaardering. Zeker als je wat ouder bent, en altijd hard hebt gewerkt voor je geld, is werkeloosheid ook een flinke mentale klap: het gevoel je hand op te moeten houden voor geld, zonder er iets voor te doen, terwijl je zoveel kán. In het huidige systeem wordt het nog te weinig als prioriteit gezien om mensen duurzaam te helpen, en is te het makkelijk mensen met een uitkering thuis te laten zitten. In die mensen moet dus juist geïnvesteerd worden, en dat is wat GroenLinks wil.

Dat heeft wel gevolgen, want om meer mensen aan een baan te helpen moet eerst de arbeidsmarkt opengebroken worden. Die is nu gericht op baanzekerheid – heb je een vaste baan, dan zit je goed. Zodra je dat niet hebt, heb je een probleem. GroenLinks wil meer naar werkzekerheid – de zekerheid dat als je baan ophoudt, er genoeg andere banen zijn. Daarvoor moet je dus ook banen creeëren, en dat is precies wat GroenLinks wil. Door het aantrekkelijker te maken voor bedrijven om mensen aan te nemen. Door bedrijven te verplichten mensen te scholen. Door bedrijven die veel mensen ontslaan te straffen, maar het tegelijk simpeler te maken om mensen te ontslaan. Door de WW vlak na ontslag te verhogen, zodat even werkeloos zijn geen grote financiële gevolgen heeft.

Die koers die steun ik volop, en vele andere GroenLinksers. Die koers is niet goed genoeg uitgedragen in de campagne. De conservatieve tijdgeest kreeg de schuld, wat mij betreft juist een teken dat het de partij niet is gelukt de standpunten op een aantrekkelijke manier uit te dragen. En ook in dat rare Volkskrantartikel wordt het weer samengevat als “makkelijker ontslaan, kortere WW”. Terwijl de kern van de boodschap heel anders is. Daarom steun ik de motie.

Wat moeten we met een randstadprovincie? Die vraag komt op ons als bestuurders af. Vaste reactant Christian Leroux heeft nu een eigen weblog en schrijft onder andere dit:

Ondanks de goede bedoelingen van de oud-premier en zijn garde (wat overigens weer de zoveelste adviesgroep van Nederland is), roept het rapport wat vraagtekens op. In Binnenlands Bestuur van de afgelopen week (04/07), stond dat het rapport weinig draagvlak heeft onder de bestuurders en zelf dreigde de bureaula in te gaan. Niet verwonderlijk, want het concept randstadbestuur draagt naar mijn inziens niet bij aan de problemen die er in feite zijn in bestuurlijk Nederland.

Zijn invalshoek is behoorlijk bestuur, met als voorbeeld Milieudefensie die dit weekend nog tegen Westergouwe ageerde. Is de veronderstelde “stroperigheid” niet juist nodig om goede besluiten met goed draagvlak te nemen? Zijn conclusie: kijk nou eerst naar hoe het huidige systeem beter kan, voor je met allerlei nieuwe systemen aankomt.

Daar ben ik het er wel mee eens. Waarom is er niemand die denkt “met het oude systeem was de Randstad ook ooit nummer 5 in de ranglijst”? Het kan best. Goed en efficiënt bestuur is geen kwestie van systeem, het is vooral een kwestie van cultuur. Op wat voor wijze betrek je burgers, hoe kom je tot je besluit, hoe draag je dat uit? Dat kan in het huidige systeem prima.

Vanuit mijn GroenLinkse optiek wil ik daar nog wel een punt aan toevoegen: wat betekent een Randstadprovincie  voor het Groene Hart? Het rapport Kok (PDF)  is vooral een economisch verhaal. Het Groene Hart wordt er slechts genoemd in relatie tot problemen (met name bereikbaarheid), en maar 2 keer genoemd als kwaliteit. De visie op het Groene Hart moet samenhangen met die op de Randstad. Er liggen al allerlei prachtige plannen voor het Groene Hart, die in relatie staan tot het omliggende stedelijk gebied, en die zeer duidelijk zijn. Daar heb je geen Randstadprovincie voor nodig. Natuurlijk, elke provincie heeft z’n belangen, maar die belangen komen vooral voort uit gemeentes. Daarvoor hoef je de huidige 3 Randstad/Groene Hart provincies niet voor af te schaffen.

Mijn angst is dat een Randstadprovincie vooral vanuit oude economische motieven  zal opereren. Meer wegen en snelwegen die het Groene Hart versnipperen (bestuurders hebben een beetje een blinde vlek als het om bereikbaarheid gaat, en vergeten al snel OV en fiets als goedkoper alternatief), meer huizenbouw (er moeten mensen kunnen wonen!), meer industrieterreinen (er moet gewerkt worden!). Nog los van de terechte opmerking van Christian over besluitvorming, want als het om daadkracht gaat zal je straks zien dat zo’n Randstadprovincie ten koste gaat van lokaal bestuur en lokale belangen. Dat kan terecht zijn, maar het lijkt me niet de juiste weg om fouten die de provincie nu maakt proberen te “herstellen” door een heel nieuw systeem. Laat de provincie het nu eerst maar eens goed doen. Durf maar eens “nee” te zeggen tegen gemeentes die het Groene Hart verrommelen met weer een wijkje, weer een industrieterrein. De bestuurlijke afspraak is: eigen behoefte. Dus niet eigen behoefte + duizenden extra woningen.

Ook wat mij betreft mag die Randstadprovincie van de baan. Zullen we eerst maar zorgen voor goede provinciale verkiezingen op 7 maart?