“Als korpsbeheerders dreigen we straks aan een touwtje te hangen van de minister van Binnenlandse Zaken. Dat zal leiden tot incidentenpolitiek.

Als er dan iets gebeurt in bijvoorbeeld Gouda, zal de minister naar de Kamer worden geroepen en zullen partijen pleiten voor landelijke maatregelen. Terwijl het zo belangrijk is dat je op plaatselijk niveau leiding geeft en afspraken maakt met lokale partijen”

Burgemeester en korpsbeheerder Bernt Schneiders legt uit hoe een nationale politie al onze problemen niet gaat oplossen, op nu.nl. Een terechte zorg. De toenemende centralisatie van Den Haag is precies verkeerd. De politie moet juist op lokaal niveau opereren, prioriteiten leggen en samenwerken met de lokale instellingen, organisaties en burgers. Eerder terug richting de gemeentepolitie dan verder opschalen.

Dat je als veelpleger die in de gaten gehouden wordt een verjaardagskaartje met “big brother is watching you” krijgt heeft nog iets ludieks. Maar in de Wilderiaanse verwarring wil de politie ook minder grappige acties uithalen:

Als het aan Pattijn ligt, wort er opnieuw naar de wetgeving gekeken om deze kinderen beter aan te kunnen pakken. ,,Er komen steeds meer 12-minners. Dan is het een groot probleem als de politie niet goed kan optreden. Ik vind dat je ook onder de 12 jaar strafrechtelijk vervolgd moet kunnen worden.’’

Nu mag meneer Pattijn van alles vinden, net als ieder ander. Dat wil nog niet zeggen dat het verstandig is. De trend, waarin de Goudse politie nu meegaat, lijkt steeds meer naar een hardere aanpak te gaan, zonder dat dat ondersteund hoeft te worden door bewijs van wat werkt.

Daarbij papegaait iedereen elkaar na, waardoor de realiteit uit het oog verdwijnt. Criminaliteit daalt in Nederland, ook in Gouda. Het is op de meeste terreinen weer iets veiliger geworden het afgelopen jaar. Nederland heeft de gelukkigste jeugd, in één van de rijkste landen ter wereld met de meeste mogelijkheden je te ontwikkelen.

Wie het nieuws volgt zou dat haast vergeten. Want in het nieuws gaat het over hangjongeren, probleemjeugd, en al die andere uitingen van de minderheid waarmee het niet goed gaat. Jongeren moeten daarom ook naar werkkampen, moet orde en discipline bij worden gebracht en graag ook meer strafwerk krijgen. De Jeugd van Tegenwoordig, het is schandalig.

Wat we in die tsunami van harde maatregelen soms vergeten, is dat we het over kinderen hebben. Kleine kinderen. Wat is het nut van strafrechtelijk vervolgen, afgezien van stoerdoenerij? Moet zo’n kind de gevangenis in (een taakstraf is natuurlijk ook al te soft)? Zijn er geen slimmere maatregelen, die specifiek voor dat enkele kind dat een ernstige overtreding begaat worden ingezet? Of loop je liever het risico dat je door strafrechtelijk te vervolgen een kind voorgoed verziekt?

Pattijn gaat er volledig aan voorbij dat er andere, en betere manieren zijn om kinderen op het rechte pad te houden. Strafrechtelijke vervolging is niet nodig, en onwenselijk. Een jong kind dat een misdaad pleegt is meer gebaat bij hulpverlening en zorg, dan bij tralies.

zouden ze in Gouda zo slecht zijn in tasjes stelen dat ze erop moeten oefenen?

via Christian Jongeneel – de vraag stellen is ‘m beantwoorden.

Een originele manier van criminaliteit oplossen: na de lokauto is er nu de lokoma:

De politie heeft in Gouda een lokoma ingezet en dat lijkt te werken. Volgens de politie is het aantal diefstallen enorm afgenomen sinds de invoering van de lokoma. Toch is de vermomde agente pas één keer gebruikt.

Met een keer een agente een grijze pruik en een met strijkijzer of aambeeld verzwaarde handtas laten rondlopen was genoeg om het flink opgelopen aantal diefstallen naar beneden te brengen.

Ergens hoop ik dat er ook filmopnames zijn. Het gezicht van de tasjesdief moet je gezien hebben, als oma ineens met een paar snelle moves de dief en handlangers uitschakelt. Hier horen we vast nog wel meer van. Maar voorlopig moeten we het hiermee doen.

En wie dacht dat dit bijzonder was (en een “lokoma” een handgemaakt blaasinstrument uit Oost-Afrika), die kan z’n lol nog op. Het houdt niet op bij de lokoma, de lokzak en lokhomo zijn ook al gesignaleerd! Zo’n lokzak kan trouwens handig zijn bij het aanpakken van zakkenrollers.

Het is maar dat je het weet: de VNG gaat weer een jong raadslid van het jaar kiezen. Vorig jaar was mijn Goudse collega Mohammed Mohandis (PvdA) het bijna geworden, en in de voorronde zat mijn partijgenoot Toine van de Ven. Omdat de nominaties altijd een soort incrowd-achtig geheel zijn (je moet de VNG in de gaten houden om te weten dat er genomineerd kan worden) gooi ik het hier maar out in the open.

De VNG, het Actieprogramma Lokaal Bestuur, Raadslid.NU, RaadsledenNieuws en Sdu Uitgevers organiseren voor de derde keer de verkiezing Jong Raadslid van het jaar. Misschien heeft u er via de media al van vernomen. De verkiezing richt zich op raadsleden met de leeftijd tot en met 35 jaar. Het jonge raadslid moet, zichtbaar, benaderbaar, origineel en succesvol zijn. Kandidaten kunnen zichzelf niet aanmelden maar uitsluitend door collega’s, burgers, vrienden et cetera worden voorgedragen via het bij deze mail bijgesloten aanmeldingsformulier. Dit aanmeldingsformulier is ook te vinden op www.vng.nl en www.actieprogramma.nl.

Uit alle aanmeldingen worden zo nodig met aanvullend onderzoek ca. 12 kandidaten geselecteerd. Deze selectie wordt voorgelegd aan een onafhankelijke jury, die is samengesteld uit ervaren volksvertegenwoordigers en bestuurders. De jury is veelzijdig samengesteld, zowel qua politieke kleur als qua functie. Op 14 mei worden de namen van de drie finalisten bekendgemaakt. Deze finalisten zijn te gast op het VNG-congres in Den Bosch waar de winnaar wordt uitgeroepen door de voorzitter van de jury. De aanmeldingsperiode loopt tot donderdag 17 april 2008.

Altijd leuk, een egostrelend (danwel egodeukend) onderzoekje in de Stadsmonitor van de gemeente. Kunt u, burger, 3 raadsleden noemen? Bijna een kwart kon dat wel, of zei dat te kunnen en noemde vervolgens de burgemeester, oud-wethouders en oud-raadsleden. Haal je dat alles weg (wees gerust,slechts 1/3 ging in de fout), dan werden de raadsleden van Dijk, Schotanus en Engbers het meest genoemd. Mijn naam kwam op plek 19, met 11 keer genoemd. Niet slecht na 2 jaar, maar het stemt nog niet tot tevredenheid (hoewel… ik werd even vaak genoemd als de gehele SP-fractie en de gehele D66-fractie).

Opvallend zijn ook de andere uitkomsten. Meer dan de helft van de inwoners van Gouda is niet geïnteresseerd in de politiek. Daarmee is het lastig om de andere uitkomsten te interpreteren. Zo vindt 37% dat ze onvoldoende geïnformeerd worden, maar zijn dat de geïnteresseerden of de niet-geïnteresseerden? Hetzelfde geldt voor de 18% die nauwelijks verschillen ziet tussen de partijen, en de 36% die vindt dat de gemeenteraad onvoldoende geïnformeerd is over wat de burgers van Gouda willen.

Als je per partij kijkt naar de bekendheid blijken de PvdA en CDA goed te scoren (logisch voor de twee grootste partijen) en de lokale partijen.  Als het verkiezingen waren, konden PvdA, GBG en Gouda 50+ een coalitie vormen. Er ligt nog wel wat werk voor 2010 dus.

Het vertonen van deze poster is een overtreding. Twee keer dit weekend zijn actievoerders die deze poster droegen opgepakt, waarvan een GroenLinks kamerlid Tofik Dibi is. Blijkbaar mag je mensen wel boeven of straatterroristen noemen, maar oh wee als je daar kritiek op hebt. Het is, om de woorden van Wilders te gebruiken, knettergek en een schande dat de politie zich hiervoor leent. Vrijheid van meningsuiting betekent dat je Wilders een gevaarlijke gek mag vinden, of een extremist, en iemand die met zijn polariserende uitspraken een wig drijft in de Nederlandse samenleving. Hij gaat daarmee in tegen een cultuur van tolerantie die door onze voorouders is opgebouwd, en is dus onnederlands bezig. Terug naar Limburg met die man en zijn hele partij, en dan Limburg als een corrupt boevennest verzelfstandigen.

U hoort het wel van me als de politie op de stoep staat. Mocht ik opgepakt worden, dan heb ik Wilders zelf aan mijn kant (en ben ik nog abject ook. nu nog infaam).

AD.nl: JongerenBlanke Straatterroristen stichten brand

Een groep van ongeveer twintig jongeren pleegde vernielingen aan de bibliotheek. Zij gooiden met stenen ruiten in en keerden zich daarna tegen de gealarmeerde politie.

Doe mij dan maar de verderfelijke stad: Jaarwisseling in Gouda rustig verlopen.

Het heeft even geduurd, excuses. Gouda was even niet op de hoogte van het politieke spel, zoals ik pijnlijk merkte toen ik de digitaal ondergedoken CB te G tegen het lijf fietste vrijdag (of mag ik je naam nog noemen?).

Het was een lange, maar desondanks niet zo heel spectaculaire vergadering. Er was voldoende tijd voor sommigen om even een sudoku te maken tussendoor (foto). Het begon met een rapport van de rekenkamer over subsidieverstrekking (eigenlijk gaat het wel goed, maar toch ook weer niet). Dit kwam later in de echte raadsvergadering nog terug bij het besluit om enkele onrechtmatig tot stand gekomen subsidies (bijvoorbeeld doordat de aanvraag te laat was ingediend) alsnog te verstrekken. Het hoe, wat en hoeveel geld was in een vertrouwelijke memo uitgelegd, wat Dirk Barth nog noopte tot alweer een prachtig citaat, toen hij over die memo begon: “Voorzitter, ik hoop niet dat u aangifte doet vanwege het smijten met staatsgeheimen”. Het blijft wel lastig: mag je überhaupt het bestaan van een vertrouwelijk document erkennen?

Van onze amendementen werd er 1 (net) niet, en 1 wel aangenomen. Er waren wel weer heel wat moties en amendementen, het wordt wat levendiger in de raad vergeleken met vorig jaar. Ook leuk om te zien dat de PvdA ook wat oppositionele trekjes begint te krijgen, met een amendement dat “het college op de knieën dwong”. Gratis trouwen blijft daarmee voor iedereen in Gouda in het stadhuis mogelijk. Het werd ook niet zo handig verdedigd door het college: je moet natuurlijk niet zeggen dat het maar om een kleine groep gaat – als het er 10 per jaar zijn, dan vallen de extra kosten dus erg mee. Het werd niet unaniem aangenomen, maar wel met een enorme meerderheid.

Opvallend detail was de enorme greep die de VVD in de stadskas wilde doen. Is dat nou die financiëel degelijke partij? Zodra het om zielige parkeerders gaat maakt geld in elk geval niet meer uit. Jammer dat, ondanks dat ze af en toe wel iets groens of sociaals roepen, die partij toch nog steeds als het puntje bij paaltje komt de verkeerde dingen steunt. Bereikbaarheid is meer dan autobereikbaarheid! Het geld is bovendien nodig, want zoals wethouder Harro Jansen zo mooi zei: “we willen vooruit met parkeren”.

Aan het slot heb ik de prijzen uitgereikt aan Fred de Wit en Dirk Barth als “leukste raadsleden”. Het was bijna 11 uur, sluitingstijd dus, maar Dirk Barth nam zijn tijd voor een prachtige acceptatiespeech. Hij ging er echt voor staan, en zowaar verdween de “eeh”. Een verdiende winnaar. Ook Fred nam de prijs met verve in ontvangst, hoewel hij wel een opzichtige poging deed ook volgend jaar te winnen, door zich te profileren als “niet-collegepartij” in plaats van oppositie, op die manier een geheel eigen categorie creërend.

De slotwoorden van de burgemeester, vooral een opsomming van wat we allemaal voor nota’s hadden vastgesteld, waren wat droger van toon. Hij had wel een kadootje voor iedereen: het bronzen stadsspeldje, de nieuwe decoratie voor leukste ambtenaren (allemaal dus). “Het huisje”, zoals de griffier het de dag erop noemde. Toch jammer, om direct geconfronteerd te worden met een doosje waar “Schoonhovense traditie” op staat…

Maar ik ben nog wel de nummer 2 in de Politieke Blog 50.

AD.nl – Gouda – ‘Bureau Goverwelle niet sluiten’

Mocht sluiting van het bureau in Goverwelle aan de orde komen, zal GroenLinks zich daar tegen verzetten, zegt GL-raadslid Klijmij van der Laan. De politie is dan immers wel heel ver weg voor de mensen. Hij wijst op de voorgeschiedenis van dit politiebureau en hij vindt ook dat er juist een fijnmazig net van politieposten nodig is. ,,Het is niet voor niets dat we juist pleiten voor een politiepost in de binnenstad.’’

Bloggers bloggen over van alles, en ik kies met name voor politiek en onderwijs, maar stiekem bloggen bloggers het liefst over zichzelf. Naja, ik in elk geval wel.

Dus toen David Rietveld blogde dat er zoiets bestond als een Blog50 was mijn interesse gewekt. Snel inschrijven dus. Vandaag kwam de nieuwe ranking uit, en tada – in de algemene lijst op nummer 27, in de categorie politiek op 2. Net na Jan Marijnissen (maar ik schrijf al mijn teksten wel zelf!), en net vóór GroenLinks blogosaurus David. Even verderop staat ook collega Arnoud Boer. Ik sluit me aan bij hun oproep: registreren bij Bloglines, linken naar elkaar en laat zien dat GroenLinks qua bloggen nog steeds de meest vooruitstrevende partij is!

Nou vooruit, omdat iedereen het ineens doet heb ik de Political Compass test nog maar weer eens gedaan. Het verschil met vorige keer is niet zo groot, maar ik heb wel een rukje naar links gemaakt. Ik ben dus nu meer Nelson Mandela dan Dalai Lama.

PvdA-Fractievoorzitter Jacques Tichelaar:

‘We hebben Europa niet geruild tegen het ontslagrecht,’

PvdA-Kamerlid Diederik Samsom:

Hebben wij nu echt onze kiezers bedrogen door een referendum tegen te houden dat er toch niet gekomen zou zijn (eerste kamer wijst het af) en het voortbestaan van een goed ontslagrecht dat zekerheid biedt te redden?

Mooi spel, Koehandel.

Soms zijn er van die krantenberichten die je niet direct gelooft. Vaak blijken ze toch waar te zijn. Zo’n artikel las ik net. Antoon Wassenaar, de vermaarde leider van Gemeentebelangen Gouda, op 70-jarige leeftijd is overleden. Twee jaar geleden al overleed zijn vrouw. Iemand die jarenlang in de raad heeft gezeten, en met zijn ongenuanceerde no-nonsense verhaal vaak in de pers verscheen. Ondanks dat hij politiek vaak niet serieus genomen werd durf ik hem wel een icoon van de Goudse politiek te noemen. Wat mij betreft verdient hij een plaatsje in een nieuwe editie van 1000 jaar Gouda.

Als je een politiek spectrum tekent kan GBG haast niet meer tegenover GroenLinks staan. Op veel vlakken liggen grote ideologische verschillen. Toch heeft Wassenaar mij een aantal keer geraakt, en heb ik meer respect voor hem dan voor sommige politici die veel dichterbij in het spectrum zitten. Want Wassenaar was altijd zichzelf, en kon zich echt kwaad maken om dingen. Dat was ook de reden dat hij uit de politiek stapte, zei hij zelf. Hij wond zich teveel op, dat was niet goed voor zijn hart.

In de tijd dat ik nog met het cabaret meedeed op de lokale omroep hebben we 1 jaar meegedaan aan het Politiek Café op Gouwestad TV, als een soort uitsmijter. Vaak waren het saaie uitzendingen met voorspelbare standpunten, waar wij de leukste uithaalden en op de hak namen, gemixt met wat actualiteiten. Van de politici aan tafel kwam bijna nooit reactie. Wel toen Antoon Wassenaar er was. Net zoals hij tijdens de uitzending boos op tafel had geslagen, uitroepend dat hij 10 jaar geleden al iets had gezegd over dat onderwerp, en dat het allemaal een schande was, deden wij dat ook – maar dan uiteraard over iets onbenulligs wat toevallig in ons stukje paste. Zowel Antoon als zijn vrouw kwamen na de uitzending naar ons toe. Even waren we wat geschrokken – dit was ten slotte wel die altijd boze man van die rare lokale partij – maar ze kwamen ons vertellen hoe leuk ze het cabaret vonden. Ook dat stukje dat wij hem nadeden. Vond hij dat dan niet vervelend? Welnee, het was toch leuk!

Ik kende hem niet zo goed, heb slechts een paar keer rond politieke bijeenkomsten met Wassenaar staan praten, maar dit tekende hem wel: emotioneel, hart op de tong, maar wel sportief, iemand die zichzelf kon relativeren. Hopelijk nemen andere politici daar een voorbeeld aan.

Als ze maar niet ook gaan roepen dat we op de Markt moeten kunnen parkeren. Tien jaar geleden zei ik al dat we daar niet aan moeten beginnen.

Sterkte voor zijn nabestaanden en Gemeentebelangen de komende periode.

De hoogste IQ-scores werden gevonden bij hoogopgeleide mannen van middelbare leeftijd die niet roken, aan (denk)sport doen, niet in een god geloven en een duidelijke politieke voorkeur hebben.

Het opmerkelijkste resultaat: deze slimmeriken drinken geregeld alcohol.

De Volkskrant vandaag in de verder niet zo interessante bijlage Hart en Ziel. Maar deze opmerking trek ik me wel persoonlijk aan. Nu nog even van middelbare leeftijd worden.

21 juli

Op allerlei vlakken en plekken word je met angst geconfronteerd. Zeker als je met een documentaire bezig bent en je wat doorvraagt. Ook dan kom je soms muren tegen, maar dan muren die in de mensen zitten.

Het zal waarschijnlijk wel zijn opgevallen dat ik de naam van “onze Palestijn” die werd mishandeld door de Israelische politie niet heb genoemd, en zijn gezicht niet op de foto stond. Te gevaarlijk volgens veel mensen hier. Hij wilde ook zijn familie niet in beeld hebben bij de documentaire. Ons plan om de docu op youtube te zetten hebben we ook maar in de ijskast gezet. Dat is een voorbeeld van de keiharde realiteit die je hier af en toe in je gezicht slaat.

Een ander voorbeeld was vanmiddag, ook bij het filmen van de docu. Iemand die regelmatig op tv komt in Palestina, zich uitspreekt tegen de bezetting, en geen problemen heeft met publiciteit. Bij het checkpoint werd hij toch wat zenuwachtig. We stonden bij de voetgangersingang (een langwerpige kooi), en de anders niet zo eisende Osama drong er nu toch wel direct op aan om niet te lang te filmen: er hingen camera’s, je wist maar nooit of er nog ellende van kon komen. We hielden daar rekening mee en hielden het stukje hier kort. We hadden hem vlak hiervoor ook al uitgebreid thuis gesproken en veel (teveel) bruikbaar materiaal verzameld. Vooral het idee dat er al 2 keer soldaten waren langsgeweest om middenin de nacht het huis te onderzoeken maakte indruk op me. Je ziet het al voor je: klein jongetje, broer en zus en ouders, ‘s nachts op straat terwijl zwaar bewapende soldaten je kamer op z’n kop zetten.

Aangezien ik door het snelle filmen nog wat tijd overhad kon ik nog wat meehelpen met het verven van de apartheidsmuur. Op een stukje staat nu een mooi strand met palmen, strandbal en een zonnende dame. Dat maakt het iets draaglijker dan het lugubere grijze beton.

We eindigden met een Nederlandse maaltijd. Geen macaroni, maar bloemkool, gehaktballen, aardappelpuree en worteltjes. Pannekoeken als toetje. We werden geholpen door Roel, die ons eerder al spontaan ondersteunde bij het voetballen. Er was genoeg eten voor een vluchtelingenkamp, het duurde ook uren voor alles gebraden, gebakken en gekookt was. Met anderhalf uur vertraging werd het eten geserveerd. Het viel goed en zwaar – Nederlands eten is wat minder geschikt voor dit klimaat. Als echte Nederlanders stortten de gastouders zich al snel op de pannekoeken, zodat ik niet eens de kans kreeg mijn eigen baksels te proeven. Mijn ballen waren in overvloed beschikbaar en heerlijk, al zeg ik het zelf. Een mooie afsluiting, en dan ook nog zicht op een lekker lange nacht. Morgen zijn de presentaties van de workshops, ik ben benieuwd.

En de Israelische politie was nog zo vriendelijk hem in te pakken ook.

Behalve dat hij geslagen was wilde hij niet zoveel zeggen. Z’n rug deed ook zeer. Op de vraag “how are you” was het antwoord “not happy”. Oh, en de politie heeft al aangekondigd nog eens langs te komen. Vast niet voor de gezelligheid.

15 juli

Ik heb me nog nooit zo kut gevoeld. Het werd er niet beter op toen ik me bedacht dat de Palestijnen zch zo elke dag voelen. Deze gebeurtenissen gingen zo keihard tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in dat mijn buik letterlijk zeer deed en alles tintelde.

Het gebeurde in Hebron. Met onze Palestijnse begeleiders van het AEI zouden we onder andere naar het graf van Abraham gaan. Lopend door het centrum werden we al geconfronteerd met de bezetting: in een straat ineens betonblokken en prikkeldraad, een Israelische nederzetting. De winkelstraat erlangs heeft een dak van gaas, om de Palestijnen te beschermen die met stenen worden bekogeld. Hier zijn al doden bij gevallen, zo vertelt de gids. Er ligt ook van alles (stenen, flessen, afval) op het gaas. Zo lopen we naar de moskee, tussen bebaarde mannen en gesluierde vrouwen.

De moskee met Abraham’s tombe kom je niet zomaar in. Er zijn 2 hokken met metaaldetectors. Al bij de eerste dreigt het mis te gaan. Twee van de drie Palestijnen mogen er niet door. De ene die wel mag heeft rood haar en valt dus niet op als Arabische. Na wat praten en overleggen tussen soldaten en gids mogen ze er toch in. Daar waar onze metaaldetector ondanks enthousiast piepen niets uitmaakte moesten zij ook hun riem afdoen en hun ID afgeven.

Bij terugkomst kreeg een van onze Palestijnen zijn ID niet terug. De soldaten namen hem mee een gebouwtje in, terwijl wij allemaal op een afstandje moesten wachten. Fotograferen was uit den boze. Vol woede en frustratie stonden we in de volle zon te wachten en wachten. Het deed echt pijn om te zien hoe je hier wordt behandeld als Palestijn. Met veiligheid heeft het niets te maken: we zitten hier op de Westbank, in Palestijns gebied, dus de Israeliers hebben hier behalve als toerist weinig te zoeken. Na een uur wachten kwam hij weer naar buiten, onder een applaus van ons. Hij was de held. Hij liet ons het papier zien waarop stond dat hij zich moet melden bij de Israelische politie over een paar dagen. De vorige keer dat zijn broer dat meemaakte verdween die voor 3 maanden achter de tralies. Een reden was er niet. De pijn en machteloosheid die ik voelde, voelen de Palestijnen nog erger, en elke dag weer. Nu snap ik pas echt dat er mensen zijn die er geen vertrouwen in hebben dat er een vreedzame oplossing is, en tot geweld overgaan. Ik keur het af, dat wel, maar ik kan me nu voorstellen wat de achtergrond is.

Toen ook nog eens de moslims de synagoge niet inmochten waren we er helemaal klaar mee en gingen we terug naar de bus. Op de markt was de sfeer grimmig, want op ontblote westerlingen zit ook niet iedereen te wachten in deze conservatief islamitische stad. Veel mensen zijn wezen kijken, maar de situatie is niet verbeterd. Zo af en toe vloog er dus wat groente naar iemand’s hoofd. Bijna niemand voelde zich hier op z’n gemak, inclusief de islamitische groepsleden.

Rond het avondeten hebben we het er nog uitgebreid over gehad en vertelde de tegengehouden Palestijn wat meer over zichzelf, zijn leven, zijn tijd in de gevangenis. Hij deed aan geweldloze protesten toen hij jong was, en werd gearresteerd toen hij 16 was. Zijn “bekentenis” was alleen in het Hebreeuws opgesteld, een taal die hij niet kon lezen of spreken. Hij weigerde te tekenen. Over zijn tijd in de gevangenis wilde hij liever niet praten, maar we hoorden wel van zijn vrienden dat er was gedreigd richting zijn familieleden, en dat de soldaten hem een kuil lieten zien met de opmerking dat ze hem levend zouden begraven als hij niet zou tekenen. Hij tekende niks en zat uiteindelijk 3 jaar in de gevangenis, als 16-jarig kind.

Ik hoef voorlopig niet meer terug naar Hebron. En ik hoop echt dat we van onze dappere en vreedzame Palestijnse vriend op dinsdag geen afscheid hoeven te nemen.

11 juli 

Over een kloof tussen burger en politiek hoef je hier niet te klagen. De burgemeester wordt tijdens onze ontmoeting een paar keer onderbroken met telefoontjes. Een secretaresse was niet te zien. Dat kan te maken hebben met het feit dat al 3 maanden geen salarissen betaald konden worden. Hartelijk dank, wereld.

Als politicus was dit natuurlijk een interessant onderdeel. Een prille democratie, de enige in de Arabische wereld. In de gemeenteraad zitten 15 mensen. Per decreet is door de Palestijnse Autoriteit bepaald dat dit 8 christenen en 7 moslims zijn, om het christelijke karakter te bewaren. Vroeger woonden er bijna alleen maar christenen, nu is nog maar 1/3 van de bevolking christen. De 7 moslimzetels zijn verdeeld over Hamas (5), een Jihadpartij en een onafhankelijk lid. Aan de christelijke kant had de partij van de burgemeester 4 zetels. De raadsleden kiezen de burgemeester uit hun midden, en ook hier geldt een decreet dat voorschrijft dat de burgemeester een christen moet zijn. Omdat de burgemeester een katholiek is moet de loco een oosters-orthodox zijn. De burgemeester benadrukte dat de Palestijnen een seculiere staat willen, en dat in een religieus geinspireerde staat nooit een democratie kon zijn. Misschien wel vanwege al die decreten

We kregen veel informatie, de burgemeester spreekt goed Engels en was ook duidelijk. Hij legde uit wat de gevolgen van de muur waren: minder toeristen, minder inkomsten omdat toeristen niet in Bethlehem slapen, en werkeloosheid omdat de Palestijnen die in Jeruzalem werkten daar nu niet meer kunnen komen. Ook de burgemeester kon alleen een permit krijgen omdat hij in de directie van het electriciteitsbedrijf in Jeruzalem zit, anders had hij net als de andere Palestijnen slechts bij uitzondering een permit kunnen krijgen. Ziek worden is wat dat betreft ook niet aan te raden: de goede ziekenhuizen liggen aan de andere kant, dus tijdverlies bij het checkpoint en je moet worden overgeladen daar.

Zoals gezegd, in al haar wijsheid hebben de EU en VS besloten geen geld te geven aan de democratisch gekozen regering van de Palestijnen. De stad kon nog een tijdje van banken lenen, maar sinds 3 maanden is het geld op. Van de PA komt er niets meer, en belasting brengt in de huidige omstandigheden weinig op. Toen de burgemeester dit vertelde leek hij ook even emotioneel te worden, een man die probeert de stad te besturen maar op zoveel punten wordt gefrustreerd door de bezetting, waar hij niets tegen kan doen. Er is weinig werk, de boeren kunnen niet naar hun land omdat dat aan de andere kant van de muur ligt. Zo is een derde van Bethlehem feitelijk afgepakt van de inwoners. Geen schadevergoeding, niets. En toch blijven deze mensen zeggen: wij willen in vrede leven met de verschillende geloven. Israel hoeft maar vrede te willen en te vertrekken uit de bezette gebieden, en het is klaar. In plaats daarvan bouwen ze nederzettingen, wegen Alleen Voor Joden, en worden mensenlevens kapot gemaakt.

Na dit indringende gesprek stonden de dames van de Women’s Group te popelen om met ons te praten. Een club vrouwen van zowel islamitische and christelijke achtergrond komt wekelijks bij elkaar om over religie en andere zaken te praten. Ze proberen ook zoveel mogelijk met Israeliers te doen, ondanks de moeilijkheden voor beide groepen om elkaar te ontmoeten. Ik vroeg nog hoe ze zouden reageren als hun kind de politiek in zou willen, omdat dat hier niet geheel zonder gevaar is. “Je houdt het niet tegen” was het antwoord, dus echt blij – nee.

Geen toekomstdroom
Met de jongerengroep ging het vooral over het leven als jongere hier, en hun toekomst. Voor Palestijnen is onderwijs enorm belangrijk, ze proberen zoveel en zo hoog mogelijk onderwijs te volgen. Vanwege de vele checkpoints, die soms dicht zijn, is het alleen niet handig om ergens anders te gaan studeren (huisvesting is duur – het prijsniveau hier ligt vrijwel even hoog als in Nederland, alleen de inkomens niet). Af en toe klimmen studenten op bepaalde plekken over de muur, met het risico neergeschoten te worden. Of je wordt overreden bij een checkpoint (na uren in de hete zon te hebben gestaan). Met de onzekere situatie zijn de toekomstdromen heel basic: een huis, kinderen, een baan. Vooral een baan, want er is bijna geen werk hier. Een van de jongeren zei “je kan hier niet dromen, je moet in de realiteit blijven”.

De maaltijd werd verzorgd door de vrouwengroep, waarbij ook een aantal van ons meehielpen. Het eten was heerlijk, ik kom niet slanker thuis. Dat komt voor sommigen goed uit, want niet iedereen heeft een gastgezin die zich veel kan veroorloven.

Ingeburgerd
Na een prachtige zonsondergang boven de bergen in Jordanie, die je vanaf hier kan zien, liepen we met onze buren naar huis. Toen voelde ik me helemaal ingeburgerd: overal kwamen we bekenden tegen waarmee we handenschudden, een praatje maken, die naar ons toeteren. Vrienden van Johnny, de jongste zoon, Youssef en wat vrienden, mensen uit de straat. Gastvrijheid staat hier zeer hoog in het vaandel. Zo zei iemand ook: hier zie je geen mensen op straat slapen. Als mensen op straat slapen, worden ze uitgenodigd in een huis. Ik vroeg ook nog aan een jongere wat over het probleem van emigratie, en of hij zou vertrekken als hij kon. Dat zou hij nooit doen, want hier weet hij dat er familie en vrienden zijn die hem helpen als het nodig is, en kan hij hun weer helpen. De enige manier om te overleven is door elkaar te steunen. Dat heb je niet in Europa of Noord-Amerika, dus hij zou niet gaan.

Hij vond het wel erg jammer dat ik niet gelovig was. Ik kon me dat van hem ook wel voorstellen, geloof is zo belangrijk hier,  speelt zo’n grote rol in het leven van de mensen en bepaalt zo het straatbeeld, dat je als ongelovige wel erg opvalt. Maar zoals ook in de discussie in de vrouwengroep werd gezegd: het gaat niet om de religie, het gaat om de bezetting. Dat is het probleem.