De gemeente Gouda verkoopt de voormalige Goudse Praktijkschool aan de Elisabeth Wolffstraat op 1 juli aan lokale ondernemers. Zij herontwikkelen het rijksmonument tot een medisch centrum. De verkoop is tot stand gekomen na een open inschrijvingstraject, waarbij belangstellenden een bieding en hun plannen voor het gebouw konden indienen.

Aldus het persbericht van de gemeente. Vanwege dit heugdelijke feit was de Kadeschool vandaag geopend. Zie hier de foto’s.

Trappenhuis

Lokaal met plek voor kachel en gootsteen

Natuurlijk had ik me hier ook nog graag uitgebreid opgewonden, maar Arnoud verwoordt het al goed. Achter de schermen hebben een paar bezorgde GroenLinksers hard gewerkt om binnenkort met het resultaat mee naar buiten te treden. Ik mocht daar ook bij zijn, maar verder beperkt mijn rol zich. Drukdrukdruk.

Gelukkig is er geen raadsvergadering morgen, ook al had ik graag het enorm spannende debat van een jaar geleden rond deze datum overgedaan. Een uitgebreid debat over wifi in de Raad, met een einduitslag van 15 tegen en 14 voor. Misschien dat de Raad daarom maar preventief naar Gloucester gaat. Ik ga niet mee, met mij vele anderen, wegens tijdgebrek of gewoon het nut er niet zo van inzien. Zelf betalen was een optie, maar ik had het geld er niet voor over.

Volgende week wel een paar echt leuke debatten: eindelijk de Nota Grote Voertuigen waarin we hopelijk het vrachtvervoer in de stad in goede en duurzame banen kunnen leiden, en het meerjarenperspectief grondexploitaties (MPG in raadsdialect). Besloten, want de kosten en baten van alle bouwprojecten zijn gevoelige informatie, en in tijden van kredietcrisis zeker. Maar hopelijk lukt het om er zodanig doorheen te gaan dat openbare behandeling de week erop mogelijk is.

Tussendoor is het deze week proefwerkweek, dus moet er snel en veel worden nagekeken. En studiewijzers maken. En overleggen over projecten, mentorzaken, etc. Veel bloggen zit er dus niet in deze weken. Maar hierna zitten we in de laatste periode van het jaar. Toch al een beetje de zomervakantie in m’n hoofd…

Vandaag een weertechnisch barre, maar wel interessante dag. In navolging van de economie bereikte ook de luchtdruk een dieptepunt. Mooi te zien op deze grafiek van het Coornhert weerstation.

Schoolbarometer richting de 961 hPa

Een Egyptische wiskundeleraar moet terechtstaan, omdat hij een leerling zou hebben doodgeslagen. Hij gaf de jongen van 11 een stomp in zijn maag, omdat die zijn huiswerk niet had gemaakt.

via NOS.nl. Wie klaagt er nu nog over een uurtje nakomen om niet-gemaakt huiswerk alsnog te maken (het Happy Hour)?

Een boek!

Wim T. Schippers in de CPNB-reclame

In navolging van Wilfred, Jan, Christian en Arnoud pak ik ook het dichtstbijzijnde boek. Dat vergde enig inschatwerk, want vanaf de bank liggen de dichtstbijzijnde boeken in de kast. En welke is dan het dichtste bij? Op ooghoogte was dat Mannen voor Vrouwen. De vijfde zin op pagina 56 is eigenlijk niet zo spannend:

Volgt nu een door mijzelf meegemaakt, niet van tevoren door betrokkenen gerepeteerd maar spontaan geïmproviseerd spelmoment, tijdens een scheikundeles in de vierde klas van het gymnasium.

De eerste zin op de pagina is “Mannen op school willen maar één ding: alles kapotmaken!”. Het spelmoment gaat over een leerling die zit te praten, stil moet zijn, waarop de volgende leerling zegt “ja, wees eens stil”, die leerling moet ook stil zijn, en zo gaat de ketting rond. Geen onbekend trucje, en altijd handig als je als docent gelijk een stuk of 5 leerlingen richting claviger wilt sturen, bijvoorbeeld omdat het schoolplein weer eens aangeveegd moet worden, of er nog een kopiëerklusje ligt.

Het is een cursusboek, en het eindigt dan ook met een leermoment: Niet alle mannen op school zijn altijd in even hevige mate uit op het verspreiden van Gods woord.

De regels zijn simpel:

• Neem het dichtstbijzijnde boek, nu meteen
• Ga naar pagina 56
• Vind de vijfde zin
• Citeer die zin op je blog
• Kopieer deze instructies onderaan de post
• Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtstbijzijnde

This week, I have been mostly eating… insects!

De lunch bij het Regardz Meeting Centre waar we vandaag cursus hadden werd al door de cursusleidster aanbevolen. Groot was de verbazing toen er, naast alle gebruikelijke lekkernijen, ook een bakje sprinkhanen en gebakken meelwormen stonden. Naast de soep, die daarmee ook gelijk verdacht was.

Maar deze kans liet ik (en een enkele andere, waaronder collega Ru) me niet ontnemen. En het viel best mee. Psychologisch is het misschien vies, maar het smaakt vooral een beetje graan/noot-achtig, met een bittere en bij de sprinkhaan lichtzure ondertoon.

Ook die kan dus weer van mijn todo-lijst.

Hevige discussies tijdens het posterknutselen door tweedeklassers over breezers. De uitsmijter:

Vroeger had je ranjasletjes!

Vanochtend, bij het uitgebreid doornemen van de vele pagina’s aan weekendbijlagen van de Volkskrant, werd ik getriggerd door een artikel van Ewald Engelen, een financiëel geograaf. Hij schreef een uitgebreide versie van dit artikel voor de sociaal-liberale denktank Waterland. Daar staat het onder de genuanceerde titel “Weg met de toetsterreur van het CITO! Op naar een zachtmoedige meritocratie!”.

De trigger kwam mede doordat Engelen meedoet met het makkelijke wijzen naar het onderwijs. Als iets niet goed gaat, of iets niet zint, dan moet dat wel aan het onderwijs liggen. Die makkelijke manier van redeneren zorgt voor een onzorgvuldige probleemanalyse, om nog maar te zwijgen over de gevolgen voor de gepresenteerde oplossingen.

Het probleem, zo lijkt het, is de CITO-toets. Deze almachtige toets in het basisonderwijs zou met haar resultaten leerlingen al direct in hokjes stoppen, waar ze nooit meer uitkomen. Die hokjes zijn belangrijk, want daar hangt uiteindelijk je leven van af: lager opgeleide mensen leven gemiddeld korter en ongezonder, en hebben minder geld, minder leuke partners, en een kleiner huis. Gelukkig blijkt uit het oorspronkelijke artikel meer dan uit de Volkskrant dat dit niet door de CITO-groep komt, maar “door onzekere ouders, gemakzuchtige directies en besturen en leerkrachten met een zwak ontwikkelde professionaliteit”.

Als tweede probleem wordt genoemd dat er te weinig aandacht is voor “weeffouten” in het onderwijs, met als belangrijkste de toename van probleemkinderen uit het speciaal onderwijs, en de prestatiedruk.

Eén van de oplossingen die hieruit voorkomt is het afschaffen van vroege selectie. Ik zal me hierop focussen, omdat dit het hoofdpunt van zijn betoog lijkt te zijn.

Ik heb zelf ervaring met vroege selectie, in die zin dat ik vorig jaar op een school werkte met gemengde brugklassen (vmbo/havo/vwo in één klas), en nu op een school met één niveau (gymnasium). Twee uitersten als het gaat om selectie, zo lijkt het. Vanuit die ervaring becommentariëer ik Engelens artikel.

Om te beginnen, het probleem. Wat is eigenlijk het probleem? Hoe groot is de macht van de CITO-toets? Naar mijn beste weten wordt eerder afgegaan op het oordeel van de basisschoolleraar, omdat de CITO-toets nu eenmaal een momentopname is. Zo geeft mijn school ook aan dat leerlingen met een CITO havo/vwo-advies meestal ook worden toegelaten als de basisschool een vwo-advies geeft (en andersom).

Dan komen we bij de prestatiedruk. Wat daar veel dieper achterzit, is de prestatiedrang van ouders. Met de één à twee kinderen die ouders tegenwoordig hebben moet een kind natuurlijk wel slagen. Dat zie je terug in het onderwijs, op scholen en bij de door Engelen aangehaalde remedial teachers – die duiden niet op tegenzin, maar op “overzin” van de ouders. Langs het sportveld zie je hetzelfde, met de schreeuwende ouders die fanatieker zijn dan hun eigen kinderen. Daar is nu wel een campagne voor, maar nog niet voor het onderwijs. Misschien een idee? Het onderwijs kan hier namelijk weinig aan doen. Zelfs al zou een school dat proberen, dan zou de school minder aanmeldingen krijgen omdat de ouders de kwaliteit niet vertrouwen. Wie wil dat risico nemen? Zeker als die prestatiedruk nog eens wordt opgevoerd door lieden die het goed presterende vmbo consequent afschilderen als “afvalputje”, iets waar Engelen zich ook aan bezondigt in zijn artikel.

De selectie vindt nu deels plaats bij de overgang naar de middelbare school. Daar is men nog niet direct ingedeeld over het algemeen. In de praktijk van scholengemeenschappen is de gangbare scheiding tussen vmbo(-t) en havo/vwo. De slechte overgang tussen vmbo en havo is door meer mensen aangehaald, maar het valt moeilijk vol te houden dat de selectie dan al definitief is. Voor h/v vindt die meestal pas eind klas 1 of 2 plaats. Ik vraag me af hoeveel laatbloeiers dan nog bloeien, en of dat aantal het de moeite waard maakt de selectie zo laat plaats te laten vinden. Zorg er dan voor dat de selectie niet definitief hoeft te zijn, en je nog makkelijk omhoog kan stromen.

Maar als we er even vanuit gaan dat er iets moet gebeuren, en de vroege selectie uitbannen, wat zijn dan de gevolgen voor het kind? Hoe fijn is het voor een slim kind om met allemaal minder slimme kinderen in de klas te zitten, en hoe is dat voor een minder slim kind? Tijd om mijn eigen ervaringen erbij te halen. En dan zie je dat in een gemengde situatie de minder slimme kinderen weinig profijt hebben van de slimme kinderen. Eerder het omgekeerde: het demotiveert om elke keer het laagste cijfer van de klas te hebben. Omgekeerd ergeren de slimme kinderen zich al snel aan het lagere tempo om iedereen “erbij te houden”. Door daar vroegtijdig al enige selectie op toe te passen zorg je dat kinderen meer op hun eigen niveau les krijgen, en daar juist meer profijt van hebben. Zo werd op mijn vorige school geconstateerd dat de kinderen in de mavo-klassen het beter deden dan de vmbo-t-ers in de gemengde klassen. Dat leidde tot meer “geselecteerde” klassen, maar schoorvoetend – het uitgangspunt was immers om die selectie uit te stellen.

Mijn stelling is dus: behouden van de CITO-toets, maar laat die nooit zwaarder wegen dan het oordeel van de leerkracht. En blijf vroeg (rond de 12) selecteren, om ervoor te zorgen dat kinderen op hun eigen niveau les krijgen, waardoor ze uiteindelijk gelukkiger zijn én beter opgeleid. Met één ding ben ik het wel eens: “opnieuw riante ladders moeten worden geplaatst tussen VMBO en HAVO en tussen HAVO en VWO om een betere allocatie van de pakketten talent en motivatie die wij leerlingen noemen mogelijk te maken”.

Quis custodiet ipsos custodes? Docenten beoordelen, maar wie beoordeelt de docenten? Tot nu toe was dat de directie, soms met behulp van leerlingenquêtes. Dat geeft een veilige context, waardoor kritiek makkelijker te verwerken is.

Met de komst van Beoordeelmijnleraar.nl is dat anders. De website geeft iedereen de gelegenheid om een beoordeling van docenten te publiceren, met nauwelijks controle. Alleen scheldwoorden worden gefilterd. Door docenten wordt het gelijk gezien als een nieuwe manier om docenten te pesten. Een zwaktebod vind ik, maar er zit wel een terechte kern in.

Als docent moet je experimenten. Soms lukt een les, soms niet. Soms zijn dat omstandigheden, soms ligt dat aan de les. Dan is het terug naar de tekentafel, iets nieuws bedenken. Doceren is ook een vak, het kost je wel een paar jaar om je draai te kunnen vinden, je eigen stijl te ontdekken, en om twintig dingen tegelijk te kunnen. Dat leren en experimenteren doe je in de praktijk, met directe feedback van leerlingen. Als een toneelstuk waarvan je wel de tekst hebt, maar dat nooit is gerepeteerd, als een cabaretier zonder try-out. Beginnende docenten moet je dan de gelegenheid geven om een fout (of zelfs veel fouten) te maken. Directies doen dat, leerlingen niet.

De waarde van de openbare beoordelingen is om wel meer redenen met een korrel zout te nemen. Anoniem klagen is makkelijk, kan zijn ingegeven door een slechte bui, een slecht cijfer, en is dus geen graadmeter van of een docent goed of slecht is. Er speelt ook een groepsdruk mee – als de één iets vindt is het lastiger om iets anders te vinden. Aan de andere kant zijn leerlingen over het algemeen wel eerlijk, en dat is ook te zien aan de positieve beoordelingen. Een goede docent heeft weinig te vrezen van deze site. Wie met een 1 wordt beoordeeld door een grote groep leerlingen zal toch echt moeten bedenken wat hij of zij verkeerd doet.

Als je de kwaliteit van docenten wilt verbeteren is een openbare schandpaal niet het beste middel. Kritiek hoor je face-to-face te geven, direct naar een docent of via een mentor of directie. Dan schep je ook de ruimte voor een docent om zich te verbeteren. Dat is nieuw voor docenten (vroeger maakte het niet zo uit of je goed of slecht les gaf), maar ook voor leerlingen. Die zullen ook moeten leren om op een open manier hun kritiek op docenten, positief en negatief, te geven. Daar hebben ze zelf alleen maar voordeel van. Voor Beoordeelmijnleraar.nl zullen ze daar ook rekening mee moeten houden, als ze willen dat hun site helpt bij het verbeteren van de kwaliteit van docenten. Maak het moeilijker anoniem te reageren, filter strenger, probeer groepsdruk tegen te gaan – zaken die een enquête onder leerlingen zoals die nu op scholen wordt gehouden ook betrouwbaar maken.

Overigens hoef ik me niet zoveel zorgen te maken (over die ene beoordeling):

Kwaliteit: 6	Favoriet: 8	Eindscore: 7
Is eerlijk, Heeft humor

Meneer Klijmij is een leraar die niet de baas probeert te spelen over de leerlingen maar gewoon vriendschappelijk omgaat met de leerlingen. Hij durft ook zijn ongelijk toe te geven.

Vier uur per week zinloos op school – Binnenland – de Volkskrant

Uit het Zembla-onderzoek, uitgevoerd door B&N Panelwizard, blijkt dat bijna eenderde van de scholieren het liefst minder onderwijsuren wil (ten gunste van huiswerktijd of vrije tijd). Maar meer dan tweederde van de leerlingen geeft aan vooral meer kwaliteit te willen van de lessen die ze krijgen, omdat ze dan meer leren en dat beter is voor hun toekomst.

Via het weblog van Anja Meulenbelt kwam ik dit tegen:

In order to strengthen the voice of the international community, ICAHD encourages people to visit the Occupied Territories and Israel to be an eye-witness to the situation on the ground. No amount of reading, attending lectures or watching films can convey an accurate understanding of the “facts on the ground”, which are crucial to any program of advocacy.

ICAHD staat voor Israeli Committee Against House Demolition, een Israëlische vredesbeweging die zich verzet tegen de sloop van huizen door het leger in de bezette gebieden.

Voor 500 pond word je rondgeleid en kom je in contact met Palestijnen en hn situtie, en ook met Israëlische vredesbewegingen. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het een bijzondere ervaring is om daar te zijn, om zelf de ermbarmelijke situatie mee te maken. Je komt er niet blij van terug, maar dat weegt niet op tegen het uit eigen ervaring kunnen praten over de situatie daar, om zo andere mensen te overtuigen van het onnodige leed daar, de manier waarop Israël zijn eigen onveiligheid schept.

Maak dus gebruik van die gelegenheid, als je de tijd hebt rond Pasen.

Of ik wilde schaken. Tuurlijk. Ik ben oud-lid van de oudste schaakclub van Nederland, waar ook mijn opa actief voor was. En ik ben natuurlijk voormalig basisschooltopper. Goed, allemaal een dikke 15 jaar geleden, maar dat hindert niet. Schaken is leuk.

Voor inspelen was niet zoveel tijd, dus na 15 zetten brak ik de partij af tegen Gert-Jan Ludden. Ik hoorde ten slotte bij de genodigden voor de simultaan tegen open Nederlands kampioen en internationaal grootmeester Erik van den Doelen. Met collega-politici Frank van der Knaap, Ricardo Witteman, Hans-Daniël van Alphen en wethouder Marco Kastelein zaten we in het VIP-rijtje (Very Ignorant Politicians). Alsof het een behandeling van het veiligheidsbeleid was betreurden we de matige voortgang, de onveiligheid op het bord, maar zagen we toch ook af en toe een lichtpuntje.

Ieder koos z’n eigen strategie. Ik deed maar wat (openingenkennis was altijd al belabberd, en dat beetje dat ik had is weggezakt onder dikke laag stof; Frank was blij verrast dat Erik opende met zijn eigen favoriete opening en koos voor een scherp weerwoord. Ricardo zat net iets te ver weg om goed te volgen, en Hans-Daniël koos partijgetrouw voor een Russische variant.

Als ware amateurs rekten Frank en ik onze dood tot het allerlaatste moment. Hans-Daniël toonde zijn schaakbeleefdheid en gaf als eerste op van de raadsleden (als 2e van alle deelnemers), één zet voordat ik zelf mat ging. Vlak daarvoor kreeg ik nog even hoop toen passerend raadslid Mea Hiskes mijn bord bekeek en zei “jullie staan gelijk he?”. Dat klopt niet, maar was toch even fijn om te horen.

Frank spartelde nog even, maar de wetenschap dat al 2 raadsleden vóór hem ten onder waren gegaan zorgde ervoor dat hij rustig kon opgeven. Ricardo hield de eer hoog en sleepte er een remise uit. Op dat moment was Marco Kastelein nog aan het spelen (uitermate defensief moet ik zeggen), maar was zijn verdediging al behoorlijk uit elkaar gespeeld.

Op dat moment waren er nog 2 remises gescoord, maar nog geen enkele overwinning. Wat dat betreft heb ik het dus niet zo slecht gedaan. Hoe dramatisch mijn partij was kan je zelf beoordelen hieronder.

1. e4 e5
2. Pf3 Pc6
3. Lb5 Lge7
4. c3 d5
5. exd5 Dxd5
6. Pa3 Lf5
7. O-O f6
8. d4 O-O-O
9. c4 Df7
10. d5 Pb4
11. Da4 Pec6

Eigenlijk ging het hier mis, door zowel een stuk als mijn positie weg te geven.

12. dxc6 a6
13. Le3 Le4
14. c5 Lxc6
15. Dxb4 axb5
16. Pxb5 Td5
17. Pa7+ Kd8
18. Pxc6+ bxc6
19. Tfd1 g5
20. Da4 Lh6
21. Txd5+ Ke7
22. Dxc6 Te8
23. Td7+ Kf8
24. Txf7+ Kxf7
25. Td1 Tf8
26. Td7+ Kg6
27. Pxe5+ Kh5
28. Df3+ Kh4
29. Dh3++

Download de wedstrijd in PGN formaat.

Eigenlijk had ik nog niet het gevoel aan vakantie toe te zijn. Sterker nog, na het hectische begin waarbij heel veel moest gebeuren in een korte tijd (terwijl het schooljaar begon ook nog), had ik nu juist het idee wat meer in rustig vaarwater terecht gekomen te zijn. Ik had zelfs af en toe een avond vrij.

Maar zo aan het eind van m’n vrijdag ben ik toch wel blij dat er even een weekje geen lessen gegeven hoeven te worden. Geeft mooi de tijd de komende weken voor te bereiden en wat nakijkwerk te doen. En toch ook wel uitrusten.  Ik probeer af en toe wat hips digitaals te doen, maar daar moet je wat voor over hebben.

9.00     De deur uit, naar school.
9.15      Kopje koffie personeelskamer. Zonder doe ik niks.
9.20     Bel. Laptopkar halen en lokaal 13 in rijden
10.10   Einde les, begin “pauze”. Laptopkar naar lokaal 3. Nachecken of andere laptopkar beschikbaar is ivm internetopdracht. Die is er, ophalen uit mediatheek op de 3e. Ondertussen boterham naar binnen proppen. Mag eigenlijk niet in mediatheek. Kar in lokaal 13 parkeren.
10.24  Begin pauze. Kopje thee pakken en gaan zitten.
10.25  Na 1 slok bel einde pauze. Naar lokaal. Leerlingen te snel aan het werk gezet, veel vragen.
11.15   Einde les. Een groepje met probleem, krijgen document niet goed opgeslagen en op ELO. Even helpen lukt niet, Office 2007 is net zo bruikbaar als een schroevendraaier is om mee te schrijven. Laptop apart genomen om rustig naar te kijken. Volgende klas is al binnen.
11.25  Klas aan het werk. “Opslaan als” gevonden. Stilletjes vervloeken van Microsoft. Klas heeft het beter door dan vorige. Moet wel verdacht vaak het graadnet uitleggen. Memo aan zelf: vaker herhalen basisvaardigheden.
12.05  Bel. Klas gaat in vakantie-tempo de deur uit.
12.10   Laptops checken, in de kast, naar mediatheek brengen.
12.15   Klaar. Snel naar Stadskantoor voor afspraak over Armoedebeleid. Onderweg naar fiets gebeld door een gemeentenummer. Terugbellen om te zeggen dat ik eraan kom. Brood moet maar even wachten.
12.25  Aankomst stadskantoor. Verbaasde kreet “Meneer Klijmij, wat doet u hier”. Groepje tweedeklassers is net langs een wethouder geweest. Elkaar fijne vakantie gewenst.
13.05   Einde bespreking. Onderweg naar buiten snel bijgepraat met wethouders Menkveld, Kastelein en Jansen. Leerlingen waren bij Kastelein geweest ivm Tolerantieproject. Hij is de meest tolerante wethouder omdat hij een panna-veldje heeft geopend. Snelle herinnering aan goede oude leefwereld van eigen 14-jarige leeftijd flitst voorbij. Door naar de fiets.
13.25  Met de bel de school in. Afspraak met 2 leerlingen die me willen interviewen over waterhuishouding. Boterham naar binnen proppen.
13.26  Leerling heeft vragen thuis laten liggen door onverwacht tussenuur. Geen probleem. Rest van boterhammen in normaal tempo naar binnen.
13.40  Interview. Leuke vragen, soms wel moeilijk omdat het ook over Bloemendaal gaat, dat is lang geleden. Veel gepraat, hoop dat ze er wat aan hebben.
14.30  Of zoiets. Ben gestopt met op horloge kijken. Kop thee om af te sluiten, nog even de laptop open om ELO bij te werken. Kom nog een handig krantenartikel tegen om erop te zetten. Ineens is het
15.30  Of daaromtrent. Tijd voor vakantie. Tijdens fiets van het slot halen belt m’n vader. Moet ergens mee helpen. Hoor niet precies waar het over gaat, want ondertussen verbazen twee leerlingen zich over mijn fietsslotje dat op het voorwiel zit. Hebben niet door dat ik ondertussen gebeld word, omdat ik het oortje gebruik. Hilariteit en gegiechel. Prettige vakantie gewenst.
15.45  Aankomst ouders. Snel geholpen, thee, praten. Is het ineens
17.00  Dus naar huis. Boodschappen doen, mensen tegenkomen, praten, koken, zitten.

Vakantie begonnen. Wat een mooi leven heb ik toch. Ik zou eens een tuin moeten gaan cultiveren.

In a true display of democracy, a town hall meeting held at the New Bedford High School auditorium Monday gave the crowd of approximately 550 residents the opportunity to publicly voice every last one of the inane thoughts and concerns they would normally only have the chance to utter to themselves.

Maar uit de CPB-studie bleek dat vrijwel nergens op de wereld studenten in het hoger onderwijs zo weinig leren als in Nederland. Dat Nederlandse afgestudeerden toch wel wat kunnen, danken ze vooral aan hun uitstekende middelbare scholen.

Zo, die zit. Alma Mater, stuur maar een boeketje, want dankzij mijn collega’s studeert er af en toe nog iemand bij jullie af. Vandaag berichtte de Volkskrant dat het niveau van universitair onderwijs wordt overschat. Sterker nog, als je het artikel zo leest is het gebruik van de term “universitair onderwijs” al een overschatting. Als iemand met toch heel wat ervaring in de universitaire wereld als student kan ik deze opmerking volledig herkennen:

Het probleem ligt bij de universiteiten zelf. ‘Een groot deel van het bacheloronderwijs wordt gezien als noodzakelijk kwaad’, zegt Dittrich. Als corvee. Een echte wetenschapper doet immers onderzoek. ‘Ik kan me niet onttrekken aan de indruk dat het bacheloronderwijs onder aan de rangorde staat, na onderzoek, masters en externe taken.’ De universiteit, aldus Dittrich, vindt de bacheloropleiding kennelijk optimaal als die nog net door de keuring komt.

Daar waar je een graad nodig hebt om kinderen op het basis- en voortgezet onderwijs te mogen onderwijzen, is dat op de universiteit niet nodig. Ik hoopte dat het iets beter zou zijn sinds “mijn tijd”, maar blijkbaar niet. Colleges waren vaak saai en niet inspirerend, doelen niet helder en bij tentamens was het vaak belangrijker om een of ander loos feitje te hebben onthouden dan ruimte te geven om te laten zien dat je een stel hersens had waar je analytisch mee kon nadenken. Na de middelbare school, die mij prima was bevallen omdat ik daar redelijk zelfstandig (nog vóór de Tweede Fase) en uitdagend onderwijs kreeg, viel de universiteit zeker het eerste jaar genadeloos door de mand als schools en saai. Nu was (en ben) ik gelukkig gek op aardrijkskunde, dus de inhoud was wel boeiend – maar wat er mee gebeurde stelde niet zoveel voor.

Dat er veel ongemotiveerde studenten rondlopen in het hoger onderwijs kan ik me ook wel voorstellen. Motivatie krijg je door geïnspireerd te worden, door aantrekkelijke colleges, uitdagende opdrachten. Niet door colleges die je net zo goed had kunnen missen. Ik ben meer dan eens als stuudje getypeerd, maar ik geef het rustig toe: menigmaal zat ik vooral de krant te lezen in de collegebanken, Bert & Ernie na te doen (let vooral op de reactie: het lag aan de zaal, aan de studenten, aan de journalist…), bleef ik alleen uit een soort vaag verantwoordelijkheidsgevoel (het is ook niet leuk voor een docent als na de pauze zo’n 100 van de 120 studenten niet meer terugkomen), en ben ik zelfs een keer in slaap gevallen. Dat leverde gelijk hilarische taferelen op trouwens, want het bleef niet onopgemerkt. Ondanks dit alles heb ik een drs voor m’n naam staan – maar dat zegt dan misschien ook wel weer iets over de kwaliteit.

Opvallend is dit alles vooral, omdat er vooral geklaagd wordt over het middelbaar onderwijs – de sector die verantwoordelijk is voor onze goede internationale resultaten. Vooral de VMBO-leerlingen blijken geweldig te zijn. De uitval is daar wel hoog, en dat is zeker een probleem. Alleen, de “diplomaloze uitval” is in het hoger onderwijs even hoog. Waar blijven de moord en brandschreeuwers? En wie zal de eerste zijn die zegt dat het VMBO eigenlijk best goed is?

Voor de studenten van nu hoop ik dat er iets verandert, en dat zij wel goed onderwijs krijgen op uitdagend niveau. En als niet iedereen dat kan volgen: pech. Leg de lat maar hoog, en zet het onderwijs op een bijpassende positie.

Kinderen moeten strenger worden opgevoed en minder worden verwend, vinden ouders. Zij ergeren zich vooral aan de kinderen van een ander. Die vinden ze brutaal, asociaal, stiekem en ongehoorzaam. De opvoeding van hun eigen kinderen krijgt een dikke voldoende.

Aldus de Volkskrant, op basis van een onderzoek in de J/M. Het zet je toch aan het denken. Ergeren die driekwart van de ouders zich aan de kinderen van dat andere kwart? Of is het eigenlijk zo dat de kinderen van die 25% die zich niet ergert juist heel leuk zijn, terwijl de kinderen van de ergerende ouders juist al die ergernis opwekken?

Zelf erger ik me niet zo snel aan kinderen. Wel aan ouders die misschien wel massaal zeggen dat er strenger opgevoed moet worden, maar dat ondertussen niet doen. De school mag trouwens ook strenger zijn. Prima, maar is de reactie dan net zo sportief wanneer je eigen kind een keer straf krijgt, of een lager cijfer? Ik ken verhalen zat van ouders die in zo’n geval ineens een stuk minder voor streng opvoeden zijn. Streng zijn op school heeft trouwens ook maar relatief weinig effect, want als kinderen thuis niet ook consequent worden behandeld blijft het dweilen met de kraan open.

Kinderen zijn een luxe-artikel, en dus duur. Bijna de helft van de ouders zegt moeite te hebben de opvoeding te bekostigen. Nu wil ik zeker niet te makkelijk denken over de kosten van een kind, maar dat de helft problemen heeft (en we hebben het toch meestal over 1 of 2 kinderen, een fractie van wat vroeger gebruikelijk was) vind ik wel erg veel. Misschien wel omdat elk kind tegenwoordig in de hippe merkkleding gehesen wordt, een playstation of xbox heeft, een telefoon krijft en een mp3-speler? Misschien dat ze dan de TV op hun eigen kamer zelf moeten betalen.

Nog positieve afsluiter dan: twee derde van de ouders vindt zichzelf een leuker mens geworden door de kinderen.

12 juli

De Israelis zijn Gaza binnengetrokken. Een klein nieuwsfeitje in Nederland, hier toch even reden voor onrust. Wat is er aan de hand? Is het ernstig? Wat betekent dat voor hier? Maar het bleef rustig in de stad. Toch word je weer met je neus op de feiten gedrukt: je bent hier in een conflictsituatie. Het leven is onvoorspelbaar, en hier helemaal.

Het berichtje kwam per sms binnen tijdens onze tour door de Salesian School, een school voor beroepsonderwijs. De 17-jarige zoon van ons gastgezin leert hier voor electricien. Bij het complex hoort een museum met tientallen kerststalletjes van over de hele wereld. Vanaf het dak heb je een geweldig uitzicht over de stad en richting de bergen in Jordanië. De school zelf is een private school, die grotendeels wordt gefinancierd via de kerk en andere katholieke organisaties. Het lesgeld is ongeveer 550 dollar per jaar – voor veel families onbetaalbaar. Bedenk dan dat dit bedrag de helft is van wat andere scholen vragen.

Er waren geen leerlingen, want het is vakantie. Om de Nederlandse leerlingen jaloers te maken: 3 maanden zomervakantie. En dan nog een maand rond kerst, een week rond pasen, en ga zo maar door. Er wordt met alle religieuze dagen van moslims, katholieken en oosters-orthdoxen rekening gehouden.

We liepen dus door legen lokalen vol machines, houtzagen, schakelborden, etc. De machines waren om machine-onderdelen te maken. Soms worden scholen met dat soort apparaten aangevallen door de Israelis, omdat die bang zijn dat er wapens en kogels mee gemaakt worden. Het geeft wel een extra dimensie aan je corvee…

In het AEI kregen we een presentatie over de muur en alle plannen eromheen. Zo mag er bijvoorbeeld niet binnen een afstand van 150-200m gebouwd worden. Als je huis dicht bij de muur staat kan je die extra verdieping voor je kinderen dus wel vergeten. De plannen van Israel omvatten verder het innemen van land door de muur voor het grootste deel (75 procent zo geschat) over Palestijns grondgebied te laten lopen. Met die situatie worden wij vaak geconfronteerd, maar ook in het oosten worden grote stukken van de Jordaanvallei afgesloten voor Palestijnen. Wij gaan morgen naar de Dode Zee, voor de Palestijnen is dat out of bounds, verboden gebied. Ondanks dat het bij de Westbank hoort. Er zijn ook wegen alleen voor joodse kolonisten. Het gaat hier hard richting een soort apartheid. De Palestijnen krijgen een klein gebied, waar vrij reizen onmogelijk wordt gemaakt, en de wereld verwacht dat ze blij zijn.

Het leek goed te gaan in de jaren ’90, maar de Palestijnse staat werd keer op keer uitgesteld, de vrijheid beperkt, en toen de Palestijnen zo geprovoceerd waren dat er ellende van kwam kon Israel makkelijk wijzen. Terwijl de sleutel voor vrede in hun handen ligt: het zijn de Israelis die de Westbank bezetten, die nederzettingen aanmoedigen terwijl dat illegaal is. De wereld kijkt toe, maar durft niet in te grijpen. Als die muur voor de veiligheid van Israel is, wat doet die dam op Palestijns gebied? Waarom mogen kolonisten land van Palestijnen inpikken, maar zitten Palestijnse vluchtelingen nog steeds te wachten tot Israel ze terug laat gaan naar hun dorp, hun grond?

Na het officiële programma haalde de buurman ons op. Hij reed met ons naar zijn schoonouders, waar we even hebben gezeten met andere familieleden. Zijn vrouw nam ons mee naar de achtertuin. Waar Nederlanders een Gamma-schuttinkje hebben staat bij hum de muur. Het land erachter is hun eigendom, daar staan hun olijfbomen, maar ze mogen er niet heen.

zondag 8 juli 

Op de opmerking dat ik naar Palestina zou gaan kwam behalve de vraag over veiligheid ook de vraag of ik het boek van Joris Luyendijk al had gelezen. Een week geleden had ik het uit. Het boek is niet alleen interessant, maar ook waar.

Een terugkerend punt is het probleem van informatieverzameling en het leven in een dictatuur. Het leven zonder vrijheid. Luyendijk kreeg het niet voor elkaar dat over te brengen als correspondent, wel een beetje in zijn boek. Maar dringt het door. Probeer eens aan iemand die nog nooit Spinazie heeft gegeten uit te leggen hoe dat smaakt. Zo is het om uit te leggen hoe het leven hier is.

Je voelt je vooral machteloos. Onderaan de 9 meter hoge muur ben je klein en onbetekenend. Voor ons als groep is dat nog relatief. Wij kunnen redelijk gemakkelijk door de checkpoints, Palestijnen niet. Je wereld is dan klein. Slechts weinigen krijgen een permit om naar Jeruzalem te gaan, ook het oostelijke deel op de bezette Westelijke Jordaanoever ligt namelijk aan de andere kant van de muur. Die permit is vaak maar een dag of paar dagen geldig, en wie zich misdraagt kan het vergeten. Misdragen doe je snel, en je voelt de angst bij de mensen die je spreekt. “you do as you’re told, or you get hit”.

“The Wall is everywhere”
Tot nu toe orienteerde ik me in buitenlandse steden op kerktorens, monumenten, mooie gebouwen. Hier doe je dat met de muur. Overal in Bethlehem en eraan vastliggende dorpjes kan je die wel zien. Het is hier net Berlijn. Een drukke straat is in tweeën gedeeld en is nu niet meer dan een smal achterafstraatje. De winkels en restaurants zijn dicht, de buurt doods. Bij wat vroeger een kruispunt was staat een huis. Het is aan 3 kanten omringd door de muur. Hier slapen ook groepsleden. Hen is geadviseerd niet te laat alleen naar buiten te gaan, of op het dakterras. Te gevaarlijk, er zijn al mensen neergeschoten.

Het meest indrukwekkende beeld was bij de school van UNRWA bij het vluchtelingenkamp. Hier gaan (klein)kinderen naar school van Palestijnen die in 1948 zijn gevlucht uit Israel, en nog steeds wachten tot ze terugmogen naar hun dorpen, hun huizen, hun land. Het schoolplein is omgeven door prikkeldraad, de muur en een wachttoren staan er pal naast. Zo groeien kinderen hier op, met een speelplek die meer lijkt op de luchtplaats van Alcatraz.

De middag besteedden we aan een tour rond Jeruzalem. Hier worden de verschillen duidelijk. De Joodse nederzettingen en West-Jeruzalem hebben mooie, schone en brede straten. De bezette gebieden, de Arabische wijken in Oost-Jeruzalem, zien er meer vervallen uit, straten worden niet onderhouden en vuil slingert rond. Deze wijken veranderen in ghetto’s, afgesloten van de rest van de bezette gebieden door de muur en een kring van nederzettingen. De wereld weet het, en laat het toe. Toch houden deze mensen hoop, ze geven niet op en doen hun verhaal over grote en kleine ongemakken van de bezetting, in de hoop dat het een verschil kan maken.

Aan het eind van de dag zijn we nog even Jeruzalem ingegaan. Buiten de oude stad in het Joodse deel is het een mix van Spanje en Amerika. Je merkt nauwelijks dat je in het Midden-Oosten bent. Compleet anders dan de hectische hoofdstraat van Bethlehem, waar we met de jongste zoon in ons gastgezin en zijn vrienden koffie dronken. Toeterende auto’s, mensen die een praatje maken, rondlopen – voor de Marokkaanse groepsleden heel bekend. Voor mij als Oosterwei-bewoner ook wel, maar niet op deze schaal.

De eerste volle dag was dus heftig, vol indrukken, maar waar er gelukkig ook gelachen kon worden met de Palestijnen. Spelen met kinderen, op pad met Johnny, ze zijn er niet onder te krijgen. Vrede is nog mogelijk – “there is hope. sadness too, but we have hope.”

Zo, de laatste schooldag zit erop. Hoewel het schooljaar nog een week duurt is het voor mij, vanwege Palestina, al klaar. Bijna een heel schooljaar op het Erasmus College, waar ik begon met een zwangerschapsvervanging, en uiteindelijk nog een paar uurtjes overhield om tot het eind van het jaar vol te maken. Een hoop nieuwe mensen leren kennen, een hoop leerlingen iets van aardrijkskunde bijgebracht. Hoewel ik zelf de keuze al had gemaakt niet door te gaan op het Erasmus vertrok ik toch met een wat treurig gevoel, omdat het wel een leuke school is.

Het laatste werk dat gedaan moest worden is het rapportvergaderen. Dat kan makkelijk en soepel gaan, of je kan er compleet gestoord van worden. Vanochtend variëerde het een beetje. Een klas ging soepel, bij de andere een paar stevige discussies. Dat mag ook wel, want het gaat uiteindelijk om de toekomst van de kinderen. Cijfers zeggen niet altijd alles, en daarom kan de vergadering afwijken van de norm. Dat is een paar keer gebeurd, met ruime meerderheid dus goed onderbouwd. Ik ben wel blij voor de leerlingen die toch naar havo zijn bevorderd, omdat ze volgens mij daar beter op hun plek zullen zitten. Die enkeling die toch mavo gaat doen, waar ik denk dat havo ook kan, zal zich hopelijk bewijzen en er toch komen. Succes!

Voor de helft zit mijn hoofd (of dat deel dat voor school gereserveerd is) al bij volgend jaar. Na een leuk sollicitatiegesprek was ik al aangenomen voor ik in de trein terug zat. Volgend jaar een soort terug naar mijn gymnasiale roots, op het Stedelijk Gymnasium in Leiden. Als docent die het liefst wat extra’s doet met de stof, voor wie de inhoud voorop staat, is dat toch de meest fijne omgeving. De kennismaking met de sectie stemde positief, ik heb wel het gevoel dat het klikt. Organisatorisch staat het ook allemaal goed, en ben ik al helemaal voorzien van de benodigdheden voor september.

Dan baal je wel even als er ineens een vacature op het oude nest is. Die moet ik dus aan me voorbij laten gaan. Gelukkig met een positieve reden: ik heb al een leuke baan geaccepteerd, en ga daar het komend jaar hopelijk veel moois laten zien. Zoda, mocht er daar na een jaar geen plek voor me zijn, ik toch minimaal weer een “Klijmij moet blijven-actie” teweegbreng.

Elke maand is er in de Goudse Post op de gemeentepagina het Politiek Podium. Alle fracties reageren op een stelling van een van die fracties. Dit keer mocht het CDA de stelling bedenken, en die is: “Vijf coffeeshops in Gouda is te veel.”

Het gekke is dat we op andere vlakken niet zo snel zeggen dat het teveel is. Hebben we teveel cafés in Gouda? Als ik om me heen luister niet. Maar het zijn er veel meer dan 5, en dat terwijl we honderden alcoholverslaafden in Gouda hebben. Om nog maar te zwijgen over alle overlast die die kroegen veroorzaken. Moeten die, zoals Wim Hillenaar van het CDA over coffeeshops zegt, ook maar terug naar 3? Dan beperk je immers ook de overlast voor omwonenden. Waarom trouwens 3? Zit daar een behoeften-onderzoek aan vast? Als er 3 coffeeshops zijn, neemt dan het gebruik af of gaan die resterende coffeeshops gewoon meer verdienen? Als er geen coffeeshop in de buurt van een school staat gaan leerlingen minder gebruiken, of lopen ze een blokje verder? Ons Nederlandse softdrugsbeleid zorgt in elk geval niet voor meer gebruik, dat ligt even hoog of lager dan andere landen.

Mijn redenering gaat over 3 punten. Ten eerste zijn we altijd zo trots op onze centrumfunctie. Veel mensen uit de regio Midden-Holland komen naar Gouda voor zaken die ze in hun dorp niet kunnen krijgen. Daar horen ook softdrugs bij. De behoefte aan verkooppunten zal dus altijd iets boven de eigen behoefte van Gouda liggen.

Mijn tweede punt is het bekende argument: als je softdrugs gaat verbieden verschuift het naar de illegaliteit. Dat betekent meer gezondheidsproblemen, meer criminaliteit, meer overlast, minder controle. In een stad als Gouda, waar we nog steeds hard moeten werken om de veiligheid te verbeteren, kunnen we dat echt niet gebruiken.

Tot slot de overlast. Rondom sommige coffeeshops (bijvoorbeeld in de Wilhelminastraat) spelen problemen met overlast van bezoekers. Dat gaat vooral om geluidsoverlast, auto’s die met draaiende motoren buiten wachten. Dat soort problemen zijn zeer vervelend voor omwonenden, maar niet specifiek voor coffeeshops. Bezoekers die overlast plegen moet je aanpakken, maar voor een coffeeshop geldt: als ze zich aan de vergunning houden mogen ze bestaan. Wat dat betreft maakt het niet uit of je een coffeeshop, kerk of sexshop bent.