Ik probeer altijd wel op te letten dat mijn culturele uitspattingen niet door de raadsagenda lopen, maar het ging toch mis. Vanavond laat ik de raad dus schieten (op zich zitten de highlights, 30km op de singels en Spoorzone, in de portefeuille van Hilde), en ga ik naar bijna net zo leuk entertainment: Schudden.

Een optreden dat nog wel even door had mogen gaan. Dat was NO Blues, gisteren in de schouwburg. Een mix van americana en arabische muziek, van een gelegenheidsgroep. Maar zulke gelegenheden wil je wel bij zijn. Een hele aparte mix van muzikale stijlen die precies goed valt. Hier zijn vier rasmuzikanten aan het werk, uit alle hoeken van de wereld – Eindhoven, Khartoum, Haifa en – of all places – Arnhem. Met gitaar, bas, jembe en ud ontstaat een geluid dat niet te beschrijven is, waarin de blues uit de VS naadloos aanhaken bij de melancholische klanken uit het Midden-Oosten. Je had erbij moeten zijn.

Soms ga je naar de schouwburg met hoge verwachtingen. En dan worden die verwachtingen overtroffen. Deze prestatie werd vorige week donderdag geleverd door de Ashton Brothers. Hun Charlatans. A medicine show is minstens zo leuk als hun vorige voorstelling. Nog steeds een mix van muziek, acrobatiek, slapstick, goocheltrucs en alles ertussen en eromheen. Dit keer met rolstoelen. Het geniale zit ‘m vooral in de naadloze uitvoering. Elk detail is doordacht, klopt, en wordt geraffineerd uitgevoerd. Van instrument wisselen achter een bewegend gordijn binnen een paar seconden: ze krijgen het voor elkaar, zonder een noot over te slaan. De trapeze in met een rolstoel, een goudvis door een hoepel, ga zo maar door. De Ashton Brothers moet je een keer gezien hebben.

Nu in de schouwburg: