Nu maken we ons druk om Polen, Roemenen, Bulgaren in de Europese Unie. Niets nieuws. Jaren geleden al werd Engeland overspoeld door Hongaren. In dit toeristenseizoen, en in het kader van Europese integratie, de Hungarian Phrasebooksketch van Monty Python.

Het was een week waarin activisme centraal stond. En dan niet zomaar activisme, maar jaren ’80 activisme. Actie met een leren jasje, zeg maar. En makkelijke vijanden: Reagan en Thatcher. De tijd van punk en krakers. Een tijd waarin alternative comedy ontstond, met bijvoorbeeld Not the Nine o’Clock News (Rowan Atkinson, Smith & Jones) en The Young Ones (Rick Mayal, Alexei Sayle). Een tijd ook waarin Simon Munnery nog jong was. Daaruit ontstond zijn karakter Alan Parker, Urban Warrior. Toen ik dit voor het eerst zag was het al 1999, en toen al een beetje achterhaald. Maar het blijft leuk, en een tijdsbeeld.

Vandaag in het nieuws: het is bedroevend gesteld met het rekenonderwijs. De grote boosdoener zou het Realistisch Rekenen zijn. De staartdeling verdwijnt, en in plaats daarvan komen verhalende sommetjes. Het doel was juist om leerlingen beter te laten begrijpen wat ze doen. Blijkbaar werkt dat niet. Overigens merk ik ook nog niet zoveel van enorm cijferinzicht bij alle leerlingen: er zijn er die bij schaal-sommetjes gerust honderdduizenden kilometers invullen voor een afstand Amsterdam-London. Zonder denken overgeschreven van de rekenmachine. Nee, doe mij maar die goede oude staartdeling, dan komt je altijd goed uit!

Het was 2005.

Voorlopig even de laatste in de jaren-series. Het wordt allemaal wel erg recent, en dan zijn de grote gebeurtenissen nog wat minder uitgekristalliseerd. Het was het jaar dat ik me officiëel opgaf als kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen, en ook meeschreef aan het verkiezingsprogramma. In politiek wereldnieuws kreeg Zuid-Amerika weer een socialistisch duwtje met de keuze van Bolivia voor Evo Morales, de man die z’n truien bij dezelfde winkel lijkt te kopen als TK-lid Hans Spekman. En sinds 2005 mag ik ook de titel Drs voor mijn naam voeren.

Het was 2004.

Het jaar dat de VS de kans hadden om van Bush af te komen, en de kans lieten schieten. Verder vooral het jaar van de moord op Van Gogh. In 2004 begon ik ook met bloggen, hoewel in het begin nog sporadisch. De produktie kwam al snel op gang, en dankzij een berichtje over naakte vrouwen in het Spaardersbad is dat nog steeds een populaire zoekterm om mijn blog te vinden.

Het was 2003.

Een enorm hete zomer, met als gevolg het inlaten van brak water tegen de droogte. Wij waren op vakantie in Kaatsheuvel, elke dag puffend in het kleine reepje schaduw van de rapido. Eerder dat jaar brachten de beelden van de ontploffende spaceshuttle Columbia herinneringen terug uit 1986, toen de Challenger vlak na lancering ontplofte. En dankzij de arrestatie van Saddam Hussein heeft de uitspraak “We got him” een plek gekregen in de top 100 van legendarische quotes.

Het was 2001.

Een jaartal dat nog lang herinnerd zal worden vanwege de aanslagen op 11 september. Ik zat toen in de nadagen van mijn Radio 1 tijd bij BNN, die waren begonnen in mei 2000. Als “BNN kid” was ik één van de 9 jongeren die als vrijwilliger aan het programma meewerkten, en ondertussen leerden radiomaken. Het is nog altijd één van de leukste dingen die ik ooit heb gedaan. Precies in de tijd dat BNN meer uitzendtijd krijgt en verhuist van een villa middenin Hilversum naar een nieuw kantoorpand. Als verslaggever maak je heel wat mee. De leukste items zijn de kleine dingen (dagje meelopen met een pop in een pretpark), maar voor de herkenbaarheid is het toch leuk om te kunnen zeggen dat ik met Pierre Wind heb gekookt en Erben Wennemars mijn jas leuk vond. Bij de eindopdracht (bij mij een reportage over casting voor GTST) was Jeroen Pauw de enige die doorhad dat ik niet zo’n soapfan was. Wouter Kurpershoek en Pia Dijkstra vonden me leuk.

Speciaal voor het EK een reportage over praatvoetbal. Leuke bijkomstigheid: het stukje waarin ik de robot bestuur werd gefilmd door RTL voor het nieuws, waardoor ik close-up op TV kwam als radiomaker.

Het was 2000.

Een nieuw millennium (of toch niet). Vooraf werd gevreesd voor de millennium-bug, maar ondanks of dankzij de paniek ontplofte er niets anders dan vuurwerk in de eerste uren van het nieuwe jaar. Alleen mijn 2000-vormige sterretje weigerde te ontbranden. Sindsdien heb ik nooit meer vuurwerk gekocht. Later in het jaar (op de verjaardag van mevrouw Klijmij) was er nog een keer vuurwerk, maar toen onbedoeld en fataal. Het was ook een sportzomer met het EK in Nederland en België en de Olympische Spelen in Sydney. In november zat iedereen in spanning om de uitslag van de presidentsverkiezingen in Amerika. Too close to call.

Het was 1999.

Een heerlijke jaarwisseling, want in Sydney werd geoefend voor de millenniumwisseling. Twee keer vuurwerk dus, met een flesje Grolsch op het dak van een pont-halte, recht tegenover de Sydney Opera House. Een paar dagen later voor het eerst Elliott Smith live gezien, waarna mijn rondreis pas echt begon – Canberra, Melbourne (Australian Open), Tasmanië, Melbourne (International Comedy Festival), de oostkust tot en met Cairns, Alice Springs, Uluru, Adelaide, Perth. Anderhalve week na terugkomst Lowlands meegepakt, om de dag daarna te beginnen met studeren. Die dag kwam ik ook nog de toekomstige mevrouw Klijmij tegen. Een druk jaar, dus wat te kiezen als filmpjes? De muziek van het jaar: Britney Spears wilde nog één keer een mep krijgen, Elliott Smith live in het Annandale Hotel op 9 januari 1999, en vooruit, nog een keertje Tripod.

Het was 1998.

In dit jaar, nu precies 10 jaar geleden, begon mijn eindexamentijd. Ineens verschenen er weer boeken in zicht, tot verrassing van mijn ouders. Met een nette lijst (2 zessen, 3 zevens, 2 achten) haalde ik mijn diploma. In hetzelfde jaar speelde ik nog mee in het schooltoneel en begon ik met schoolgenoot Tom de satirische rubriek GAG in het cabaretprogramma Roept U Maar, later omgedoopt tot Cabaret Sauvignon. Na doorbikkelen in de zomer had ik genoeg geld om naar Australie te gaan, om een jaar te backpacken voor mijn studie begon. In het wereldnieuws ondertussen begon Wim Kok aan zijn tweede paarse kabinet (wat was politiek toen nog saai), en lag Bill Clinton onder vuur vanwege een sigaar. Voor de muziek de band die ik dat jaar op Lowlands ontdekte: Gomez.

I did not have sexual relations with that woman

Australische band The Living End

1998: debuut Tripod met Oasis Medley

Gomez met Whippin’ Piccadilly

Koot en Bie berichten over de hobby van Wim Kok

Het was 1997.

Het jaar dat ik in klas 6 terecht kwam, het begin van het einde dus. Het jaar begon met kou, en voorlopig de laatste Elfstedentocht. Zelf reed ik een keer voor de gein op de schaats naar school. Nog een heel gedoe, eerst naar de Karnemelksloot fietsen (dan was ik al halverwege), de rest op de schaats. Alleen even klunen bij de Graaf Florisbrug. De traditionele Romereis in klas 5 was geweldig leuk (ook al werden er 2 leerlingen naar huis gestuurd wegens wangedrag), en vlak daarna kocht ik de beste CD die in de jaren ’90 zou verschijnen: OK Computer van Radiohead.

Het was 1996.

Het jaar waarin Miquel Indurain niet de Tour de France won – Bjarne Riis had net wat meer doping op. Maar dat wisten we toen nog niet. Voor Nederland zat het sportief gezien mee: Richard Krajicek won Wimbledon. Voorlopig nog steeds de laatste oranje Grand Slam-overwinning. En het was het jaar dat de dienstplicht werd afgeschaft (nou ja, opgeschort), een heuglijk feit waar ik 2 jaar later van mocht profiteren.

Het was 1995.

Het jaar van de tweede CD van Radiohead, het jaar van de grote omnummering – ineens waren we niet meer 01820-25631, maar verdween een 0 en kwam er een 5 bij. Het was het jaar dat we in Kroatië op vakantie gingen, terwijl de oorlog “even” verderop in Bosnië nog volop bezig was.

Maar 1995 was vooral een legendarisch voetbaljaar. Niet zozeer vanwege het Bosman-arrest, maar omdat Ajax toen alles won wat er te winnen viel. Eerst de finale van de Champion’s League, met het late doelpunt van Kluivert. Maar vooral de Wereldbeker, ergens ver weg in Japan dus op een onmogelijk tijdstip. De hele dag stond de school op z’n kop. Sommige docenten kwamen boos binnen, klagen over de TV. Anderen lagen voor de radio gekluisterd, en maanden ons direct tot stilte toen we binnenkwamen – penalties!

Het was 1994.

Johan Olav Koss won op overweldigende wijze de 1500, 5000 en 10000 meter op de Olympische Spelen. Helaas niet online terug te vinden, behalve in het Noors – en zoiets moet je gewoon met commentaar van Mart Smeets zien. Het was ook het jaar dat Arafat en Rabin de Nobelprijs voor de Vrede kregen, voor de akkoorden van een jaar eerder. Even leek het vrede.

In muziek: het jaar van britpop en Oasis vs Blur

Het internet in 1994:

Het was 1993.

Het jaar dat Beavis & Butthead hun entree maakten op TV. Zoals gebruikelijk bij een echte hit waren het ge-”huhhuh-huhhuh” een aanverwante geluiden en uitspraken al snel gemeengoed op het schoolplein. Naast de avonturen van de twee extreme pubers zaten er tussendoor stukken videoclips en ander tv-materiaal waar Beavis & Butthead vanaf de bank hun commentaar op leverden.

Het was 1992.

Een belangrijk jaar, want het jaar dat ik naar de middelbare school ging. Dat is toch een ijkpunt in je leven. Voor mij zeker, want ik zit er nog steeds, hoewel met enkele tussenpozen, al bijna 10 jaar dus. Daarom een wat uitgebreidere WDN. Om te beginnen met voetbal. Niet alleen ontstond in 1992 een penalty-complex, wij gingen in de buurt sinds het EK vaker voetballen. Tot ergernis van de flatbewoners, die nu nog meer jeugd op het pleintje achter hun flat hadden rondhangen. Zeker als we harde penalties gingen schieten

En wat zou deze tijd zijn zonder muziek? Grunge was de stijl van het moment, met bands als Nirvana en Pearl Jam. Ik hield me er nog niet zó mee bezig (het was mijn broertje die Nevermind van Nirvana kocht nota bene!), maar de kiem werd wel gelegd.

Het was 1991.

Ik beloofde een positieve start van de jaren ’90. Maar ja, wat domineert toch altijd het nieuws? Oorlog en verderf. Het was het jaar dat Jeltsin president werd van Rusland terwijl de Sovjet-Unie instortte. Het was het jaar van de Eerste Golfoorlog. Irak viel Koeweit binnen, de VS viel Kuweit en Irak binnen, we zaten aan de buis gekluisterd te luisteren naar verslaggever Edo Rosenthal (met gasmasker). En toen was het alweer voorbij voor het goed en wel begonnen was. Gelukkig hebben we de video nog.

Het was 1990.

Na de val van de muur werd met de vrijlating van Nelson Mandela een volgende slag geslagen voor vrijheid en democratie. Terugkijkend op die tijd is het niet gek dat aan het eind van het decennium mensen geloofden in een nieuwe economie, een nieuwe wereld. Het begon allemaal zo positief: einde communisme, einde apartheid, vredesbesprekingen in de 2 grote brandhaarden Palestina en Noord-Ierland, de economie die alleen maar leek te groeien. Het kon niet op. De komende 10 weken dus vooral positieve berichten in Weekend Deze Nog. Te beginnen met Mandela.

Het was 1989.

Ook al kies ik niet altijd de belangrijkste gebeurtenis van het jaar, dit keer wel. In november viel de muur. Ik zat aan het Jeugdjournaal gekluisterd. Het blijft ook nu, bijna 20 jaar later, nog een indrukwekkende gebeurtenis. Tegelijk ook een raar idee om de periode daarvoor (hoe weinig bewust ook) meegemaakt te hebben. Nu lijkt het haast onvoorstelbaar.

Het was 1988.

Natuurlijk, het jaar dat “we” Europees Kampioen werden, er Olympische Spelen in Calgary waren, de Lockerbie-ramp plaatsvond. Het was ook het jaar van het album Surfer Rosa van de band The Pixies. Deze band werd nooit echt groot, hoewel ze in Nederland redelijk bekend waren. Hun belangrijkste wapenfeit is echter niet direct iets van henzelf. Het album Surfer Rosa was een inspiratiebron voor Kurt Cobain, die met het Pixies-achtige geluid van Smells like Teen Spirit een enorme hit zou gaan scoren. Het typische geluid van de Pixies, met dynamiek door afwisseling van hard en zacht, vormde de basis van de boom aan rockmuziek begin jaren ’90. Toen de band al uit elkaar was.